تبیان، دستیار زندگی

 

همه گریستند:

 

بعد از ظــهری بود داغ و سوزان

 

كه می سوخت جگــرها وزنــــــان هراسـان

 

نبود دیگر احدی از مردان خــــدا

 

آن ســـــران ِ جــنگجـــو و شـــیـــران خـــدا

 

تنها مانده بود سید العارفین ابكیــا

 

با لبی تشنه و دلی غمگین از دشمنان خـــــدا

 

زمـیـــن وزمــــان می گـریـستــنــد

 

هـی هـی و هـی هــای كــنـان می گریـســـتند

 

ملایكه وارواح أنبیا نظاره گربودند

 

بر آقای غریب ومظلوم ما نظاره گربودنــــد

 

امام واپسین لحظات عمر خــود را

 

همچو یارانش سپری میكرد درایــن دنـــیـــا

 

بــدنـش پــر بـــود از تـــیر و نیــزه

 

مـــجـــــروح بـود از آن هــمه ضـــربـــــه

 

دلی پـرازغم داغ برادران وفرزندان

 

دلـــی پــر از غــم داغ عزیزان ویـــــاران

 

قلبی شكسته افتاده روی زمین گرم كربلا

 

كه میگفت:أاقتل عطشاناًوجدی محمدالمصطفی؟

 

چندی پــس از آن مصـــیبت عظمــــی

 

 آن واقــعــه ی دردنـــاك  و جـــانـــفـــرســـا

 

آمدازعرش وفرش،ازجن وانس صدای گریه

 

هریک ازموجودات میكردند با زبـان خود نالـــه

 

آب و خـــاك  و گـــیـــاه  و  سنــــگ

 

هــــمــه مــیــگـریـســتــنــد بـــا  دلــــی تنـگ

 

آری آن روز خــورشید كسـوف كـــرد

 

آسمـــان غــرید وابر شروع به باریدن كــــرد

 

سپــهرو سـاكنانش،مــیـنوو نگهبانانــش

 

كوهـــها ودامــنه هـایش،دریـــــاو مــاهــیانش

 

باغـهـــای بهشـت و حوریان زیـــبایـش

 

خـــانــه ی كــــعـــبه و مــقــــام ابـراهـیــمـش

 

آری هــمــه جـــا و همــه كس گریستنــد

 

در مــاتــم نــبـودنــت هــــمـــه گریــســتــنــد

 

 

 

 

    شاعر:  فاطمه جلینی(همسر عزیزم)