تبیان، دستیار زندگی

کولی های رومانی تبار و مردم فرانسه در قالب اتحادیه ها، وکلا، دوستداران طبیعت، فعالان چپگرا و سایر احزاب در مخالفت با سیاست «نیکلا سارکوزی» در اخراج کولی ها تظاهرات کردند و اقدام دولت را تبلیغاتی و تحمل ناپذیر خواندند.
موارد فوق در کشوری رخ می دهد که روزی به عنوان مهد تمدن و آزادی مطرح و توانسته بود از طریق روشنفکرانی نظیر ولتر، کالون و در رأس آنها منتسکیو و روسو گفتمان حقوق بشری را پایه گذاری کند. اما اکنون این دولت اروپایی در مقایسه با دیگر بازیگران اتحادیه اروپا به نقض گسترده حقوق بشر متهم است. بدرفتاری با مهاجران و تبعیض علیه حقوق فرزندان آنها، نقض آزادی بیان در این کشور بویژه با محاکمه «فوریسون» و «روژه گارودی» که به اتهام تحقیق در باره هولوکاست محکوم گردیدند و موارد گسترده ای از بی احترامی به حقوق شهروندان و اقلیتها را می توان فهرست نمود که در این مجال فرصت پرداختن به آنها نیست.
به نظر می رسد، اعلامیه جهانی حقوق بشر پاریس در 1948 قبل از آنکه ابزار احقاق حق برای شهروندان در جهان باشد، وسیله صیانت حقوقی با برداشتهای یک سویه از منافع ابر قدرتهاست، به نحوی که رفتارهای ضد انسانی پلیس فرانسه اگر در یک کشور جهان سومی یا در یکی از کشورهای غیرهمسو با منافع دولتهای غربی رخ می داد، شورای امنیت و دیگر نهادهای سازمان ملل را وادار به تکاپو می نمود تا از این رهگذر با صدور قطعنامه های متعدد و جوسازیهای گسترده رسانه ای، نظام سلطه را به عنوان مدافع حقوق بشر معرفی کنند.
اکنون این پرسش مطرح است، آیا شرکای سیاسی پاریس به همان اندازه ای که در قبال مصادیق نقض حقوق بشر در کشورهای کوبا، چین، سوریه و ایران احساس مسؤولیت انسانی دارند، در قبال فرانسه نیزتعهد دارند؟
آیا میزگردهای کارشناسانه حقوقی که در کلوپ رسانه های غربی مانند بی بی سی، سی ان ان و دیگر رسانه ها برگزار می گردد، اقدام به محکوم نمودن حداقل ظاهری موضوع می نمایند؟ بدون تردید، ادبیات متفاوت دو سوی آتلانتیک سبب گردیده همواره جایگاهی ثابت برای مدعی و متهم تعریف گردد و هیچ گاه دولتهای استعماری در جایگاه متهم قرار نخواهند گرفت، زیرا تعابیر چند منظوره حقوقی موظف به صیانت از منافع آنهاست.
از سوی دیگر، این کشور اروپایی یکی از دولتهایی است که همواره نسبت به محکوم نمودن جمهوری اسلامی در اتهامهای به اصطلاح حقوق بشری پیشگام است، اما اکنون درگیر بحران گسترده اعتراضها قرار دارد و اتحادیه ها، سندیکاها و اقشار گوناگون برای محکومیت اقدامهای سارکوزی در خیابانها حضور پیدا کرده اند تا مراتب انزجار خود را از سیاستهای نژادپرستانه حاکمان کاخ الیزه ابراز نمایند.
گفتنی است، اتهامهای ایران که از سوی رسانه های بیگانه با جهت گیری خاصی آنالیز می گردید، با اعزام نمایندگان پاپ و حتی سفر پاپ ژان پل دوم بر کذب بودن گزارشها و اخبار مبنی بر اجحاف حقوق اقلیتها صحه گذاشت.
به نظر می رسد، اقدامهای خشن، نژادپرستانه و بیگانه ستیزی رئیس جمهور فرانسه مکمل رفتارهای اسلام هراسی کاخ الیزه می باشد تا از این طریق محبوبیت از دست رفته و روبه تنزل را احیا نماید و با اهتمام به رویکرد فکری ناسیونالیستها، موقعیت خودش را تقویت نماید. پر واضح است، این اقدامهای دولتمردان پاریس، نه تنها کمکی به محبوبیت سارکوزی نخواهد نمود، بلکه جایگاه وی را در افکار عمومی بیش از گذشته متزلزل خواهد کرد.
براساس نتایج تازه ترین نظرسنجی که اخیراً در روزنامه فرانسوی لوپاریزین منتشر شده، محبوبیت «نیکلا سارکوزی» نزد مردم فرانسه در ماه اوت جاری به 45 درصد کاهش یافته است.
خبر سازی آقای رئیس جمهور در ماه های اخیر صرفاً به سیاستهای وی در خصوص افزایش سن بازنشستگی و یا تحمیل هزینه های غیرمتعارف ریاست جمهوری محدود نمی شود، بلکه فراتر از موضوعهای مذکور و از همه مهمتر خیانت «کارلا برونی» به رئیس جمهور فرانسه است که بصراحت اعلام کرد تک همسری را بر نمی تابد. خیانتهای متعدد وی به همسرانش در روزهای اخیر بانوی اول فرانسه را تیتر اول رسانه ها نمود که گسترش دامنه تظاهرات به روزهای آتی و دیگر شهرهای فرانسه دور از انتظار نیست.
مشکلات سارکوزی فقط در خصوص موارد مطرح شده نیست، بلکه افزون بر موضوعهای یاد شده، حضور ناموفق نیروهای ارتش فرانسه در افغانستان، ناکارآمدی نظامیان این کشور در برقراری آرامش در برخی کشورهای آفریقایی و فاجعه سال گذشته به دلیل قاچاق کودکان آفریقایی توسط دلالان فرانسوی، جایگاه این کشور را درعرصه بین الملل در زمان ریاست جمهوری سارکوزی کاهش داده است.
دولتمردان پاریس اکنون با یک پارادوکس در سیاستهایشان مواجه هستند. از یک سو اقدامهایی سختگیرانه و خلاف قانون علیه مهاجران وضع می کنند که نتیجه آن بحران اخیر است و از سوی دیگر، با بازگذاشتن فضا برای فعالیت همه جانبه صهیونیستها در این کشور، بر تضادهای موجود شدت می بخشند، به نحوی که بیگانه ستیزی و اسلام هراسی را می توان یکی از القائات صهیونیستها به حاکمان این کشور قلمداد کرد که تلاش می کنند با نهادینه کردن این رفتارها بستر انزوای اقلیتها بویژه مسلمانان را نه تنها در فرانسه بلکه در اروپا فراهم نمایند.
بنابراین، بحران فعلی فرانسه را می توان نشأت گرفته از رفتارهای سارکو- برونی در عرصه های گوناگون قلمداد نمود که استمرار این وضعیت می تواند نه تنها این کشور را در بحرانی فراگیر همچون بحران ماه مه 1968 فرو ببرد، بلکه امیدهای رقبای سیاسی سارکوزی را برای دستیابی به قدرت در سال 2012 افزایش خواهد داد

یکی از مشهورترین دعاهای ماه رمضان، دعای ابو حمزه ثمالی است. اهل دعا و انس با خدا با این دعا آشنایی دیرینه دارند. این دعا که از اشک شوق، طراوت، سوز آه و رایحه مناجات معطر شده است، از قلب آسمانی و ملکوتی سر حلقه دلدادگان و زینت عابدان، امام سجاد(ع) سرچشمه گرفته و بر زبان پاک و حق جوی ایشان جاری شده است. اما چرا نامش ابوحمزه ثمالی است؟ ابوحمزه، از یاران نزدیک آن حضرت، این دعا را از آن امام همام نقل کرده و به همین سبب، دعا به نام وی شهرت یافته است. او در این مورد می گوید: «حضرت زین العابدین(ع) در ماه مبارک رمضان، بیشتر شبها در حال نماز بود و چون سحرگاهان فرا می رسید، این دعا را می خواند.»
به راستی این دعا از نعمتهای بزرگ الهی و از گنجهای پنهان ربوبی و فوران عشق و محبت است. اگر این دعا و صدها دعای نظیر آن نبود، نمی دانستیم در خلوت انس با پروردگار، با چه کلماتی با او سخن بگوییم و از آن کریم بنده نواز چه درخواست کنیم. این دعا از لحاظ موضوعی دارای چند بخش است:
* نیایش و سپاس
بخش اول شامل سپاس و ثنای خداوند و معرفی آن یکتای بی همتاست و از باز بودن و نزدیکی راه قرب به او حکایت می کند. چنانکه می خوانیم: خدایا! تو را با خودت شناختم و تو من را به سوی خود راهنمایی و دعوت کردی و اگر تو نبودی، نمی دانستم تو کیستی. خداوندا! می دانم که رهروان کعبه دیدارت را راه، اندک است ومقصد، نزدیک و می دانم که میان تو و بندگانت، حجابی جز کردار بد و زشت آنان نیست...»
* ترس و امید
بخش دوم بیانگر خوف، رجا، بیم و امید بنده در برابر مولای بزرگ و مهربان است. از یک طرف، عظمت و جلال و شکوه بی پایان خدای متعال، قلب بنده عارف را تسخیر می کند و بند بند وجودش را به لرزه در می آورد و بی اختیار نغمه «سبوح قدوس» بر زبانش جاری می شود. از طرف دیگر، رحمت و کرم بی پایان حق، همه وجودش را از امید سرشار و وجودش را از شوق لبریز می کند. هنگامی که جرم، عصیان و گستاخی اش را به یاد می آورد، در گرداب ترس از کیفر الهی می افتد و زمانی که لطف آن مولای مهربان را مشاهده می کند به ساحل امید و شوق پا می گذارد. باز در فرازهایی از این دعا می خوانیم: «سرور من! زمانی که گناهانم را می بینم، در ورطه وحشت فرو می افتم و زمانی که لطف و کرمت را می بینم، طمع می کنم. پس اگر ببخشی، بهترین رحم کننده ای و اگر کیفردهی، بر من ستمی نکرده ای...»

آنجا که در عهد مستانه الست، یگانه دادگر عرصه هستی تو را بر سفره خویش خواند و بر سجده خود تو را میسرشت، دستان آز تو را از افسون نیاز چنین فرو نشاند که عرش خود را به مفاتیحی از جنان بشکست و رشته های آن را به دستان تو بست.
نیام نیازت را به شمشیر بران اجابت مسلح گردانید و اجابت خود را در دل ضجه های تو مثل باران در دل ابر نهان گردانید. اسرار جنت خود را در قالب دعا چنان بر ژرفنای عمیق توحید، بارور نمود که روح را به روحانیت کشاند و رایحه وحدانیت افشاند. آینه ضمیر تو را به آنچنان جلایی رساند که خود را با تمام جبروتش، بر آن نشاند و بر جان تو منزل گستراند.
هر که پیمان با هوالموجود بست
گردنش از بند هر معبود رست
ابداعگر آسمانی رشته های نیایش خود را چون الحامی روحانی، بر زبان جبرئیل امینش نشاند و او آن چکامه های ربانی عشق را بر جان رسول رحمتش نشانید و از آن پس با بلاغت شیوا و رسای او بر جاری زندگانی بشر چتر آرامش و آسایش گسترانید.
از جمله آن چکامه های ربانی وحی می توان به دعای شریف جوشن کبیر اشاره نمود. گویا مضامین شریف این دعا، راز عشقبازی یگانه معبود آسمانهاست که چون خاطر بنده خود را به رنج و اندوه مستور می بیند، جلوه ای از جمال خود را چون وصفی از بهشت بر او می گشاید. در مضامین شریف این دعا خداوند هزار بار خود را به هزار نام می خواند، باشد که از بحر بی پایان وجود خویش کفی بر رخسار عبد خاکی اش فشاند. شکوفه باران محبت و عشق می کند شوره زار ضمیر او را که آگاه باش اگر روزی وسوسه های رجیم، رحم رحیم را بر تو مشتبه ساخت، مبادا که از من روی برگیری، صدایت را بلندتر کن که من نه تنها که رحیمم که عظیمم، حکیمم، علیمم و حلیمم و به هر نامی که بخوانی ام نهایت آن نام را به تو می نمایانم. پس پای درنه به این بحر بی پایان معارف حقانی و ربانی ام و مرا این گونه بخوان ای پوشنده عریانیم، مامن پریشانی ام، امید سختی ام، مونس وحشتم، یاور غربتم، دلیل حیرتم، که اگر مرا نیک بخوانی، ناپیدا کرانهای سلامت و سعادت روح را بی دریغ به روی تو می گشایم.
چرا که من صاحب جود و احسانم صاحب قداست سبحانی و رحمت رضوانی، حجت برهانی و عظمت سلطانی ام. ای بنده من مگر تو چه می جویی و چه غایتی به سرمی پرورانی که چنین جستجوگرانه، کرانهای دیگر را می پایی، بازگرد به مدار توحیدی ام... در فراز دیگری چون مهربان مادری به دنبال طفل بریده از پستان خود می شتابد و عشوه کنان بر زبانش شعر می تراود که او را دوباره به دامن خود باز گرداند، بازگرد به دامن آنکه زمین را برایت بستر قرار داد، کوهها را میخ هایش، خورشید را چراغش، ماه را تابنده برآن و شب را لباس و روز را برای معاش قرار داد. باز گرد از دامن حیرانیها، ای تازه گل بوستان آرزوهایم و به آغوش من درآ که نه ذکرم راست خاموشی و نه یادم راست فراموشی و نه سلطنتم را زوال و نه ستایشم راست شمار. منم، آن جسوری که نافرمانی جبار آسمانها کردم، مهلتم دادی به خود نیامدم، پوشاندی ام، شرم نکردم که بر تو خروج کردم. اکنون کیست که به دادم برسد. افسوس بر من از آمار نامه عملم.
گر فاش شود عیوب پنهانی ما
ای وای زخجلت و پریشانی ما
اما دیگر از تو امید بر نگیرم، اگربرانی ام، در غل و زنجیرم کنی، در حضور شهودان لطف خویش را از من دریغ داری، یا اینکه رسواییهایم را نمایان کنی یا از خوبانت به رسوایی جدایم کنی و در آتش هجر محبانت بسوزانی ام دیگر محال است که روی از تو برگیرم تا اینکه در عشق تو بر نهایت جنون بمیرم.

ظاهر شدن نور حقیقت بر دل مؤمن را «ایمان» می خوانند. ایمان وقتی است که نور حقیقت با دلایل قطعی عقلی و منطقی و برهان های متین و با استناد به احادیث محکم و روایات روشن پیشوایان، بر دل و جان مؤمن منزل می گزیند. اما اگر این نور چنان قوی باشد که این حجابها را پاره کند و از عقل و نقل و منطق بگذرد و نه به دلالت که به شهادت و نه به دلیل و برهان که با درک ذوق و وجدان بر جان مؤمن منزل بگستراند، آن وقت می شود نور یقین.
در دل عارف کند چون حق ظهور
چون ظهور نور او در کوه طور
صبح صادق از دلش سر بر زند
آفتاب از مطلع جان سر زند
نور یقین در اثر تفکر و تذکر و عبادت حقیقی که تأثر قلبی با خود به همراه دارد، بر دل مؤمن می نشیند. و به او توانایی و کرامتهای ویژه می بخشد، طوری که آنچه دیگران می خوانند و می دانند او با چشم خود می بیند و حس می کند و در واقع از علم حصولی و اکتسابی می گذرد و به علم شهودی و مشاهدت درونی می رسد. یقین انسان را صاحب کرامتهای آسمانی و مقامات شامخ انسانی می کند. کسانی که از یقین بیشتری برخوردارند، توکل و اتکای بیشتری هم به درگاه خداوند دارند و کارها و اموراتشان را هم تمام و کمال به خداوند می سپارند. در نتیجه آرامش و اطمینان بیشتری بر وجودشان لنگر انداخته است و هیچ خوف و اندوهی در برابر پروردگار خود ندارند. ابی بصیر گوید: از حضرت صادق(ع) سؤال کردم که حد توکل چیست؟ فرمودند: یقین. عرض کردم حد یقین چیست؟ فرمودند: با وجود خدا از هیچ چیز نهراسی.
علی(ع) در ترسیم چهره اهل یقین چنین می فرماید: گویی دنیا را سپری کرده و به آخرت درآمده و آنچه از پس دنیاست دیده اند و بر نهان دوزخیان آگاهند که چه مدت در آن به سر می برند و قیامت وعده هایش را بر آنان محقق داشته و آنان برای مردم دنیا پرده از آن برداشته اند، گویی می بینند آن را که مردم نمی بینند و می شنوند آن را که مردم نمی شنوند.
شعله زن شد آتش شوقش چنان
که نه خود دانست و نه جسم و نه جان
آری آری یاد جانان خوش بود
یادشان در سینه چون آتش بود
چون زند در خرمنی آتش شرر
شعله اش هر لحظه گردد تیزتر

فردا شهادت مولی الموحدین علی بن ابی طالب(ع) است. امامی که در محراب مسجد و در هنگام نماز، فرقش به تیغ جهل و کین شکافته شد و صدای فزت و رب الکعبه اش در شهر کوفه پیچید، اما چنان مظلوم بود که خیلی ها وقتی خبر ضربت خوردن او در محراب مسجد را شنیدند گفتند: مگر علی نماز هم می خواند! ؟ امام علی(ع) در چنان فضایی که دشمنان اسلام و اهل بیت(ع) با تحریف و قلب واقعیت برای رسیدن به مطامع دنیوی خود و دستیابی به قدرت و حکومت ایجاد کرده بودند، مظلومانه زیست، و بیست و پنج سال خانه نشینی را تحمل کرد، اما درسهایش را برای همه بیان کرد تا همه بدانند که شیعه علی(ع) کیست و چه ویژگیهایی دارد. اینکه ما خودمان را شیعه بنامیم و به ظاهر ادعا کنیم که دوستدار علی(ع) هستیم، اما در عمل به گونه دیگری رفتار کنیم، قطعاً مورد غضب آن امام قرار خواهیم گرفت. اگر حقیقتاً ادعا داریم که شیعه و پیرو علی(ع) هستیم، باید در عمل به گونه ای رفتار کنیم که خودمان را در گفتار و کردار به آن امام عزیز نزدیک کنیم.
هر کسی که علی(ع) را می شناسد و حتی به اجمال، گفته ها و نوشته هایش را بخصوص در کتاب شریف نهج البلاغه خوانده باشد، می داند که علی(ع)، مردی بود که هم جاذبه داشت و هم دافعه. هم در دل شب، عابدترین بود و هم در دل روز به وقت مبارزه و پیکار با دشمنان دین و خدا، بهترین مبارز بود. هم بهترین همسر بود هم بهترین پدر. هم بهترین دوست و یاور و حامی مردم و یتیمان. علی(ع) تا زنده بود یتیمان را فراموش نکرد و هر شب مخفیانه و بدون اینکه از سوی دیگران شناخته شود، به خانه یتیمان و فقرای کوفه سر می زد و برایشان غذا می برد؛ به گونه ای که وقتی در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، فرقش به شمشیر کین دشمنان متحجر و بی ایمان به خون پاکش خضاب شد و وقتی یتیمان کوفه فهمیدند پدرشان دیگر شبها به آنها سر نمی زند، هر یک کاسه شیری در دست گرفته و درب خانه مولا(ع) تا صبح اشک می ریختند تا شاید یک بار دیگر یگانه یاور مظلومان و یتیمان را ببینند که دست نوازش و محبت پدرانه بر سر و صورت آنها می کشد. اینها همه درس است. نمی توان ادعا کرد که دوستدار علی(ع) هستیم، اما در میان اقوام، نزدیکان، آشنایان، همسایگان و محله مان و... یتیمی باشد که به نان شبش محتاج است و آن وقت ما از او غافل باشیم. درسهای علی(ع) زیاد است، اما ای کاش یک بار هم که شده برخی از نامه های علی(ع) را می خواندیم، نهج البلاغه اش را تورق می کردیم تا ببینیم این علی(ع) که مظلوم عالم بود، کیست که آتش جهنم بر محبان و دوستداران واقعی اش حرام است.
ای کاش روزی بیاید که هر کسی که می خواهد در نظام اسلامی به مسؤولیتی دست یابد و یا او را برای مسؤولیتی منصوب کنند، شرطش مطالعه حداقل یک بار نهج البلاغه باشد تا بداند سیره علی(ع) در برابر مردم چگونه بود؛ به گونه ای که به استاندار منصوب خود برای ولایت مصر توصیه می کرد که همیشه وقتی را به مردم اختصاص بده و وقتی مردم و رعیت برای مشکلاتشان به نزدت می آیند، محافظان و خدم و حشم خود را از اطراف خود بران تا مردم برای گفتن مشکلاتشان لکنت زبان نگیرند و به راحتی بتوانند مشکلاتشان را بر زبان بیاورند. آری! این است علی(ع) که دنیا هنوز ذره ای از عظمت او را نشناخته و چه مظلوم است مولا هنوز هم؛ بعد از گذشت سده ها از شهادت مظلومانه اش.

شیطان رانده شده درگاه خداوند رحمان است. همو که خودبینی و غرورش مانع از اطاعت بی چون و چرای پروردگارش شد. او پس از ماجرای سرکشی از فرمان الهی مبنی بر سجده آدم از درگاه خداوند رانده شد. اما از خداوند مهلت خواست تا فرزند آدم را فریب دهد.
* تدبیر شیطان چیست؟
تدبیر شیطان در واقع نوعی پاییدن و زیر نظر داشتن و نقطه ضعف گرفتن است. با این حساب انسان باید مثل مراقبی هوشیار بر در دل بنشیند و ببیند که چه محبتها و دوستی هایی را درون خانه دل پنهان می کند و چه نقطه ضعفهایی را به دست شیطان می دهد و از چه ناحیه ای آسیب پذیرتر است یا اینکه کمین شیطان در چه ناحیه ای بیشتر و جدی تر است. مطلب دیگر توجه داشتن به سپاهیان شیطان است. شیطان سپاهیان یا جاسوسانی دارد که ممکن است هر کدام از ایشان غیرمحسوس هم که شده خانه دل را نشانه بگیرند و وارد آن خانه بشوند و در واقع از درون به زمینه سازی روح و جان برای تسلط و تسخیر شیطان بپردازند.
* منظور از سپاهیان شیطان چیست؟
منظور از سپاهیان شیطان هر عمل و اندیشه ای است که انسان را از خداوند دور کند و پای شیطان را به حریم دل آدمی بگشاید. که از جمله این سپاهیان می توان به حرص، آز، غضب، آرزوهای دراز، شهوت، مکر و حیله، ظلم و ستم و نفاق و... اشاره نمود که هرکدام از اینها وقتی وارد خانه دل آدمی می شوند، درست همان کارهایی را انجام می دهند که شیطان می خواهد و ترغیب به انجام آنها می کند. گاهی او را بر سر خشم برای غیر خداوند می آورند گاهی بر حرص و آز میهمانش می کنند گاهی دشمنی بی مورد درون سینه اش می تراشند و خلاصه دل را اسیر خواسته های خود می کنند و این معنی کلام خداوند است که می فرماید: و کسی که از ذکر خدای مهربان خودداری کند بر او شیطانی را بر می گماریم پس او رفیق و همدم او خواهد بود.
اندک اندک خو کند نفس نفیس
با هواها و هوسهای خسیس
مطلب جالب توجه این است که با همه خدم و حشمی که برای شیطان برشمردیم باز سدها و موانعی وجود دارد که شیطان خودش اعتراف می کند که از پس آنها بر نمی آید و حیله و تدبیری در برابر آنها ندارد.
اما سدهای دفاعی انسان در برابر شیطان چیست؟
در حدیث چنین آمده است: ابلیس گفت پنج دسته از مردمان هستند که من برای آنها هیچ حیله و تدبیری نمی توانم بکار ببرم. اما بقیه مردم در قبضه و سلطه من هستند. اما کسانی که از عهده تدبیرشان بر نمی آیم؛
1 - کسی که به خدا توکل کند 2 - کسی که تسبیح و ذکرش در شب و روز زیاد باشد 3 - کسی که بپسندد برای برادر مؤمنش آنچه را برای خودش می پسندد 4 - کسی که وقتی بلا و مصیبتی به او می رسد جزع نکند 5 - و کسی که راضی باشد به قسمتی که خداوند برایش تقدیر کرده است.
گرچه شیطان رجیم از راه انصافم ببرد
همچنان امید می دارم به رحمان رحیم

برگزیدن گزینه ترور در پیشبرد هدفها، بیانگر احساس ضعف و زبونی یک گروه و یا دولتی است که این رفتار را به عنوان راهکار حفظ هویت و ابزار کسب موقعیت خود قرار می دهد. کشتن افراد بی ارتباط با رقیب بویژه کودکان و دیگر افرادی که در موازنه قدرت و فرایندهای شکل گیری و بازی دموکراتیک آن نفشی ندارند، به مثابه به بن بست رسیدن یک سازمان و یا گروه است. شیوه های رفتاری تروریستها نشان می دهد که با وجود برخی شعارها، اعتقادی به کرامت انسان ندارند، زیرا ایدئولوژی آنها ملاک قضاوت در مورد افراد است و این تقسیم بندی ناصواب، آنها را به سوی اقدامهای تروریستی می کشاند و افراد را در کمال قساوت قربانی می کنند.
بدون شک، ترور شهیدان رجایی و باهنر در 8 شهریور 1360 توسط تروریستهای سازمان مجاهدین خلق، پرده از ادعاهای دروغین رهبران این سازمان مبنی بردفاع از حقوق ملت ومبارزه برای آزادی مردم برداشت. در واقع، ترور رئیس جمهور و نخست وزیر محبوب، کشتن 2 نفر برای جامعه ایران نبود، بلکه مقابله با آرمان و ایده های یک ملت بود که در اقدامی دموکراتیک بر اساس قانون اساسی به رئیس جمهور رأی داده بود. از این رو، برخورد قهری و ضد انسانی این سازمان نفاق، پرده از ادعای دروغین آنها برداشت.
گروهک مذکور با امید به پشتیبانی اربابان آن سوی مرزهای جمهوری اسلامی، کشورهای اروپا از جمله فرانسه را به عنوان مأمنی برای ضربه زدن به کشور انتخاب کردند و پس از فرانسه بهترین فرصت را همکاری با دشمن این ملت، یعنی صدام ارزیابی نمودند. لذا با آغاز همکاریها با دشمن دو ملت ایران و عراق به امید سازماندهی گسترده نیرو و با ضربه زدنهای متوالی در همکاری با ارتش بعثی از طرق مختلف سرویس عملیاتی و امنیتی ارائه نمودند، ولی امروز گذر حوادث، حامی اصلی آنها را مقهور اراده ملت عراق نموده است و آنها نیز پس از از دست دادن حامی منطقه ای خویش، به امید حمایتهای اربابان فرامنطقه ای، انتظار بازسازی نیروهایشان را داشتند که افشاگری علیه آنها سبب به انزوا کشیده شدن و بریدن تدریجی نیروها و توفیق نیافتن در راستای جذب نیروی جدید شد و اکنون آخرین نفسهای بی رمق خود را در اردوگاه اشرف می کشند، به نحوی که هفته نامه انگلیسی زبان اکونومیست در تشریح وضعیت منافقین، این گروهک را منفور و متفرق عنوان کرده که بدون امید به آینده، در خاک عراق زمینگیر شده اند.
گروهک منافقین خلق که ژستهای دموکراتیک به خود گرفته اند و با چهره جدید شورای ملی مقاومت، سعی در فریب افکار جهانیان دارند، همان فرقه ای است که به اعتراف سرانش بیش از 12 هزار انسان بی گناه را ترور کرده است. از سوی دیگر، اذعان به این نکته ضروری به نظر می رسد که عملکرد منافقین صرفاً برای ایران تروریستی تلقی نمی شود، بلکه در سالهای خدمت به حزب بعث، با قتل عام مردم عراق که در انتفاضه شعبانیه عرصه را با حضور در 14 استان عراق از 18 استان بر حاکمان بعثی تنگ کرده بودند، پرده از رفتار منافقانه و تزویر آنها برداشت.
اکنون نیز بر اساس اخبار مقامهای امنیتی عراق گروهک مذکور به القاعده در این کشور کمک می کند. همان گونه که شواهد، عامل اصلی نا امنی در عراق را فعالیتهای تروریستی القاعده و گروه های مرتبط با آنها معرفی می کند، منافقین با همکاری در ایجاد خشونت و ترور در این کشور بر اساس اسناد موجود سازمانهای امنیتی، به گسترش نا امنیها دامن می زنند.
اتهام حمایت از تروریسم به ایران، در حالی از سوی کشورهای غربی مطرح می شود که جمهوری اسلامی خود قربانی هدفهای تروریستی بوده است. ملت بزرگ ایران از همان روزهای آغازین پیروزی انقلاب اسلامی، یکی از قربانیان مسلم تروریسم بود و تاکنون در راه مبارزه با تروریسم نیز هزینه های گزافی پرداخته است که حاصل آن بیش از 16 هزار و 400 شهید ترور و میلیاردها دلار خسارت و زیان مادی بوده است. با وجود این و در عین شگفتی، همیشه و از جانب سردمداران اصلی تروریسم در دنیا به عنوان یکی از اشاعه دهندگان تروریسم معرفی شده است!
جمهوری اسلامی ایران که هیچ گاه از ضربه های جبران ناپذیر تروریسم در امان نبوده، از سالهای نخست طلوع خورشید انقلاب تا کنون، همیشه با ترور و تروریست مخالف بوده و به مبارزه با آن پرداخته است. دولت جمهوری اسلامی ایران در 28 آبان 1382 لایحه مبارزه با تروریسم را تصویب کرد.
اما کشورهای غربی مدعی مبارزه با تروریسم بر خلاف شعار یاد شده، به توزیع و تکثیر تروریسم مبادرت می ورزند و با این ادعاها تلاش می کنند تا دولتهایی را که بر اساس شاخصه های منافع ملی آنها غیرهمسو تعریف می شوند، متهم نمایند.
ترور شهیدان رجایی و باهنر توسط عوامل تروریستی این سازمان، خوی وحشیگری و ماهیت جنایتکارانه سازمان مجاهدین را نمایان ساخت. این گروهک مطرود با عنایت به شرایط پس از انتخابات و حضور در اغتشاشات، این فرصت را غنیمتی طلایی در نظر گرفتند تا از این رهگذر خدمت شایانی به حامیان خود نموده باشند؛ اما مردم آگاه و هوشیار همیشه در صحنه با حمایت قاطع از انقلاب اسلامی، زمینه اقدامهای ضد انسانی آنها را از بین بردند. پر واضح است، جنایت پیشگان برای حفظ هویت خویش، حمایت خود را از گروه هایی همچون ریگی و پژاک اعلام داشته اند تا از این طریق حداقل از صفحه رسانه حذف نگردند.
مبارزه با این پدیده شوم و ضد انسانی، زمانی میسر می شود که عزم و اراده جهانی به معنای واقعی کلمه پیرامون این موضوع شکل بگیرد و کشورها دست از شعار بردارند. نمی توان با طرح مبارزه با تروریسم همزمان برای ادامه حیات آنها نیز وعده مساعدتهای مالی داد. پارادوکس شعار یاد شده، از سوی کشورهای غربی در حمایت از پژاک، و گروهک تروریستی ریگی کاملاً نمایان است. لذا اگر اجماع جهانی برای مقابله با موضع تروریسم شکل بگیرد، قطعاً می توان در آینده شاهد جهان عاری از تهدیدهای تروریستی بود، ولی تا زمانی که برخی دولتها افراد و سازمانهای مذکور را ابزاری برای پیشبرد هدفهای سیاست خارجی خود تعریف می نمایند، انتظار برخورد با برهم زنندگان امنیت ملتها، شعاری دروغین خواهد بود.

ما انسانها معمولاً در انتهای روز با کوله باری سنگین از مشغله ها و گرفتاریهای روزانه، به دامن شب پناه می بریم و سر بر دامن تاریک و خاموش آن می گذاریم. شب برای ما مظهر آرامش، استراحت، خواب و حتی غفلت و بی خبری از تشویشهای روزانه است. اما واقعیت این است که شب را نه برای بی خبری، خواب و غفلت آفریده اند! بلکه شب فرصتی بسیار مغتنم و ناب برای تفکر، تذکر و برنامه ریزی روزانه است.
شب عاشقان بیدل چه شب دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
امام سجاد(ع) هشت موضوع تفکر در شب را در اطاعت از خدا، عمل به سیره نبوی، توجه به معیشت خانواده، دوری از شهوت و وسوسه های شیطان، آمادگی برای حضور ملک الموت و حضور جسم در قبر عنوان می کند. وقتی انسانی این همه برنامه های حیات بخش و دغدغه های روحانی و مسؤولیتهای آسمانی در پیش راه خود و در برابر خداوند متعال داشته باشد، چگونه می تواند بی خیال بنشیند و سر بر بالین غفلت و روزمرگی بگذارد.
شب چون دل عاشقان پراز سودا شد
از چشم بد و خوب جهان تنها شد
شب فرصتی است که انسان می تواند در کارهای روزانه اش تفکر کند و ایرادها و اشتباهاتش را به خودش تذکر بدهد و موعظه گر درونی خودش بشود. وقتی می بیند که تمام روز را برای دنیا و حرص و ولع آن دویده و حق و حقوقهای زیادی را زیر پا گذاشته، به خودش نهیب می زند و هشدار می دهد و خلاصه اجازه نمی دهد که اشتباهاتش از حد شمارش و حتی از تشخیص خودش خارج بشود. همچنین بجز حقوق و وظایفی که انسان در برابر خداوند و حتی در برابر خویش دارد، وظایفی نیز در رابطه با دیگر برادران دینی خود دارد که هر شب می تواند آنها را مرور کند و از انجام صحیح شان مطمئن شود.
پیامبر (ص) می فرمایند: کسی که صبح کند، در حالی که اعتنایی به امور مسلمانان ندارد، مسلمان نیست. در جای دیگری می فرمایند: هرکس سیر بخوابد ولی همسایه اش گرسنه باشد، به من ایمان نیاورده است.