مشاهده مطالب کاربر

تعداد مطالب : 5

تعداد نظرات : 2

زمان آخرین مطلب : 5847روز قبل

هوا و فضا

میلان موشک هدایت شونده ی ضد تانک اروپایی است که طراحی آن در سال 1962 شروع شد . این موشک در سال 1971 برای آزمایش آماده شده بود و در سال 1972 به کار گیری آن پذیرفته شد . میلان 2 - میلان 2 تی - میلان 3 نسخه های گوناگون موشک میلان هستند .

موشک میلان در اصل یک موشک آلمانی - فرانسوی است که در کشور های اسپانیا ، هندوستان و انگلستان نیز ساخته می شود . این موشک در رسته پیاده نظام ارتش بلژیک ، نیروی زمینی کرواسی ، رسته ی پیاده نظام و سواره نظام فرانسه ، رسته ساره نظام و پیاده نظام ارتش آلمان ، ارتش یونان ، رسته ی پیاده نظام ارتش هندوستان ، ارتش ایتالیا ، رسته پیاده نظام ارتش کنیا ، ارتش ترکیه و ارتش اروگوئه به کار گرفته می شود . موشک میلان در رسته ی پیاده نظام و سواره نظام ارتش استرالیا به کار گرفته می شد . ولی از اوایل دهه ی 1990 استرالیا این موشک را از لیست موشک های خود خارج کرد . نیروی دریایی پادشاهی انگلستان و رسته پیاده نظام ارتش این کشور نیز این موشک را به کار می برد . موشک میلان در جنگ فالکلند یکی از عوامل پیروزی بزرگ ارتش انگلستان در مقابل سنگر های آرژانتین بود .

ویژگی های موشک میلان 3

قطر : 125 میلی متر

درازا: 1/2 متر

وزن : 7 کیلوگرم

پیشرانش : راکت سوخت جامد

هدایت : نیمه خودکار سیمی

سرعت : 200 متر بر ثانیه

برد : 400 تا 2000 متر

دیگر مشخصات موشک میلان

گونه : موشک ضد تانک

ملیت : فرانسه / آلمان

سازنده : Bharat Dynamics و MBDA

زمان طراحی : دهه 70 میلادی

دوره تولید : از 1972

دوره ی به کار گیری : از 1972

کاربر ها : 41 کشور

ویرایش ها : میلان 1 - میلان 2 - میلان 2 تی - میلان 3

تعداد موشک ساخته شده : 35000 موشک و 1000 لانچر

سه شنبه 15/4/1389 - 12:16

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 1 ]

هوا و فضا

b-2 اسپیریت، بمب افکن سنگین پنهان کار

هواپیمای B2ملقب به روح، بمب افکنی چند ماموریته است که قادر به حمل بمب های معمولی و اتمی نیز می باشد.

این بمب افکن به عنوان گامی بلند در تکنولوژی هوایی، نقش مهمی را در برنامه به روز سازی بمب افکن های آمریکایی ایفا نموده است. این هواپیما، دارای قدرت آتش یا رهاسازی بمب به میزان بسیار زیاد و در هر مکانی از جهان است که حتی دفاع های زمینی بسیار نیرومند نیز حریف این بمب افکن نمی شوند.

این هواپیما در مقایسه با دیگر بمب افکن های عمده آمریکایی مانند بی 52 و بی 1 بی، قابلیت انعطاف پذیری و موثر بودن بسیاری را با خود به همراه دارد و قابل ترین گونه در میان بمب افکن های سرنشین دار است. مهمترین ویژگی این بمب افکن، پنهان کاری و مخفی بودن آن از دید رادار است که توانایی بی نظیری در انهدام ارزشمند ترین پایگاه های دشمن حتی در قلب پدافند های هوایی بسیار سنگین به این هواپیمای بمب افکن می دهد. این ویژگی ها، تماماً موجب شده اند که بی 2 به عنوان تنها بمب افکن قرن بیست و یکم شناخته شود. ویژگی های پنهان کاری، آیرودینامیکی و توانایی حمل مقدار زیادی تسلیحات، این بمب افکن را از سایر بمب افکن های موجود در خدمت متمایز و جدا می سازد. بدین وسیله، این هواپیما قادر است به دور از ترس از شناسایی به وسیله رادار دشمن، در ارتفاعات بالا به عملیات و تجسس پرداخته و آزادی عمل فوق العاده ای نیز داشته باشد.

همچنین این هواپیمای بمب افکن، به عنوان یک هواپیمای میان قاره ای شناخته می شود، چرا که برد بدون سوخت گیری آن حدود 9.600 کیلومتر بوده و در صورت سوخت گیری هوایی مجدد، دارای برد نامحدود گشته و توانایی سفر به هرجایی در دنیا را خواهد داشت. پنهان کاری این هواپیما در مقابل حتی سیستم های بسیار پیشرفته راداری دنیا، ترکیبی از کاهش اشعه های گرمازای مادون قرمز، صداهای حاصله از موتور ها و ویژگی های بصری یا دیداری که با چشم قابل روئیت است، می باشد. البته جنبه های مختلفی از راز های پنهان کاری این هواپیما، جزو اسرار و اطلاعات طبقه بندی شده اند و اینک، ما تنها می دانیم که استفاده از مواد کامپوزیتی در بدنه، لایه های ویژه جذب امواج روی بدنه و سرانجام طرح بال پرنده، همه و همه به مخفی بودن هر چه بیشتر این بمب افکن کمک می نمایند. ممکن است شما هم دقت کرده باشید که این بمب افکن، دارای سکان عمودی، افقی و یا پایدار کننده های ثبات و حتی نشانی از بدنه هواپیما نیست. این چنین طراحی جالب و زیرکانه ای، به طرح بال پرنده موسوم است که در آن، هواپیما به شکل یک بال که تمامی تجهیزات در این بال تعبیه شده اند طراحی می گردد و امکان پیچش و غلت خوردن توسط تغییر مرکز ثقل هواپیما و یا سطوح کنترلی انتهای این بال پرنده صورت می گیرد، که از مزایای چنین طراحی، می توان به کاهش سطح برخورد امواج راداری اشاره نمود.

در این هواپیما، صداگیرهای ویژه ای برای موتورهای آن در نظر گرفته شده و گازهای موتور نیز قبل از آزاد شدن در فضا، به طور کامل سرد می گردند و اثر مادون قرمز آنان به طور کامل رفع می گردد. همچنین این بال پرنده در قسمت انتهایی به شکل دندان اره ای طراحی شده که این نیز خود نوعی کمک به ویژگی پنهان کاری این بمب افکن است. سپیریت قادر به حمل بازه گسترده ای از انواع بمب های هدایت لیزری، بمب های جی دم و مارک و بمب های هسته ای است که توانایی فوق العاده آن را به طور قابل توجهی مشهود می سازد، چرا تمام این تسلیحات نیز در محفظه های داخلی حمل می شوند. این هواپیما، به صورت مشترک میان شرکت های مشهور آمریکایی نورث روپ گرومن، بوئینگ، هیوز و لینک دیویژن طراحی و ساخته شده است.

برای پیشرانش این هواپیما، از چهار موتور توربوفن F-118 جنرال الکتریک با قدرت هر یک 17.300 پوند بهره برداری می شود که همانطور که در بالا ذکر گردید، تدابیر ویژه ای در خروجی های این موتورها به کار رفته است. طول این بمب افکن حدود 20 متر و طول دو سر بال آن 52.12 متر است که از این نظر، هواپیمایی بیشتر در عرض است و به خاطر طرح بال پرنده، جای تعجبی هم ندارد. حداکثر وزن برخاست این هواپیما، گاه به حدود 152 تن هم می رسد و دارای سقف پروازی معادل 15 کیلومتر است. این بمب افکن، با وجود پیچیدگی نسبی بیشتر نسبت به اسلاف خود، تنها دارای دو خدمه در مقابل برای مثال پنج خدمه برای هواپیمای بی 52 است که خود نکته ای قابل توجه است. در این بمب افکن، خلبانان در کنار هم، سرخلبان سمت چپ و مسئول تسلیحات نظامی در سمت راست، قرار می گیرند. مهم ترین عملیات این هواپیما به زمانی باز می گردد که در عملیات آمریکا بر ضد صربها، این هواپیما از ایالت میسوری آمریکا برخاسته و پس از بمباران کوزوو در شرق اروپا، با موفقیت به همان نقطه مراجعت نمود.

منبع وبلاگ:air-a

جمعه 11/4/1389 - 1:10

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 0 ]

هوا و فضا

موشک کورنت

کورنت e کورنت ای (Kornet E) نامی است که به نمونه صادراتی سیستم موشکی روسی کورنت اطلاق می شود. این سیستم که برای نخستین بار در سال 1994 به نمایش عمومی درآمد، توسط دفتر طراحی تجهیزات KBP در تولای روسیه توسعه یافته است و هم اکنون در ارتش روسیه در دست تولید و در حال خدمت است.کورنت یک موشک ضدزره نسل سوم است که به عنوان جایگزینی برای سیستمهای قدیمیتر Fagot و Konkurs در ارتش روسیه، توسعه یافته است. این موشک به منظور انهدام انواع تانک از جمله تانکهای با زره واکنشی انفجاری (ERA)، استحکامات، یگانهای مستقر در سنگر و نیز اهداف کوچک مقیاس (small-scale) طراحی شده است. این سیستم با انواع وسایط نقلیه شنی دار یا چرخ دار از جمله BMP-3 قابل انطباق است؛ ولی به صورت مستقل و با کمک سیستم پرتابل نیز قابل استفاده است. سیستم خودکششی موشک کورنت توسط کارخانه Volsk Mechanical Plant در وُلسک روسیه تولید می شود.

موشک

موشک کورنت با دو نوع سر جنگی قابل کاربرد است:1- سر جنگی با خرج شکل دار دو مرحله ای برای درگیری با تانکهای مجهز به زره های واکنشی انفجاری2- سر جنگی انفجاری/آتش زا (با اثر ترموباریک) جهت استفاده بر ضد سنگرهای بتنی، استحکامات و مواضع توپخانه.برآورد می شود سرجنگی دو مرحله ای قادر به نفوذ در زره هایی به ضخامت 1200 میلیمتر باشد. برد موشک کورنت، 5 کیلومتر و دارای سیستم هدایت لیزری نیمه خودکار SACLOS^* است.

لانچر

لانچر سه پایه دار کورنت، شامل سایت نشانه روی اپتیکال، سایت نشانه روی حرارتی، گرداننده لوله لانچر، اجزا و متعلقات پرتاب موشک، موشکهای ذخیره و محفظه جهت حمل و نقل است. اپراتور موشک می تواند از سایت نشانه روی اپتیکال یا حرارتی جهت تشخیص و ردیابی هدف استفاده کند. سایت نشانه روی حرارتی از نوع 1PN80 است که توسط انستیتو دولتی اپتیک کاربردی (NPO GIPO) در کازان روسیه تولید می شود.

کورنت نصب شده بر روی خودرو

سیستم ضد تانک هدایت شونده کورنت بر روی خودرویی نصب شده است که بر پایه خودروی رزمی پیاده نظام BMP-3 تولید شده و دارای قابلیت حرکت در بیرون از جاده و شاسی تقویت شده می باشد. BMP-3 که از اواخر دهه 80 میلادی در خدمت ارتش روسیه است، یک خودروی آبی- خاکی زره پوش و شنی دار دارای موتور دیزلی با قدرت 500 اسب بخار، وزن 7/18 تن، حداکثر سرعت 70 کیلومتر در ساعت و شعاع عملیاتی 600 کیلومتر است. این خودرو به تجهیزات دید در شب نیز مجهز شده است.سیستم خودکششی کورنت قادر به بارگذاری خودکار و شلیک همزمان دو موشک به سوی یکه هدف خاص است. خودرو قابلیت حمل 16 موشک را داراست و دوسرنشینه است.

برجک موشک/توپ کلیور (KLIVER)

دفتر طراحی تجهیزات KBP به تازگی یک برجک موشک/توپ را بر پایه سیستم موشکی کورنت توسعه داده که بر روی خودروهای مختلفی از جمله نفربر زرهی BTR-80 و خودروی رزمی پیاده نظام BMP-1 قابل نصب است. این برجک بر روی شناورهای کوچک از قبیل قایقهای گشت ساحلی نیز می تواند نصب شود.برجک کلیور شامل مجموعه ای از 4 موشک کورنت و یک توپ 30 میلیمتری از نوع 2A72 است. برد توپ 4000 متر و نواخت تیر آن 350 تا 400 گلوله در دقیقه می باشد. یک تیربار 62/7 میلیمتری PKT نیز بر روی برجک تعبیه شده است. وزن کل برجک ،شامل موشکها و مهمات، حدود 1500 کیلوگرم است. سیستم خودکار کنترل آتش شامل کامپوتر بالستیک، سایت نشانه روی حرارتی، مسافت یاب لیزری و سیستم تثبیت می باشد. برجک دارای قابلیت چرخش 360 درجه به صورت افقی و 15- تا 60+ درجه به سمت بالا یا پایین است.

سابقه عملیاتی

علاوه بر ارتش روسیه، سوریه نیز سیستم موشکی کورنت را به خدمت گرفته است. روسیه از سال 1998 صادرات این سیستم را به سوریه آغاز کرد. بنا به برخی گزارشها در جنگ 33 روزه اسرائیل و حزب الله، موشکهای کورنت صادراتی به سوریه که از طریق سوریه به حزب الله تحویل داده شده بود، به نحو موثری توسط حزب الله علیه تانکهای اسرائیلی به ویژه تانکهای پیشرفته مرکاوا به کار گرفته شد و خسارات و تلفات سنگینی به ارتش اسرائیل وارد ساخت. مسکو رسیدن موشکهای کورنت صادراتی به سوریه را به دست حزب الله، شدیداً رد می کند. حتی پس از آنکه یک هیات بلندپایه نظامی اسرائیلی به سرپرستی "لان میزراهی" ،رئیس شورای امنیت ملی اسرائیل، راهی روسیه شد و شواهدی دال بر استفاده حزب الله از موشکهای کورنت (از جمله قطعات موشکهای گردآوری شده از جبهه های نبرد و عکسهایی در تائید ادعای خود) را به مقامات روس ارائه کردند، روسها حاضر به پذیرش این مساله نشدند.موشکهای کورنت کام نیروهای آمریکایی نیز تلخ کرده است. اولین تجربه مواجهه نیروهای آمریکایی با کورنت به سال 2003 بر می گردد که تعدادی از تانکهای M1 آبرامز به وسیله موشکهایی که تصور می رود توسط سوریه به نیروهای عراقی تحویل داده شده بود، منهدم گردید. پس از اشغال عراق، شورشیان سنی عراق موشکهای کورنت را به صورت گسترده ای علیه نیروهای آمریکایی به کار گرفتند.

تانک Merkava-4 منهدم شده در لبنان

مشخصات موشک ضدزره کورنت

برد

روز : 100 - 5,500 متر

شب : 100 - 3,500 متر

موشک

سرجنگی : حرارتی دو مرحله ای یا ترموباریک

هدایت : لیزری نیمه خودکار

قطر : 152 میلیمتر

طول : 1200 میلیمتر

وزن ( با محفظه) : 29 کیلوگرم

قابلیت نفوذ : نفوذ در انواع زره از جمله زره های واکنشی انفجاری

میزان نفوذ در زره های واکنشی انفجاری : حدود 1200 میلیمتر

وزن لانچر : 25 کیلوگرم

وزن سایت نشانه روی : 11 کیلوگرم

نرخ آتش : 3-2 شلیک در دقیقه

زمان لازم برای عملیاتی شدن : 1 دقیقه

زمان لازم برای شلیک : 2/1 ثانیه

ارتفاع عملیاتی موشک : حدود 3000 متر

خودروی حامل

سرعت

بیشینه سرعت (دربزرگراه) : 70 کیلومتر در ساعت

سرعت متوسط (در جاده) : 45 کیلومتر در ساعت

سرعت حرکت در آب : 10 کیلومتر در ساعت

شعاع عملیاتی

در بزرگراه : 600 کیلومتر

در جاده استاندارد : 12 ساعت

در آب : حداقل 7 ساعت

تعداد سرنشین : 2

برجک kliver

زاویه حرکت عمودی : 15- تا 60+ درجه

زاویه حرکت افقی : 360 درجه

جنگ افزار محمول

موشک هدایت شونده کورنت

توپ خودکار 30 میلمتری

برد : حدود 4000 متر

نواخت تیر : 400-350 گلوله در دقیقه

تیربار 62/7 میلیمتری

ذخیره مهمات

موشک : 4

گلوله 30 میلیمتری : 350

فشنگ 62/7 میلیمتری : 200

حداکثر سرعت هدف

اهداف زمین پایه/دریایی : 70 کیلومتر در ساعت

هواگرد : 700 کیلومتر در ساعت

منبع وبلاگ:air-a

پنج شنبه 10/4/1389 - 15:43

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 1 ]

هوا و فضا

هواپیمای ضد زیردریایی P-3 Orion

ارویون، کابوس هولناک زیردریایی ها

زیردریایی های اتمی و حتی دیزلی از توانایی های مرگباری برخوردارند و در صورت میل به قدرت نمایی، مهار آتش آنها بسیار مشکل است. این جنگ افزارها در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل پنهان بودن از دید دشمن، نیروی دریایی انگلیس رابه زانو در آورده بودند. در ژاپن و شمال افریقا نیروهای آلمان نازی با در اختیار داشتن این سلاح ها سلطه خویش را بر دریاها اعمال می کردند.

هواپیمای ضد زیردریایی P-3 اوریون

شوروی با در اختیار داشتن زیر دریایی های اتمی قادر بود در صورت بروز جنگ، ارتباط اروپای غربی را با آمریکا قطع کند. در جنگ فالکلند پس از انهدام رزم ناو بل گرانوی آرژانتین توسط اژدر یک زیر دریایی انگلیسی، کشتی های جنگی آرژانتین دیگر تا پایان جنگ نقش مهمی را ایفا نکردند. به منظور مقابله با این جنگ افزارها در صحنه جنگهای گذشته و آینده تدابیری اندیشده شده است. پی-3 اوریون از جمله سلاحهایی است که می تواند تا حدود زیادی در مقابل زیردریایی ها، هر قدر هم که پیشرفته باشند عرض اندام کند. هواپیما چند منظوره پی-3 بیش از 30 سال است که به طور پیوسته تولید می شود و تا کنون بیش از 700 فروند آن به خدمت ارتشها، آتش نشانی ها، نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و هواشناسی های کشورهای مختلف در آمده اند. از این لحاظ اوریون خود را تا مدت زیادی بی رقیب می دانست. طراحی اولیه بدنه و نحوه اتصال موتورها به هواپیما تا امروز تقریباً بدون هیچ تغییر عمده ای حفظ شده است. همین عدم نیاز به تغییرات گواهی بر بی نقص بودن طراحی اوریون است. اما تجهیزات الکترونیکی این هواپیما همواره در حال تغییر و تکامل بوده اند. از این رو سازنده پی-3 در به کار گیری آنها به درخواست و سلیقه مشتری عمل می کند. انواع پیشرفته تجهیزات، این هواپیما را به سلاحی خطرناک در مقابل زیردریایی ها تبدیل می کند. اوریون با چهار موتور توربو پراپ از نوع T56-A-10 کمی شبیه هرکولس محصول دیگر لاکهید است. با توجه به سابقه طولانی لاکهید در به کار گیری این نوع موتورها می توان به این نکته پی برد که این شرکت به خوبی با مشکلات این موتورها که سایرین را متواری کرده، کنار آمده است. پس از روی کار آمدن موتورهای توربوجت شرکهای هوایی سریعا به استفاده گسترده از آنها روی آوردند ولی لاکهید و نیروی دریایی ایالات متحده به علت ویژگیهای منحصر به فرد این موتورها همچنان در طیف گسترده ایی آنها را به کار می برند. خوشبختانه شرکت توربین الکترا بزودی توانست معایب عمده این موتورها را رفع کند و تا به امروز تامین کننده موتورهای پی-3 باقی مانده است. طراحی اوریون به حدود 40 سال پیش و سال 1957 باز می گردد. نخستین پرواز این هواپیما در 19 آگوست سال 1958 انجام شد پس از چند پرواز آزمایشی، تغییراتی صورت گرفت که عمده ترین آنها کوتاه شدن بدنه به میزان 2/13 متر بود. سپس این هواپیما به تجهیزات متداول آن روزها مجهز شد و به عنوان گشت دریایی، خدمت خود را رسما در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد. در آن زمان تغییرات دیگری برای فروندهای بعدی در نظر گرفته شد. در سال 1962 چند تغییر دیگر به منظور کارآمدتر کردن این سلاح اعمال شده و پی-3 اوریون که پس از گذشت سالها هنوز هم در خدمت ناسا است، متولد شد. نخستین سفارش قطعی برای خرید 7 فروند از این هواپیما مربوط به سال 1960 می باشد. نیروی دریایی آمریکا متقاضی خرید 7 فروند وای پی-3وی-1 با موتور آلیسون-توربین الکترا شد که می توانست انواع بمب های عمق روی معمولی و هسته ای، اژدرهای ضد زیر دریایی و مین و راکت را حمل کند.

کابین نسبتاً پیچیده هواپیمای P-3 اوریون

ظرفیت سوخت این 7 فروند اولیه از 20631 لیتر در اولین سفارش تا 34826 لیتر در آخرین متفاوت بود، اما همگی 4 مخزن در بالها، هر بال 2 مخزن جداگانه، و یک مخزن بزرگ در امتداد بدنه داشتند که این الگو تاکنون حفظ شده است. استفاده همزمان از دو رادار جداگانه در جلو و عقب هواپیما و ترکیب هر دو رادار برای ارایه تصویری 360 درجه ایی، پی-3 را به مجهزترین سلاح ضد زیر دریایی آن روز تبدیل کرد، اگرچه این طرح به زودی لو رفت و شرکتهای دیگر نیز به استفاده از آن روی آوردند. نخستین پرواز این سفارش هفتگانه در 15 آوریل 1961 انجام شد و تا آوریل سال بعد در مجموع 2521 ساعت در 585 سورتی پرواز با این هواپیماها به صورت آزمایشی و آموزشی انجام شد. بلافاصله پس از ورود این هواپیما به خدمت از آنها در جنگ علیه کوبا استفاده شد. در جنگ ویتنام نیز آمریکاییها از این هواپیما به میزان زیادی استفاده کردند. ماموریت اصلی این هواپیما در آن زمان پوشش راداری شبانه بر فراز خلیج تونکین بود گشتهای متداول روزانه و حمایت از کشتیهای لجستیکی در برابر هجوم احتمالی زیردریاییهای شوروی نیز از ماموریتهای بود که این هواپیما بر عهده داشت. نکته جالب توجه این است که این هواپیماها از پایگاهای داخل خاک فیلیپین به پرواز در می آمدند. از آن هنگام پی-3 به طور منظم در عملیات مشابه برون مرزی مورد استفاده نیروی دریایی آمریکا قرار گرفته و می گیرد و همواره به عنوان کشت ضد زیر دریایی، مین گذار دریایی، راهنمای زیر دریایی های خودی و هدف قرار دهنده اهداف دور به کار گرفته شده است.

هواپیمای P-3 اوریون در حال پرواز در معیت یک ناوچه آمریکایی

این هواپیماها گاهی برای ایجاد تغییرات آب و هوا و باران زا کردن ابرهای منطقه ای به کار گرفته می شوند. برای این کار پودر یدید نقره را در مقیاسهای زیاد توسط تجهیزات خاصی که در این هواپیما تعبیه شده است در میان ابرها می پاشند. قابلیت شرکت در عملیات جستجو و نجات، عکس برداری و نقشه برداری هوایی و حتی توانایی انجام ماموریتهای ترابری، اوریون را به هواپیمایی چند منظوره بدل نموده است. هم اکنون این هواپیماها در بیش از 30 پایگاه برون مرزی و درون مرزی آمریکا نشست و برخاست می کنند و حتی بارها توسط نیروهای چند ملیتی در مانورهای مشترک به کار گرفته شده اند. آمریکا تنها استفاده کننده از این هواپیماها نیست. اکثر کشورهایی که مرزهای آبی دارند از پی-3 به خوبی استقبال کردند و به میزان رفع نیاز دفاعی از این هواپیما خریده اند. نیوزلند اولین مشتری اوریون با سفارش 5 فروند پی-3 بی مجهز به مولد امواج صوتی کوتاه بود. کانادا 18 فروند و ژاپن که سرانجام در سال 1978 تصمیم به جایگزین کردن این هواپیما به جای نپتون گرفت مشتریان بعدی بودند.

هواپیمای P-3 اوریون در حال برخاست

ژاپن خط تولید این هواپیما را خریداری کرده و تا کنون بیش از 100 فروند از آن را تولید کرده است. پرتقال اسپانیا و تایلند خریداران دست دوم این هواپیما هستند. هلند، نروژ، ایران و پاکستان نیز هر کدام چند فروند پی-3 در اختیار دارند. انواع مختلف پی-3 اگر چه با قرار گرفتن حروف بزرگ و کوچک و شماره های متفاوت دسته بندی می شوند ولی عمدتاً تفاوت چشمگیری میان مدلهای مختلف مجود ندارد و می توان با تغییرات پیش بینی شده از سوی کارخانه سازنده هر نوع تغییر کاربردی را در انواع آن ایجاد کرد. پی-3 با حوصله ای که در خور هواپیمای توربو پراپ است، وجب به وجب منطقه را بازرسی و شناسایی و به محظ اطلاع از موقعیت زیردریایی مهاجم اقدام به شکار آن می کند. در طول عملکرد سی وچند ساله این سلاح موارد منفی از لحاظ فنی در مورد آن به چشم نمی خورد و همواره در انجام ماموریتهای محوله موفق بوده است. همین امر سبب شده است تا پرسنل زیر دریایی ها از هواپیمای پی-3 اوریون به عنوان کابوسی هولناک یاد کنند.

منبع وبلاگ:air-a

پنج شنبه 10/4/1389 - 15:32

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 0 ]

هوا و فضا

بمب افکن نسل هفتم B-3

در شرایطی كه هوز جنگنده های نسل پنجم به طور كامل وارد خدمت نشده اند نیروی هوایی آمریكا پروژه پژوهشی را شروع كرده برای بررسی طزاحی بمب افكن نسل هفتم B.3 این بمب افكن قرار است برای سالهای 2035 وارد میدان شود شاید هم تا 2050 طول بكشد این نوید آینده ای حولناك است چون پیشبینی بمب افكنی برای دونسل آینده نوید دهنده ی رشد سریع تكنولوژیست این بمب افكن قرار است بتواند هم با سرنشین و هم بدون سرنشین پرواز كند كامپیوتر ماموریت آن باید بسیار باهوش باشد تا بتواند در برابر خطرات احتمالی از خود واكنش نشان دهد این هواپیما به معنای واقعی ضد رادار است در ضمن سرعت پیمایشی آن هم بیش از 2.7 ماخ و تا 10 ماخ است(B.2 كه اكنون فعال است سرعتش زیر سرعت صوت است) قرار است B.3 بتواند به هرنقطه ای از جهان در كمتر از سه ساعت و بدون سوختگیری هوایی برسد.

و اما نیاز های استراتژیك ببینید آمریكا بیشترین بار مسولیت بمب افكنهایش بعهده ی بمب افكن های فوق سنگین B.52 است كه با وجودی كه ضد رادار نیست اما بیشترین میزان محموله را میتواند حمل كند برای ماموریت هایی كه نیاز به سرعت عمل و پنهانكاری دارند از B.1 استفاده می كند و در ماموریت های ویژه از B.2 باید توجه كنید نگهداری بمب افكنها بسیار هنگفت وهزینه بر است به طور مثال امسال در بودجه نیروی هوایی آمریكا قرار است.

بمب افكن های سبك F.117 را بازنشسته و از رده خارج كنند چون با وجود ارزش ضد راداریشان نگهداری آنها نمیصرفد و یا آمریكا كلا 20 فروند بمب افكن B.2 سفارش داد(هركدام 2 میلیارد دلار) ولی هزینه كمر شكن پرواز آن(هر پرواز در حدود 1 میلیون دلار) باعث شد اكنون بیش از 12 فروند فعال نباشد كه آن هم تا حداكثر 2020 فعال خواهد بود بمب افكنهای B.52 با وجودی كه بیش از 50 سال عمر دارند هنوز بصرفه ترین گزینه برای نیروی هوایی بشمار می آیند و گفته می شود تا 2050 هم در خدمت خواهند بود.

http://www.fantastic-plastic.com/B-3-BomberPhoto.jpg

امكان زیادی دارد B.1 ها هم تا 2050 در خدمت باقی بمانند اما بمب افكنهای B.2 باوجودی كه پیشرفته تر هستند بزودی از رده خارج خواهند شد بنا بر این نیروی هوای تا سال 2030 الا 2050 نیاز به جایگزینی بمب افكنهایش با یك بمب افكن فوق مدرن كه در عین كارامدی كم هزینه بوده و بتواند هم با خلبان و هم بدون خلبان پرواز كند و بدون محدودیت به هرجا برود. دیگر بحثی كه در مورد این بمب افكن مطرح است امكان هوا فضا پیما بودن آن است یعنی بتواند همچون شاتل ها از جو خارج شود كه در این صورت اولین فضاپیمای مسلح خواهد بود یعنی بتواند حتی ماهواره ها را نیز هدف قرار دهد و یا حتی كار شاتل هایی همچون X.33 را به انجام رساند

باید توجه داشت بهر صورت این بمب افكن چندان ارزان نخواهد بود چون فقط 35 میلیون دلار هزینه تحقیقات اولیه آن است. در مورد تسلیحات گفته های در مورد افكان نصب لیزر هوابرد در آن برای نابودی اهداف(در مورد لیزر هوابرد بعدا شرح خواهم داد) ویا استفاده از امواج مایكرو ویو (HPM) در آن شنیده می شود كه در صورت واقعیت باید فیلم های علمی تخیلی با سلاح های لیزری را جدی بگیریم

بهرصورت B.3 پرنده ای خواهد بود كه اوج نبوق و خلاقیت را در خود داشته باشد و نمادی كامل از سلاح های جنگی حولناك در آینده ای كمتر 50 سال است.

منبع وبلاگ:air-a

پنج شنبه 10/4/1389 - 15:12

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 0 ]