تبیان، دستیار زندگی

یا صاحب الزمان! داستان یوسف را به بهانه تو گفتیم. شرمنده ایم. می دانیم گناهان ما همان چاه غیبت توست. ... و ما با رو سیاهی و شرمندگی، آمده ایم تا از تو نشانی بگیریم. به ما گفته اند اگر به جستجوی تو برخیزیم نشانی از تو می یابیم. ... ای عزیز مصر وجود! سراسر جهان را تیره روزی فرا گرفته است. نیازمندیم، محتاجیم و در عین حال گناهکار، از ما بگذر و پیمانه جانمان را از محبت پر کن. یابن الحسن! برادران یوسف وقتی به نزد او آمدند کالایی-هر چند اندک- آورده بودند، سفارشنامه ای هم از یعقوب داشتند. اما...، ای آقا ! ای کریم! ای سرور! ما درماندگان، دستمان خالی و رویمان سیاه است. آن کالای اندک را هم نداریم. اما... نه، کالایی هر چند نا قابل و کم بها آورده ایم. دلی شکسته داریم و مقدورمان هم سری است که در پایت افکنیم. افسرده ایم و چشم به لطف و احسان تو دوخته ایم. سفارشنامه ای هم داریم. پهلوی شکسته مادر مظلومه ات زهرا را به شفاعت آورده ایم. یا صاحب الزمان! به یقین، تو از یوسف مهربانتری. تو از یوسف بخشنده تری. به فریادمان برس، درمانده ایم. ....                                                                                        برگرفته از کتاب مهربان تراز یوسف                                                

امام علی (علیه السلام):

هر که دامنه آرزو هایش گسترده شود،کردارش ناروا گردد.

حضرت علی (ع) هم از ناحیۀ مادر،از خاندان بنی هاشم است،و سلسلۀ پدران اواز عبدالمطلب به بالا،همان اجداد پیامبراسلام هستند.سلسلۀ نسب او تا هاشم به این ترتیب است:علی پسر ابوطالب،پسر عبدالمطلب، پسرهاشم.سلسلۀ نسب مادر آن حضرت به این ترتیب است:فاطمه دختر اسد، پسرهاشم.بنابراین ابوطالب با دخترعموی خود ازدواج نموده ونسب حضرت علی(ع)هم از ناحیۀ پدر وهم از ناحیۀمادر به هاشم(جد دوم پیامبر)می رسد. روایات متعددی از پیامبر نقل شده که فرمود:«من وعلی قبل از خلقت آدم،یک نور بودیم،خداوند آن را در حضرت آدم قرار داد،سپس آن نور نسل به نسل به پدران ومادران پاک انتقال یافت،تا این که در شخص عبدالمطلب قرار گرفت وآنجا دو نیمه شد،نیمی از آن نور در عبدالله قرار گرفت که من از آن نور به وجود آمدم ونیمی دیگر در ابوطالب،که علی وصی من از آن به وجود آمد.

«ذلِکَ الکِتابُ لا رَیبَ فیه هدیً لِلمتقین»    

 «آن کتاب با عظمتی است که شک در آن راه ندارد ومایِۀ هدایت پرهیزگاران است.»  علی بن ابراهیم قمی-در تفسیرش به سند خود –از ابی عبد الله (ع)،«الکتاب» در این آیع را به حضرت علی(ع)تأویل کرده و افزوده است:شکی در او نیست او مایۀ هدایت پرهیزگاران است.

 

 قال امیرالمؤمنین علی(ع) : ذاک القرآن الصامت،وأنا القرآن الناطق.« آن قرآن خاموش است وقرآن ناطق من هستم.»

«اهدِنَا الصِّراط المُستقیم»«ما را به راه راست هدایت فرما»حاکم حسکانی از عالمان مشهور اهل سنت در تأویل این آیه،به نقل از ابن عباس آورده است که رسول خدا (ص) به علی(ع)فرمودند:تویی راه  آشکار،تویی راه راست،و تویی پیشوای مؤمنان.همچنین حسکانی به نقل از اسلام بن مستنیر جعفی آورده است که گفت:از امام باقر(ع) پرسیدم :فرمودۀ خداوند در کتابش : «اهدِنَا الصِّراط المُستقیم» چه مفهومی دارد؟فرمود: راه علی بن ابی طالب.ودر روایت دیگری آورده است:عن ابی عبدالله(ع)قال:«الصراط الذی قال ابلیس«لاقعدنَّ لهُم صراطکَ المُستقیم»فهو علی»        «راهی که ابلیس گفت:«من بر سر راه مستقیم تو مینشینم» راه علی است.

 

کاش امشب مهتابی نباشد تا علی صورت زهرا را نبیند و باران ببارد تا بجه ها صورت نمناک پدر را نبینند

بر چهره ی پر ز نور مهدی صلوات                                  بر جان و دل صبور مهدی صلوات                                 ،          تا    امر    فرج    مهیا     بفرست                                        بهر  فرج و ظهور مهدی  صلوات

پرسیدم از قلم:که کدامین کلام نقض در حروف الفبا سرامد است؟ فوری نشست پشت میز صدارت و نوشت،بعد از خدا صلوات بر محمد و ال محمد

گفتم به خرد،که چیست اسباب نجات،در سختی روزگار حول عرسات،در وادی عقل و عشق گشتی زد و گفت،بر طلعت نورانی مهدی صلوات