قبل از هر چیز همه عزیزان و خودم را به تقواى پروردگار كه حصن حصین الهى و قلعه محكم خداوندى و زاد یوم المعاد، بل «خیر الزاد الى خالق العباد» است، توصیه مى كنم تقوائى كه در اعماق جان ما نفوذ كند، و همه چیز ما را به رنگ خود درآورد و «من احسن من اللّه صبغة...» چنین تقوایى به تمام خواسته هاى ما جهت مى دهد، مسیر زندگى را مشخّص مى كند، و راه را روشن و هدف را عالى مى سازد.
همان تقوائى كه برترین سرمایه و بالاترین افتخار است، همان تقوائى كه انسان را به خدا پیوند مى دهد و به مقام عبودیت خاص او مى رساند و از عمق جانش این ندا برمى خیزد: «الهى كفى بى عزّاً أن أكون لك عبداً و كفى بى فخراً أن تكون لى ربّا; برترین عزّت من عبودیت توست و بالاترین افتخارم ربوبیت توست».(1)
1. بحارالانوار، ج 74، ص 402، ح 23 از امیر مؤمنان على(ع).
خروج حضرت ابراهیم از آتش
