تبیان، دستیار زندگی

یشباحضرت حاجی کرم

شوهر دختر خاله ی مادرم

چون که ماشین نو خریده بودن

خدمت والده رسیده بودن

بعدِ یه کم تارف و گفت شنفت

: یهو یه کاره رو به من کرد و گفت

..........................................

نشستی و این همه خوندی که چی؟

توی مخت کتاب چپوندی که چی ؟

آخر خوندن اوّل سختیه

علم و هنر مایه ی بد بختیه

اونا که اهل دانش و کتابن

باید برن کشکشونو بسابن

ما اگه پول گُنده در میاریم

شکر خدا سوات موات نداریم

حاجیت توی توپخونه آش میرفوشه

تو این زمونه این کارا نون توشه

هر چی بخوای از توی آش در میاد

واسه شکم مشتری با سر میاد

تازه گیا که خرجو بالا دیدم

زد به سرم یه دکّه ام خریدم

اگه خدا بخواد باسود دکّه

با حاج خانوم میریم دوباره مکّه

ماه محرم که بیاد دست کم

خر ج سه روز هیئتو من میدم

حالا تو هی بشین رساله بنویس

هی توی روزنامه مقاله بنویس

دارن به روزنامه چیا گیر میدن

دارن دکورهاشونو تغییر میدن

به خاطر خودت میگم پسر جون

دوس ندارم بیفتی کُنج زندون

می ترسم آخر چُپُقت چاق بشه

یهو دهن دماغت اوراق بشه

بچه، تو که معدن عقل و هوشی

فردا برو واستا کوپون فروشی

دو سال که بگذره تریلیاردری

به شرط اینکه هر روز هر روزبری

خیر سرت میگی نویسنده ای

صحبت پول که میشه شرمنده ای

خلاصه اینکه اگه آدم بشی

ماشین میدم بری مسافر کشی

آخه به چیز نوشتن ام میگن کار ؟

برو پی یه کار نون و آب دار

اونایی که کار اداری دارن

بعضیاشون خوب پولی در میارن

همساده یِ مارو که می شناسی

همین حاج اسکندر اسکناسی

یه عالمه سکّه رو سکّه چیده

الان دیگه توپ تکونش نمیده

همش باگُنده گُنده ها می پره

صد تای مارو با یه چک می خره

تو هر اداره ای هواشو دارن

کلّی ام احترام بهش می ذارن

هر کی کارش گیره میاد سراغش

بعضیاجمعه ها میرن تو باغش

شعر چیه ؟ کتاب کیلویی چنده؟

این چیزارو کسی نمی پسنده

الان کتاب یه چیزی مثل هیچه

دوره ی ما دوره ی ساندویچه

شاید بگی روده درازی کردم

با اعصابت بیخودی بازی کردم

آخه تو ام چیزی بگو برادر

همش به من نیگا نکن تا آخر

......................................

چیزی بگه بی احترامی میشه

حاجی آقا شما بزرگ مایید

اونکه باید حرف بزنه شما یید

وقتیکه این حرفو به حاجی می زد

یواشکی بهم اشاره اومد

شاید اگه فرصت کافی داشتم

سر به سر حاجی کرم می ذاشتم

یاد ( عقاب ) خانلری می افتم

اگه یه روز رفتی یه جای دنیا

واسه خودت ماشین خریدی اونجا

یه چی بخر شبیه پیکان باشه

صندلیاش مدل جوانان باشه

وقتی که پشت فرمونش نشستی

خواستی بفهمن که کجایی هستی

اوّل کار واسه جلو پنجره

یه نعل اسب عالی یادت نره

یه وخ خیال نکن حاجیت جواده

اون ورِ دنیا بد نظر زیاده

تسبیحتو بپیچ دور شصتت

مبایلتم در آر بگیر تو دستت

رعایت حق تقدم بده

گازو بگیر به هچکی ام را نده

با هر کی خواس جلو بیفته لج کن

برو جلوش فرمونو فوری کج کن

یه دفه مثل اسب وحشی رم کن

روی تموم آدما رو کم کن

همیشه دوبله واستا راهو سد کن

افسر اگه نبود چراغو رد کن

سبقتو هر جور که دلت خواس بگیر

از چپ اگه مشکله از راس بگیر

تا می بینی را نمیرن جماعت

لایی بکش برو با اند سرعت

نذار کسی تورو معطل کنه

هیچکی نباید با تو کل کل کنه

پشت چراغ اگه جلوت واستادن

چراغ که سبز شد یهو بوق بزن

تموم آدما به جز تو خُلن

نمیدونن چراغ چیه مُنگُلن

همه به جز تو دست و پا چُلُفتن

بوق نزنی ممکنه را نیفتن

راستی کمر بندتو هیچوخ نبند

محل نده به این چیزای چرند

هر کی کمر بندشو بسته هو کن

خودت فقط روی شکم ولو کن

همینجوری که پشت رل نشستی

بذار همه خیال کنن که بستی

گشنه شدی یه موقه پشت فرمون

یه چی بذار تو دهنت بلمبون

دستتو بیرون ببر از پنجره

هر چقد آشغال داری شوت کن بره

تخمه اگه خوردی لُپاتو پُف کن

پوستشو تا هر جا که میره تُف کن

صدای گریه ی باران پاک می آید

دوباره بوی دل انگیز خاک می آید

تو مهربانی خودرا زمن دریغ مدار

کلید قفل دلت را به دست من بسپار

بیا کمی بنشینیم سینه صاف کنیم

بیا به معجزه ی عشق اعتراف کنیم

تو مثل صاعقه بر من فرود آمده ای

تو شعله ای که به بود و نبود آمده ای

چه خوب بود که همسایه ی خدا بودیم

قشنگ بود اگر پشت ابرها بودیم

تو مثل حسّ رقیق منی؛ قشنگ ؛ لطیف

تو مثل برگ گل نو رسیده ترد ؛ ظریف

به جز دلی که به پیش تو جا گذاشته ام

به روی هستیم ای ماه ؛ پا گذاشته ام

گمان کنم تو همانی که فکر می کردم

نه ؛ مهربانتر از آنی که فکر می کردم

شکسته است غرور پلنگ می فهمی؟

دلم برای تو تنگ است تنگ ؛ می فهمی؟

* [شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام]

تویی تجلی ایمان و کفر ختم کلام

باز بوی باورم خاکستریست

واژه های دفترم خاکستریست

پیش از اینها حال دیگر داشتم

هرچه میگفتند باور داشتم

ما به رنگی ساده عادت داشتیم

ریشه در گنج قناعت داشتیم

پیرها زهر هلاهل خورده اند

عشق ورزان مهر باطل خورده اند

باز هم بحث عقیل و مرتضی ست

آهن تفتیده ی مولا کجاست

نه فقط حرفی از آهن مانده است

شمع بیت المال روشن مانده است

با خودم گفتم تو عاشق نیستی

آگه از سرّ شقایق نیستی

غرق در دریا شدن کار تو نیست

شیعه مولا شدن کارتو نیست

بین جمع ایستاده بر نماز

ابن ملجم ها فراوانند باز

..........................................

خواستم چیزی بگویم د یر شد

واژه هایم طعمه ی تکفیر شد

قصه ی نا گفته بسیار است باز

دردها خروار خروار است باز

دستهارا باز در شبهای سرد

ها کنید ای کودکان دوره گرد

مژدگانی ای خیابان خوابها

می رسد ته مانده ی بشقابها

سر به لاک خویش بردیم ای دریغ

نان به نرخ روز خوردیم ای دریغ

قصّه های خوب رفت از یادها

بی خبر ماند یم از بنیادها

صحبت از عدل و عدالت نابجاست

سود در بازار ابن الو قتهاست

...............................................

گفته ام من دردها را بارها

خسته ام خسته از این تکرارها

ای که می آیدصدای گریه ات

نیمه شبها از پس د یوار ها

گیر خواهد کرد روزی روزیت

در گلوی مال مردم خوارها

من به در گفتم ولیکن بشنو ند

نکته ها را مو به مو دیوارها

اونا که میمیرن میرن تو برزخ

قاطی میشن اهل بهشت و دوزخ

کار همه اونجا بخور بخوابه

تا روز آخر ، که حساب کتابه

اونجا یه سیستم اداری داره

واسه خودش ساعت کاری داره

سیستِم اونجارو میگن عالیه

کلِّ لوازمش دیجیتا لیه

فرشته ای هست که کارش اینه

صُب تاشب اونجا بگیره بشینه

کارکه نباشه حوصله ش سرمیره

میشینه با کامپیوتر ور میره

میخواس توی کامپیوتر بگرده

رف تو پروفایل یه پیره مرده

کامپیوتر یکی دو دفه گف: دینگ

فرشته هه دسپاچه شد کلیک کرد

کامپیوتر بدجوری جیکّ وجیک کرد

یهو در یه قبر کهنه وا شد

یه پیره مرد با شکوه پا شد

ازش سوال کردن اسمت چیه

یکی دوروز نشس توی یه میدون

دید نمیشه پا شد اومد تو تهرون

زمین نفس کشید و برفا آب شد

بهار اومد دوباره انقلاب شد

هوای تهرون یه نمه ملس بود

مزّه ی زندگی حسابی گس بود

باز شب عید اومد و رختا نو شد

فصل شلوغی و بدو بدو شد

شاعر شاهنامه خوشحال شد

دستای اون رو شونه هاش بال شد

بعد هزار و چند سال دوری

اومده بود چهار شنبه سوری

آتیش روشن جوونهارو دید

اونم یه بار از روی آتیش پرید

مامورا اومدن بهش گیر دادن

چن نفری دور و ورش واستادن

با حرفاشون کلی بهش نیش زدن

گرفتنو ریششو آتیش زدن

شاعر شاهنامه با حال بد

رفت و نشس ریششو با تیغ زد

خلاصه، تصمیم گرف نو بشه

صاحب کت شلوار و پالتو بشه

رف جلو مغازه پشت ویترین

دید همه ی لباسا هَس مدین چین

مو به تنش همون دقیقه سیخ شد

یه خورده واستاد به لباسا میخ شد

دایی ، برو کنار بذار باد بیاد

با اینکه چرت و پرت گفت یارو

شاعر شاهنامه رفت اون تو

به قول ما یه خورده پالتار خرید

شال و کلاه و کت و شلوار خرید

دستشو تو جیب بغل فرو کرد

اشرفی قرن چهارو رو کرد

شاعر ما بعد خرید هنگفت

:به شیوه ی خودش به اون جوون گفت

------------------------------------

شما را چه رفته ست کاینسان خُلید؟

چرا جمله ژولیده و بُنجُلید؟

چرا سیخ سیخی شده مویتان؟

چرا مثل زنهاست ابرویتان؟

تو مردی اگر، چیست آن موی مِش؟

برو از سیاوش خجالت بکش

هزاران چو تو لندهور پلید

نیرزد به یک موی گُرد آفرید

اگر لشکر انگیزد اسفندیار

دگر موی مِش کرده ناید به کار

تورا پاردم گردد آنگه عِنان

همی می کنی پشت بر دشمنان

تویی که به من تکّه انداختی

گمانم مرا خوب نشناختی

ابوالقاسمم بنده ، فردوسیَم

حکیم زبان آور طوسیَم

کنون زیر این گنبد نیل فام

همه مر مرا می شناسند نام

--------------------------------------

یه لحظه بعدِ اون صدای کلفت

خودت که نه،میدونتو میشناسم

از تو کسی چیزی نگفته واسم

ببینمت، تو شاعری راس راسی؟

مریم حیدر زاده" رو میشناسی؟"

راستی یه چی بخوام، ازت بر میاد؟

ترانه ی رپ از کارات در میاد؟

پسر خاله م میخواد کاست جم کنه

یه چیزایی میخواد سر هم کنه

میخوام براش چیزای مشتی بگی

هفش تا شعر شیش و هشتی بگی

بیا ، اینم یه کاغذ و یه خودکار

امّا تورو جون مامانت استاد

چیزی نگی که گیر بدن تو ارشاد

---------------------------------

شاعر شاهنامه سری تکون داد

هیچّی نگف، فقط پا شد راه افتاد

دید نمیتونه با همه بجنگه

هرجا که میره آسمون یه رنگه

بنده خدا دلش میخواس خیلی زود

دوباره برگرده همونجا که بود

طفلی نشس همینجوری غصّه خورد

یه روز نوشتند ، که دق کرد و مرد