تبیان، دستیار زندگی

رسول خدا(ص)فرمود:أَلآمِرُ بِالمَعرُفِ كَفاعِلِهِ

كسی كه فرمان به كارنیك می دهد ،مثل كسی است كه آن را انجام داده است(زیرا اگرامركننده خودعامل به آن فرمان باشد،تأثیرش بیشتراست)

به نام خدا

دعای فرج

اِلهی عَظُمَ البَلآءُ وَبَرِحَ الخَفاءُ وَانکَشَفَ الغِطآءُ وَانقَطَعَ الرَّجآءُ وَضاقتِ الاَرضُ وَمُنِعَتِ السَّماءُ،وَاَنتَ المُستَعانُ وَاِلَیکَ المُشتَکی وَعَلَیکَ المُعَوَّلُ فِی الشِّدَۀِ وَالرَّخآءِ اَللّهُمَ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ والِ مُحَمَّدٍ اُولی الاَمرِ الَّذینَ فَرَضتَ عَلَینا طاعَتَهُم وَعَرَّفتَنا بِذلِکَ مَنزِلَتَهُم فَفَرِّج عَنّا بِحَقِّهِم فَرَجًا عاجَلًا قَریبًا کَلَمحِ البَصَرِ اَوهُوَ اَقرَبُ یا مُحَمَّدِ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ یا مُحَمَّدٌ اِکفیانی فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانصُرانی فَاِنَّکُما ناصِرانِ،یا مَولانا یا صاحِبَ الزَّمانِ،الغَوث الغَوث الغَوث اَدرکنی،اَدرکنی اَدرکنی،السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ،اَلعَجَلَ اَلعَجَلَ اَلعَجَلَ،یا اَرحَمَ الرّاحمینَ،بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَالِهِ الطّاهِرِینَ

حقيقت نماز

سخن ابو حامد امام محمّد غزالى ( 405 - 505 ه‍ .ق ) در مورد حضور قلب در نماز:

ظاهر نماز چون كالبد است و وى را حقيقتى است كه آن روح نماز است .

ظاهر نماز: مانند طهارت تن و جامه و جاى پاك ايستادن و روى به قبله آوردن و چشم از جايگاه سجود فراتر بردن است اين همه صورت نماز است و اين صورت را حقيقتى است كه آن روح نماز است . اگر اصل روح نباشد نماز همچون آدمى مرده باشد و كالبدى بى جان . اصل روح نماز، خشوع است و حاضر بودن دل در جمله نماز، كه مقصود نماز راست داشتن دلست با حق تعالى ، و تازه كردن ذكر حق تعالى بر سبيل تعظيم ، چنان كه حق تعالى گفت : « وَ اَقِمَ الصَّلوه لِذَكْرِى ، نماز بپاى دار براى ياد كرد مرا » [1]رسول خداصلّى اللّه عليه و آله فرمود :كسى كه نصيب وى از نماز جز رنج و درماندگى نيست . و اين آن است كه به ظاهر نماز كند و به دل غافل ، و باز رسول خداصلّى اللّه عليه و آله رمود: كه بسيار بنده بود كه نماز كند و از نماز وى بيش از ده يك يا شش يك ننويسند و آن مقدار نويسند از نماز هر كسى كه به دل در آن حاضر باشد. و فرمود: نماز چنان كن كه كسى را وداع خواهى كرد يعنى خود را و هواى خود را وداع كن ، بلكه هر چه جز حق است آن را وداع كن و همگى خود به نماز ده ، و براى اين بود كه عايشه گويد كه رسول خداصلّى اللّه عليه و آله با ما حديث مى كردى و ما نيز با وى ، چون وقت نماز در آمد گفتى كه هرگز ما را نشناخته است از مشغولى كه بودى به عظمت حق تعالى !...[2]

[1] . سوره طه ، آيه 14.

[2] . كيمياى سعادت ، محمد غزالى ، ص 141 و 120. 

بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است و بال و پر دارد
بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب
که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد
بخوان دعای فرج را و نا امید مباش
بهشت پاک اجابت هزار در دارد
بخوان دعای فرج را که صبح نزدیک است
خدای را، شب یلدای غم سحر دارد
بخوان دعای فرج را به شوق روز وصال
مسافر دل ما، نیت سفر دارد
بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا
ز پشت پرده ی غیبت به ما نظر دارد
بخوان دعای فرج را که دست مهر خدا
حجاب غیبت از آن روی ماه بر دارد

نیت پاک داشتن

خلق نیکو

آزار ندادن دیگران

بخشندگی

لطف و رزیدن

مدارا کردن

مهر و محبت و مدارا در خانواده

گفتار نیک

تقوا و پارسایی

دعا کردن برای افزایش روزی

شکر نعمت ها را به جا آوردن با دل و جان

میانه روی

خشنود بودن بر آن چه خداوند روزی داده است

قناعت

صبر

پاکدامنی

امانت شمردن دارایی

نگریستن به کسی که زندگی فروتری دارد

ترجیح دادن آخرت به دنیا

از جمله تکالیفی که انسان نسبت به خداوند بزرگ دارد ، شکر و سپاس حضرت حق در برابر نعمت های بی شمار اوست که بی دریغ در اختیار بندگانش نهاده است. قرآن کریم ، شکر و سپاس را متفرع بر ایصال نعمت دانسته و می فرماید : « از نعمت های پاگیزه ای که به شما روزی داده ایم بخورید  و خدا را شکر نمایید.» (بقره/172)

« از آن چه که خدا روزی تان کرده است حلال و پاکیزه بخورید و خدا را به پاس نعمتهایش شکر کنید.» ( نحل/114)

شکر و سپاس در برابر نعمات بی شمار خداوند به سه صورت زبانی ، قلبی و عملی امکان پذیر است . شکر زبانی ، به این معنی است که انسان حمد و ثنای خدا را به دلیل برخورداری از نعمات الهی به زبان آورد. شکر قلبی به این صورت است که انسان نعمت های الهی را به خاطر بیاورد و در دل او را سپاس گوید. شکر عملی که مهمترین نوع شکر است به این صورت است که انسان به قدر توان ، نعمت های الهی را تلافی کرده و هر یک از نعمت های او را در مسیر صحیح آن و همان گونه که خدا خواسته به کار بندد. قرآن در اشاره به این نوع شکر فرمود: « خداوند را عبادت کن و از شکرگزاران باش.» (زمر/66)

نمونه بارز شکر عملی را از پیامبر(ص) بیاموزیم آن گاه که همسرشان دید ایشان صورت بر خاک نهاده وگریه می کنند ، بر ایشان اعتراض کرد وگفت: یا رسول الله ! بر شما که بهشت واجب است و دوزخ حرام. چرا این گونه رفتار می کنید؟! ایشان فرمودند: « آیا نمی خواهید من بنده ای شکور برای خدا باشم؟»

امام علی(ع) در اهمیت شکر عملی می فرماید: « أحبّ الناس إلی الله العامل فیما أنعم به علیه ؛ محبوبترین انسان در پیشگاه خداوند کسی است که به آن چه خداوند به او نعمت داده است عمل کند.» ( غرر و درر/ج2/ص476)

از جم

ای عزیز برای یک خیال باطل ، یک محبوبیت جزئی بندگان ضعیف ، یک توجه قلبی مردم . . . خود را مورد سخط وغضب الهی قرار مده ؛ و مفروش  آن محبت های الهی ، آن کرامت های غیر متناهی ، آن الطاف و مراحم ربوبیت را بر یک محبوبیت پیش خلق که مورد هیچ اثری نیست و از او هیچ ثمری نبری جز ندامت وحسرت . وقتی دستت از این عالم کوتاه شد که عالم کسب است و علمت منقطع گردید ، دیگر پشیمانی نتیجه ندارد و رجوع بی فایده است.                                                                                                 امام خمینی(ره)

به نام خدا

کربلا کجاست؟                                     مدینه کجاست؟

در کربلا چه گذشت؟                             در مدینه چه گذشت؟

در کربلا خون چه کسانی بر زمین ریخته شد که آن زمین مقدس و پاک تا ابد، زیارتگاه ودارالشفای مؤمنین شد؟

مصائب کربلا چه بود که کل کائنات از فرشتگان آسمان تا ماهیان دریا گریستند؟

در کربلا ، امام حسین (ع) درس توحید ، اخلاق وبندگی به همۀ انسان ها داد.

کربلا چشمۀ رحمت است.                       کربلا چشمۀ معرفت است.

کربلا چشمۀ عشق است.                        کربلا چشمۀ ایمان است.

کربلا چشمۀ شهادت است.                    کربلا چشمۀ تقوا است.

کربلا سر چشمۀ اخلاق وفضایل انسانی است.

حسین جان ! چرا عزم کربلا نمودی ودر مدینۀ جدت نماندی، آیا می خواستی که از دیدگان مادرت زهرا (س) دور باشی.

حسین جان! چه زیبا عمل کردی که به قصد کربلا از مدینه خارج شدی ؛ چرا که هنوز زخم مادرت التیام نیافته بود.

ولی حسین جان! در واپسین دقایق حیات شریف تو ودر لحظات شهادت عظیمت ، طاقت مادرت تمام شد ، او نزدیک قتلگاه آمد وبا نگاهی عاشقانه وجانسوز ، آن منظرۀ دلخراش را دید.

حسین جان ! در مدینه ومکه ومسیر کربلا همه دل ها ونگاه ها متوجه تو بودند، اما در کربلا این نیزه ها وتیرها وشمشیرها بود که به سوی تو می آمدند.

کربلا یک اتفاق نبود؛ بلکه امری بود آگاهانه وعاشقانه.

در کربلا تنها جنگیدن صرف نبود، ودر میان همۀ جنگ های تاریخ حادثۀ کربلا تنها زنده مانده است؛ زیرا تمامی فضایل وکمالات انسانی در برابر همۀ رذایل ایستادند و از آن جا که فضایل هماره زنده وپیروزند ، کربلا نیز زنده وجاوید باقی ماند.

منبع / لهوف / سید بن طاووس

به نام خدا

وَقالَ (علیه السّلام)أَقِیلُوا ذَوُی المُرُوءاتِ عَثَراتِهِم، فَما یَعثُرُمِنهُم عاثِرٌ إِلّا وَیَدَهُ بِیَدِاللهِ یَرفَعُهُ

از خطاها ولغزشهای جوانمردان بگذرید که از آنان کسی نمی لغزدمگر آن که دست لطف خدا به دست اوست که او را بلند می کند. (نهج البلاغه /حکمت19)

جوانمرد کیست؟

جوانمرد ، در مورد دیگران از خود گذشته ، در مالش گشاده دست ودر جانش ایثارگر است . او در برابر خداوند نه مالی می شناسد ، نه جانی ، هر گونه که از او راضی باشد ، عمل می کند.

لغزش های آن کس را که همیشه مراقب مراقب رعایت حقوق الهی و حقوق بندگان او است ، باید به دیدۀ اغماض نگریست ودر جایی که خداوند از لغزش او چشم پوشی می کند ، بندگان او نیز باید چنین باشند.