تبیان، دستیار زندگی

غولهایی دیده ام آدم نما

در جنون از ازدحام حرفها

می سرودند از برایم این سرود

عادتش آرید بر رنگ و ریا

بیگانه ترین منتظر لحظه ی رفتن:

" پیریست که هست خسته از خود

پیریست که هست خسته از هجر "

او پیر مردد دیار است

او پیر فسرده ی نزار است

او منتظر است تا که فردا

شاید برهد ز دست دنیا

او خسته ترین واژه ی دنیاست

دلبسته ترین کس به رهائیست

" اشکی است پر از لرزش و مستی

در گوشه ی چشم این معما

وقتی که رها کنند و آزاد

یک بلبل دلگیر قفس را

پیشش

و ببیند این رهائی "

1388/5/28