تبیان، دستیار زندگی

باز این شب ها بوی خون می اید بوی حسین می اید

بوی تشنگی و خستگی می اید

این شب ها صدای گریه های طفل ۶ ماهه علی اصغر می اید

صدای گریه هایی با درد یتیمی می اید

اری صدای اب گذران از مشک پاره می اید

صدای عمه بابای من کجاست می اید

صدای:( هل من ناصر ینصرنی )می اید

و این روز ها نسیم بوی خون دست های بریده با خود دارد

با خودش بوی خاکستر خیمه ها را دارد

بوی نامردی یزید را دارد

این شب ها حس توبه ی حر را با خود دارد

دیدی ..بوی خون و صدای ناله و یتیمی و دست بریده و غم اهل بیت یعنی محرم می اید

(از دل نوشته های خیس من)

دلم دوباره گرفته بود

حس میکردم قلبم شکسته وخرد شده

دلم میخواست پرده ای را کنار بزنم

که در پس ان پله ای به سوی ارزوهایم باشد

قرآن کریم  را باز کردم

در ان از درد های پیامبران یاد شده بود

دلم لرزیید به خودم گفتم

غم من چیزی نیست که با ان خرد شوم

انگار دوباره کسی تکه های دلم را به هم چسبانده بود

 ودر گوشم زمزمه ای از امیدواری خوانده بود

بلند شدم سجاده را باز کردم وخواندم تا بشنود

 نوای دلم را کسی که محرم اسرار واقعی من و تمامی انسان هاست

دوست معمولی هیچگاه نمیتواند گریه تو را ببیند. 

دوست واقعی شانه هایش از گریه تو تر خواهد بود.

دوست معمولی اسم کوچک والدین تو را نمیداند.

دوست واقعی شاید تلفن آنها را جایی نوشته باشد.

دوست معمولی یک جعبه شکلات برای مهمانی تو میآورد.

دوست واقعی زودتر به کمک تو می آید و تا دیر وقت برای تمیز کردن میماند.

دوست معمولی متنفره که وقتی خواب بهش تلفن بزنی.

دوست واقی میگه چرا مدتی زنگ نمی زنی. 

دوست معمولی دوست داره به مشکلات تو گوش کند.

دوست واقعی سعی در حل آنها میکند. 

دوست معمولی مانند یک مهمان عمل میکند و منتظر میماند تا از او پذیرایی کنی.

دوست واقعی به سوی یخچال رفته و از خود پذیرایی میکند.

دوست معمولی می پندارد که دوستی شما بعد از یک مرافعه تمام می شود.

دوست واقعی میداند که بعد از یک مرافعه دوستی محکمتر میشود.

قدم هایمان برگ ها را یک به یک خرد می کردند

دل من با هر قدمی که به قطار نزدیک میشدیم

بیشتر و بیشتر به لرزه در می امد

دلم نمیخواست از دوستی که همانند چشمانم دوستش میدارم

جدا بشوم

او سوار قطار شد و رفت ......

ولی انعکاس تصویرش روی برکه ی

جنگل خیالم تا ابد ماند

جنگلی که بارها از ان عبور کرده بود ولی هیچ وقت انعکاسی

از او نمانده بود ، چون درون دلم هیچ برکه ای وجود نداشت

اما دیشب قبل از موسم رفتنش ان قدر قلبم گریه کرد که از اشک هایش

برکه ای ساخته شد ونقش انعکاس این دوست تا ابد در ان ماند

(از دلنوشته های من)

وصدایی گفت : ارام باش ،فریاد نزن.

صدایم را بلند تر کردم : بیا طاقت ندارم.

گفت : فریادت را خاموش کن.

هر بار صدایم را بلند تر میکردم چون نمی فهمیدم چرا صدا اصرار دارد ساکت باشم .

لحظه ای سکوت کردم .....

صدا دیگر سعی نداشت ساکتم کند

گفتم: چه شد دیگر نمی خواهی سکوت کنم؟؟؟؟؟؟

صدا گفت : میدانستم سکوت نمیکنی؟؟

اما حالا که سکوت کردی ، لحظه ای گوش کن ....

گوش کردم صدایی می امد ......

می گفت :  با فریاد به جایی نمی رسی برای ظهورش دعا کن.

(از دلنوشته های من)