تبیان، دستیار زندگی

تعریف حقوق ورزشی دكتر حسین آقایی­نیا حقوق ورزشی یا حقوق ورزش یكی از گرایش­های علم حقوق است كه به بررسی حقوقی حوادث در ورزش می­پردازد. واژه ورزش در این اصطلاح دارای مفهوم وسیعی است و عملیات و فعالیت­های ورزشی قهرمانی، جزئی از این مجموعه است. به طور كلی می­توان گفت كه منظور از حوادث ورزشی تمامی جرائم و شبه جرائمی است كه توسط ورزشكاران، معلمان، مربیان، مدیران، تماشاگران، سازندگان و تولید كنندگان لوازم ورزشی و تجهیزات و امثال آن­ها به طور گسترده یا غیر مستقیم در رابطه با ورزش انجام می­گیرد. موضوع این وقایع ممكن است سلامتی، جان، اموال، حیثیت، شرافت و سایر حقوق قانونی اشخاصی باشد كه در محدوه ورزش به نحوی حضور دارند. اهداف حقوق ورزشی موضوع حقوق ورزشی تمامی تخلفاتی است كه در عرصه ورزش واقع و به نحوی به حقوق دیگران لطمه وارد می­آورد. در تحلیل حقوقی این تخلفات به بررسی وصف خلاف قانون بودن آن­ها پرداخته خواهد شد و تحت عنوان جرم یا شبه جرم طبقه­بندی می­شوند و بالاخره مطالعه واكنش جامعه در مقابل چنین تخلفاتی مطرح است. این واكنش­ها گاهی به عنوان مجازات­ها از قبیل جزای نقدی، شلاق، حبس، محرومیت از حقوق اجتماعی و حتی اعدام مجرم اعمال می­شود و هرگاه تخلف، وصف شبه جرم داشته باشد، متخلف ملزم به جبران خسارت خواهد بود. البته هر چند یكی از اهداف مجازات، ارعاب مرتكب و سایرین است و این هدف با اعمال مجازات به طور قهری معمولاً محقق می­شود اما هدف ما در ارائه حقوق ورزشی به گونه­ای مطرح می­شود كه بتواند متضمن اهداف زیر باشد: 1 – افزایش آگاهی­های حقوقی جامعه ورزش در محدوده حقوق ورزشی 2 – استفاده از این آگاهی­ها در راستای جلوگیری از وقوع حوادث ورزشی 3 – شفاف­تر كردن نقش حیاتی ورزش از دیدگاه حقوق ایران 4 – تشریح وظایف و اختیارات مدیران ورزشی از نظر حقوقی 5 – ارائه انواع تدابیر حقوقی كه قبل و بعد از وقوع حوادث ورزشی باید اتخاذ شود. 6 – مطلع كردن جامعه ورزش از پی­آمدهای حقوقی تخلفات در ورزش و مهم­ترین نتیجه حاصل از این اهداف، در امان نگهداشتن سلامت جسمی، روانی و حیثیتی ورزشكاران و نیز مصون داشتن مدیریت­های ورزشی از مسئولیت­های قانونی است. (ادامه دارد)

منبع:GYMNASTICSRESCUEترجمه:سید محسن حسینی - کارشناس تربیت بدنی مدارس بابل والدین تحریك پذیر پشتیبانان و حامیان خوبی هستند. ولی در مواردی كه درگیر موقعیتهای پیچیده ای شوند ، كنترل خویش را از دست خواهند داد. آنها كسانی هستند كه به هنگام تشویق كردن دائما و با صدای بلند برسر مربی،داور و یا ورزشكاران خود فریاد میزنند و درهنگام آسیب دیدگی و یا سقوط ورزشكار بیش از اندازه نگران شده و اولین كسانی اند كه می خواهند از وضعیت سلامت فرزندان مطلع گردند. هر چند چنین رفتاری ظاهرا منطقی به نظر میرسد، اما اینگونه رفتارها در حقیقت منشاء مقدماتی شرمساری و پریشانی ورزشكاران جوان است.فرزندان چنین خانواده هایی اغلب سعی می كنند تا خانواده های خود را از تمرین و مسابقه دور نگه دارند. والدین متعصب تشكیل دهنده گروه دوم اند. چنین والدینی برای بچه های ورزشكار آسیب رسانتر از دسته اولند. این دسته در مورد مساله پیروزی در مسابقه بسیار وسواسی هستند. و در بسیاری از مواقع و البته به اشتباه در مورد مشاركت بچه ها در ورزش تصمیم گیرنده و كنترل كننده اصلی هستند. بر اثر این فشارها ممكن است كودكان با مشكلاتی در ارتباط با تغذیه و خواب مواجه شوند.اینگونه كودكان معمولا ارتباط مناسبی با مربیان خویش ندارند و تمامی علاقه ، انگیزه و اشتیاق خویش را نسبت به جلسات تمرینی از دست میدهند.اینگونه والدین بسیار تحریك كننده و تحریك آمیزند و اغلب و به اشتباه معتقد به این موضوع هستند كه پیروزی و به دست آوردن شهرت و اعتبارو تبدیل شدن به یك ورزشكار حرفه ای تنها دلیل شركت در صحنه ورزش و مسابقه است. اینگونه والدین در ارتباط با توانمندیهای فرزندانشان بسیارمبالغه گراند و توقعات غیر واقع بینانه ای نسبت به آنها دارند. توقع آنها پیروزی فرزندانشان در همه رقابتها است و عدم نتیجه گیری فرزندان برای آنها نوعی نگرانی و وحشت را به همراه دارد. اینگونه والدین نمیدانند كه تنها 1 درصد از ورزشكاران جوان قادرند تا به ورزشكار حرفه ای تبدیل شوند. آیا چنین والدینی واقعا میتوانند هرگونه علاقه ای را برای فرزندانشان ایجاد نمایند؟ به ظاهر كه خیر، چرا كه چنین والدینی در ارتباط با فرزندانشان در قالبی از تخیل به سر میبرند. بر اساس تحقیقات (frank smoll) روانشناس ورزشی از دانشگاه واشنگتن ،وابستگی بیش از اندازه والدین به فرزند در حقیقت نشانه وابستگی در تمام جنبه های زندگی كودك است. در چنین خانواده هایی فرزندان جوانتر موجبات یك خودخواهی یا خود پرستی را در والدین به وجود خواهند آورد و در نتیجه چنین والدینی با كسب پیروزی فرزندان دارای نوعی حس خود بزرگ بینی خواهند شد. به بیان دیگر هر شكست و ناكامی توسط كودك ممكن است برای والدین نوعی احساس بی ارزشی به همراه داشته باشد.این موضوع وابستگی معكوس نامیده می شود واین مسئله میتواند فشار بیش از اندازه ای را به ورزشكار وارد نماید. به این دلیل چنین والدینی برای كسب پیروزی توسط فرزندانشان متوسل به هدایت نامناسب آنها درطول تمرین یا مسابقه می شوند. اینگونه والدین افرادی مغرور و دارای روحیه رقابت جویانه و در عین حال نگران از تحقیر شدن هستند. به خصوص والدینی كه خود در گذشته ورزشكار بوده اند( حتی آنهایی كه نسبت به توانمندیهای فرزندانشان واقع بین تر هستند) به میزانی برابر یا حتی در مواقعی بیش از سطوح موفقیت خودشان به فرزندان فشار وارد می نمایند. حتی ممكن است آنها توقع هدایت كردن فرزندانشان را داشته باشند تا آنها را به ورزشكارانی ماهر مبدل سازند. گویی مربیان و دیگر افراد جامعه یك انتظار بیش از اندازه نسبت به فرزندان آنها دارند و این خود یعنی ایجاد استرس مضاعف برای ورزشكار جوان. با توجه به موارد ذكر شده قبلی، والدین عمدتا در قبال زندگی ورزشی فرزندانشان نقشی مالی و تداركاتی را به عهده دارند. حمایت هایی كه آنها میتوانند به فرزندان در زمان تمرین یا مسابقه ارائه نمایند، به عهده داشتن مسؤلیتهای مالی از قبیل هزینه های عضویت در سالنهای ژیمناستیك ، مخارج سفر و تهیه لوازم و تجهیزات ضروری مورد نیاز آنها در زمینه این رشته ورزشی است.معمولا كیفیت حمایت مالی و تداركاتی متناسب با سطح پیشرفت ژیمناست و سطح توانمندی مالی خانواده است. این نكته قابل توجه است كه ژیمناستیك، همانند رشته هایی از قبیل پاتیناژ و هاكی روی یخ از جمله رشته های زمان بر و پر هزینه برای فعالیت بچه ها به حساب می آیند.این مساله(پر هزینه بودن) میتواند موجب آشفتگی و بی نظمی در زندگی روزمره خانواده شده و فشار زیادی از جهت مالی برای كلیه اعضاء خانواده به همراه داشته باشد.در نتیجه ممكن است برخی از والدین چنین احساس نمایند ،كه كودك باید نسبت به این از خود گذشتگی آنها پاسخ گو بوده و حداكثر توان خود را برای بهترین اجرا بكار گیرد. متاسفانه برخی از والدین عدم نتیجه گیری فرزندان را نوعی گناه از جانب آنها می پندارند و فرزندان گناهكار تنها به دلیل خواست والدین مجبور به ادامه فعالیت ورزشی خواهند بود.چرا كه والدین آنها به میزان زیادی از زمان و درآمد خود را به آنها اختصاص خواهند داد.این مساله پوشیده نیست كه یكی از دلایل ایجاد رخوت در ورزشكاران جوان ، كنترل بیش از حد والدینشان نسبت به آنها است. همان والدینی كه دائما میزان هزینه های صرف شده را به رخ فرزندانشان میكشند. به نظر میرسد كه در گذشته پدران بچه های ورزشكار فرزندان خود را بیشتر در جهت بهبود فعالیت ورزشی هدایت می نمودند. هر چند تحقیقات جدید بر روی رفتارهای متقابل والدین و فرزندان در رشته هایی از قبیل فوتبال ، كشتی و پاتیناژ نشان داده اند كه مادران نقشی اساسی و عمده را در جهت گسترش مسائل احساسی-عاطفی و روانی-رفتاری برای فرزندان جوان ایفا می كنند. معمولا پدر كودك را با ورزش آشنا می كند اما در ادامه این مادر است كه با حمایت بی وقفه خود از كودك، شریك و سهیم ادامه فعالیت ورزشی است. از دید یك كودك ژیمناست؛ مادرخوشبین، تشویق گر و قوت قلب دهنده و پدر بیشتر عیب جو ، ارزیاب و سنجش گر بر اجرا به نظر میرسد. بنا براین نقش مادران از آن جهت كه به شكل احساسی و روانی از فرزندان خود حمایت می كنند در به وجود آمدن استرس بسیار با اهمیت است. هرچند ادامه رفتارهای منفی والدین در طول برگزاری تمرینات و مسابقات امری اجتناب ناپذیر است ، در عین حال بیشتر آنها بهترین نوع رفتار را برای حمایت از فرزندانشان بر می گزینند. بیشتر ژیمناستهای جوان با ادامه حمایت صحیح از جانب والدین ، با روشهای مثبت و به همراه حمایتهای امیدوار كننده موافقند.(hellstedt1995) ورزشكارانی كه به دلیل لذت بخش بودن ورزش ، به فعالیت ورزشی میپردازند، احساس امنیت و اطمینان بیشتری را نسبت به توانمندیهایشان دارند و كمتر مایل به ترك ورزش هستند. این مساله بسیار با اهمیت است كه به فرزندانتان اجازه دهید تا بدانند كه برای شما (به عنوان والدینی عاشق و علاقه مند)وجود جذابیت و علاقه مندی درصحنه ورزش مهمتر و برتر از پیروزی است.همچنین فراموش نكنید كه مربی می تواند شما را برای دانستن مسائلی از قبیل اهداف ، فلسفه رشته ورزشی مورد نظر و آگاهی از قوانین حاكم بر آن رشته ورزشی یاری نماید. پایان

منبع: gymnasticsrescueترجمه:سید محسن حسینی - کارشناس تربیت بدنی مدارس بابل نشان دادن علاقه و توجه از جانب والدین،رفتاری ستودنی است.به گونه ای كه در كودكان میل به حمایت شدن و احساس علاقه را به وجود خواهد آورد. مطالعات نشان می دهند كه میزان علاقه و توجه والدین نسبت به فرزندانشان در زمینه های ورزشی، نتایجی در بهبود اجرا و حركتی به سمت پیشرفت داشته است. این تحقیقات نشان می دهند كه كودكان والدین علاقه مندعلاوه بر احساس خرسندی بیشتر،خواهان حضور بیشتر در فعالیتهای ورزشی و فعالیتهای بدنی می باشند. هر چند مشكل زمانی به وجود خواهد آمد كه میزان این علاقه و توجه بیش از حد مقتضی باشد و كودكان احساس كنند كه بیش از اندازه تحت هدایت والدین هستند.در این هنگام آنها هر گونه احساسی را در جهت كنترل بر تصمیماتشان، جهت ادامه شركت در رشته ورزشی، از دست خواهند داد. ورزشكاران جوان از ابراز ستاره بودن دست خواهند كشید و در عوض این والدین هستند كه صحنه را در اختیار خواهند گرفت. مضافا اینكه پژوهش ثابت می كند كه ، بچه های ورزشكاری كه احساس و تصمیمشان نسبت به ادامه بازی منفی است،جنبه لذت بخشی و احساس رضایتمندی را از دست خواهند داد و از دست دادن علاقه احتمالا موجب ترك كامل ورزش خواهد شد. دانستن سطوح مناسب كنترل كودكان و اینكه علاقه و توجه بیش از اندازه تبدیل به نوعی وسواس فكری خواهد شد، برای والدین در جهت حمایت از كودكانشان در رشته ژیمناستیك لازم است. جنبه اخیر(توجه بیش از حد)می تواند یك اثر بزرگ درعدم شركت كودك در رشته ژیمناستیك را به همراه داشته باشد. برای نمونه، تصور كنید كه كودك شما از اجرای حركات زمینی لذت می برده است و به واسطه همین اشتیاق وعلاقه و مهارت در این وسیله پیشرفتهایی را داشته است. اما به طور ناگهانی یك روز و پس از تمرین او مایوسانه بیان می كند كه علاقه خود را (نسبت به این رشته ورزشی) كاملا از دست داده است.حال چه باید كرد؟ در ابتدا شما نیاز به یافتن دلایل این تصمیم دارید. شما به عنوان والدین باید راههای ارتباطی میان خود و فرزندانتان را حفظ نمایید. بنابراین آنها خواهند توانست با اطمینان، شما را در كنار خویش حفظ نموده و در جریان پیشرفت یا عدم پیشرفت خود قرار دهند. هم تیمیها نیز میتوانند از دیگر دلایل نا امیدی كودك باشند. ممكن است این هم تیمیها در سطوح بالاتری از اجرای حركات باشند و تجربه بیشتر و مهارت بهتر آنها میتواند تصور بی كیفیتی و بدقوارگی اجرا را در كودك شما به وجود آورد. شما باید با بیان مستمرعقاید خود در مورد توانمندیهای كودك و دادن روحیه به وی حمایت خود را به صورت همدلی با مشكل پیش روی او نشان دهید. و بیان نمائید كه او میتواند با تمرین از هم تیمیهای خود پیشی گرفته و با بهبود بخشیدن به مهارتهای خود درسطوح جدید تبدیل به بهترین گردد. به علاوه شما باید به كودك بیاموزید كه نباید همه چیز را سخت گرفت و مهمترین مسئله در جهت ادامه فعالیت ورزشی برای او، فقط جنبه لذت بخشی آن است. شما باید بدانید كه اولین و مقدماتی ترین دلیل شركت كودك در یك فعالیت ورزشی جنبه لذت بخشی و تفریحی آن است. دلیل دوم، فرصت دوست یابی و سومین و كم اهمیت ترین دلیل شركت در یك فعالیت ورزشی ،نمایش مهارتهای جدید به همراه شور و هیجان درمسابقه است. به وجود آوردن استرس برای كودك ، مهمترین و مضحك ترین مسئله است. برخی از والدین دارای دركی نادرست ازچگونگی فعالیت فرزندانشان در فعالیتهای ورزشی هستند و آن كسب پیروزی است و این اشتباهی بزرگ است.این عقیده نادرست آنها عاملی در جهت به وجود آمدن استرس شدید برای فرزندان است.ذهن برخی از والدین فقط متوجه پیروزی است.در صورتی كه اینگونه افكار فشارهای بسیار شدید و زننده ای را برای فرزندان به همراه خواهد داشت.سرانجام این مسیر ، از دست دادن حس لذت بخشی ورزش وهمچنین ترك كامل فعالیت ورزشی است. برای اینكه شما والدین یك ژیمناست موفق باشید، لازم است كه روش وقاعده دوست داشتن،تشویق كردن،توجه و هدایت كردن را نسبت به كودك خود بدانید. جدای از حمایتهای مالی و فیزیكی ، فرزند شما نیازمند حمایتهای حسی و روانی است. حمایت حسی نوعی كمك (در حد و میزانی مشخص) در هنگام برد و باخت است. بحث در مورد تكنیكهای فردی ویا راه و روش تشویق همیشه امكان پذیر است. اما گاهی شما می خواهید به عنوان یك مربی عمل كرده و كودك را در مورد مطالبی كه باید از مربی خود بیاموزد ، راهنمایی كنید.موارد بیشماری از والدینی كه چنین حمایتهای بی فایده ای را انجام می دهند وجود دارند.در حقیقت آنها مسیر صحیح حمایت درست رابا درگیر كردن بیش از حد خود، قطع می كنند. خانواده هایی كه احساسات نامناسبی را به فرزندانشان منتقل می نمایند ، موجب ایجاد اضطراب،آشفتگی،شرمساری و حتی ناراحتی در فرزندانشان خواهند شد.هرگاه كه كودك مرتكب اشتباهی در اجرا شود،اینگونه والدین مستعد آوردن فشار بی رویه وكنترل بیش از حد در مورد بهبود عملكرد آنان خواهند بود. گویی آنان زندگی خود را با فرزندان خویش شروع كرده اند و تمام اهداف و آرزوهای خود را همان آرزوهای فرزند می پندارند.به زودی بچه ها اینگونه حس می كنند كه تنها یك شیئ در جهت جاه طلبی والدین هستند و نه یك شخص یا شخصیت مستقل. اینگونه والدین با چنین احساساتی در دو دسته قرار خواهند گرفت: 1-تحریك پذیر 2-متعصب و افراطی ادامه دارد.....

منبع: gymnasticsrescueترجمه: سید محسن حسینی - کارشناس تربیت بدنی مدارس بابل هدایت كردن، علاقه و توجه نسبت به جنبه های مختلف زندگی فرزندان بخشی از وجود والدین است. اما پدر و مادر چه میزان از این علاقه و توجه را باید نسبت به فرزند جوانشان نشان دهند؟ پاسخ به این سوال میتواند گاهی مشكل و مخالف میل برخی از والدین باشد. اما آنها می باید به فرزندانشان برای مستقل شدن، یافتن حقائق و گسترش میزان آگاهی از زندگی خارج از خانه كمی اجازه دهند. مشكل زمانی اتفاق خواهد افتاد كه والدین بیش از اندازه خود را در گیر زندگی كودك نمایند. به خصوص زمانی كه فرزندان در حال اجرای فعالیتهای ورزشی میباشند. در این هنگام كودك احساس می كند كه تنها یك عروسك در حال بازی در دست عروسك گردان است. در چنین مواقعی كودك علاوه بر از دست دادن اشتیاق و علاقه و حس رضا یتمندی و خوشی، حس داشتن یك شریك در كسب نتیجه را نیز خواهد داشت و در نهایت عدم تصمیم گیری صحیح در مورد زندگی ورزشی، موجب عدم كنترل احساسات ورزشكار و افزایش حس نا رضایتی و ترك فعالیت ورزشی وی خواهد گردید. " روزهای سكوت" نوعی از هدایت توسط مربیان و والدین است كه در ابتدا در بازی فوتبال به كار گرفته شد و در آن والدین از به كار بردن هرگونه عبارات صوتی درهنگام برگزاری مسابقات منع شده بودند. "روزهای سكوت" نشان داد كه این عمل منافع بسیاری برای ورزشكاران جوان دارد. به گونه ای كه آنها فوتبال را به دیگر رشته های ورزشی ترجیح می دادند. (ظاهرا رفتارهای غیر منتظره وایجاد سر وصدای اختلال آمیزتوسط والدین وگاهی رفتارهای پرخاشگرانه مربیان ناشی از نوعی درخواست مشتاقانه و در عین حال بیش از هر چیز در جهت كسب پیروزی است)"free press oct 99" این شیوه از هدایت كردن (همراه با پرخاش و سر و صدا) توسط والدین و مربی نشان می دهد كه اثرات منفی بسیاری حتی به روی زندگی (غیر ورزشی) ورزشكاران جوانتر خواهد گذاشت. تصور كنید هنگامی كه والدین یا مربی به داوران یك مسابقه یا حتی به خود ورزشكار به دلیل اجرای ضعیف در تمرین یا مسابقه با شدت پرخاش می كنند. این عمل تنها موجب تحقیر وسر افكندگی و از دست دادن روحیه در ورزشكاران جوان خواهد شد. امروزه بسیاری از انجمنها وسازمانهای ورزشی شناخته میشوند كه توسط والدینی كه توانسته اند رفتارهای خود را نسبت به فرزندان كوچك خود كنترل نمایند تاسیس شده اند. در مجموع پرخاشگری والدین علاوه بر ایجاد اثر منفی بر فرزندانشان موجب اثر پرخاشگری و خشونت به روی مربیان،ورزشكاران دیگر و تماشاچیان در حین تمرین یا مسابقه خواهد شد. اتحادیه ملی ورزشكاران جوان در ایالات متحده برنامه ای را به نام (والدین و ارتباطشان با فرزندان ورزشكار)به وجود آورد كه هدف آن ایجاد رفتار و روحیه ای ورزش دوستانه و تقویت نوعی خود كنترلی در میان دیگران است. خوشبختانه تاكنون والدین ورزشكاران در رشته ژیمناستیك تحت الشعاع این نوع رفتارها قرار نگرفته اند(هر چند این امكان میتواند وجود داشته باشد).هدایت و راهنمایی والدین نباید بیش از حد باشد و نباید خود را بیش از حد درگیر زندگی ورزشی فرزندان نمایند. همچنین آنها می باید مبادرت به ترك آرزوهای تحقق نیافتنی خود در مورد اجرای فرزندان جوانشان نمایند. چرا كه این مسئله اغلب می تواند برای مربیان در حین تمرین آزار دهنده وعذاب آور باشد. آكادمی امریكایی پزشكی اطفال در سال 2000 از یك افزایش قابل توجه از دخالت والدین ورزشكاران، در زمینه ورزشی فرزندانشان گزارش نمود. این گزارش نشان میدهد كه پیشنهادها و راهنمایهای گمراه كننده والدین به ورزشكاران در حال آموزش، علاوه بر افزایش هزینه های مالی،تاثیر بسیار عمیقی بر روی زندگی فرزندان خواهد گذاشت. چرا كه بچه ها بنا به دلایل بسیاری به واسطه برنامه های تخصصی ورزشی در سنین پایه تحت فشار خواهند بود. حال چگونه و تا چه اندازه به عنوان والدین باید در زندگی ورزشكاران جوان درگیر شد؟ ادامه دارد....

تربیت بدنی پسران آموزش و پرورش شهرستان بابل جهت اطلاع رسانی به جامعه فرهنگیان بخصوص به دبیران تربیت بدنی چند سالی است که اقدام به طراحی و راه اندازی وبلاگ نموده است. در این وبلاگ ضمن اطلاع رسانی و اخبار ، مقالات مختلف ورزشی نیز آورده شده که جهت استفاده می توانید به آدرس www.edare.blogfa.com مراجعه فرمایید. تربیت بدنی پسران