تبیان، دستیار زندگی

بیان عشق

یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید ]راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟ برخی از دانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان را معنا می کنند. برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف های دلنشین» را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می دانند.

پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند، داستان کوتاهی تعریف کرد: یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند. یک قلاده ببر بزرگ،جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود.

رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زیست شناس فریادزنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد. راوی اما پرسید : آیا می دانید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟ بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است! راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که «عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی.

از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود.›› قطره های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان می دانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار می کند.

پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.

سربازی رفتن دخترا

اولش بگم به من چه من چی کاره ام :34:
صبحگاه:
فرمانده: پس این سربازه ها (بجای واژه سرباز برای خانمها باید بگوییم سربازه !)

کجان؟
معاون: قربان همه تا صبح بیدار بودن داشتن غیبت میکردن

ساعت 10 صبح همه بیدار میشوند...
سلام سارا جان
سلام نازنین، صبحت بخیر
عزیزم صبح قشنگ تو هم بخیر
سلام نرگس
سلام معصومه جان
ماندانا جون، وای از خواب بیدار میشی چه ناز میشی

...

صبحانه:
وا...اقای فرمانده، عسل ندارید؟
چرا کره بو میده؟
بچه ها، من این نون رو نمیتونم بخورم، دلم نفغ میکنه
آقای فرمانده، پنیر کاله نداری؟ من واسه پوستم باید پنیر کاله بخورم

...

بعد از صبحانه، نرمش صبحگاه (دیگه تقریبا شده ظهرگاه)

فرمانده: همه سینه خیز، دور پادگان. باید جریمه امروز صبح رو بدید
وا نه، لباسامون خاکی میشه ...
آره، تازه پاره هم میشه ...
وای وای خاک میره تو دهنمون ...
من پسر خواهرم انگلیسه میگه اونجا ...

...

ناهار
این چیه؟ شوره
تازه، ادویه هم کم داره
فکر کنم سبزی اش نپخته باشه
من که نمی خورم، دل درد میگیرم
من هم همینطور چون جوش میزنم
فرمانده: پس بفرمایید خودتون آشپزی کنید!
بله؟ مگه ما اینجا آشپزیم؟ مگه ما کلفتیم؟
برو خودت غذا درست کن
والا، من توخونه واسه شوهرم غذا درست نمی کنم، حالا واسه تو..

چون کسی گرسنه نبود و همه تازه صبحانه خورده بودند، کسی ناهار نخورد

...

بعد از ناهار
فرمانده: کجان اینا؟
معاون: رفتن حمام

فرمانده با لگد درب حمام را باز میکنید و داد میکشد ، اما صدای داد او در میان
جیغ سربازه ها گم میشود...
هوووو....
...
بیرون...
وای نامحرم...



بعد از ظهر
فرمانده: چیه؟ چرا همه نشستید؟
یه دقیقه اجازه بده، خب فریبا جان تو چی میخوری؟
جوجه بدون برنج
رژیمی عزیزم؟
آره، راستی ماست موسیر هم اگه داره بده میخوام شب ماسک بزنم.

...

شب در آسایشگاه
یک خانم بدو بدو میاد پیش فرمانده میگه: جناب فرمانده، از دست ما
ناراحتین؟
فرمانده: بله بسیار زیاد!
خب حالا  داره سریال فرار از
زندان رو نشون میده، همه با هم ببینیم
فرمانده: برید بخوابید!! الان وقت خوابه!!

فرمانده میره تو آسایشگاه:
وا...، در بزن بعد بیا تو
راست میگه دیگه، یه یااللهی چیزی بگو

فرمانده: بلندشید برید بخوابید!

همه غرغر کنان رفتند جز 2 نفر که روبرو هم نشسته اند
فرمانده: ببینم چیکار میکنید؟
واستا ناخونای پای مهشید جون لاکش تموم بشه بعد میریم.
آره فری جون؛ صبر کن این یکی پام مونده
فرمانده: به من میگی فری؟؟ سرباز! بندازش انفرادی.
سرباز: آخه گناه داره، طفلکی
مهشید: ما اومدیم سربازی یا زندان! عجبا

>مرد مسنی به همراه پسر 25 ساله اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلیهای خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.
>به محض شروع حرکت قطار پسر 25 ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می کرد فریاد زد: "پدر نگاه کن درختها حرکت می کنند" مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد. کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرفهای پدر و پسر را می شنیدند و از حرکات
> پسر جوان که مانند
> یک بچه 5 ساله رفتار می کرد، متعجب شده بودند.
>ناگهان پسر دوباره فریاد زد: " پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می کنند." زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می کردند. باران شروع شد چند قطره روی دست مرد جوان چکید. او با لذت آن را لمس کرد و چشمهایش را بست و دوباره فریاد زد:" پدر نگاه کن باران می بارد،‌ آب روی من چکید.
>زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: "‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی کنید؟!"
>مرد مسن گفت: " ما همین الان از بیمارستان بر می گردیم.. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می تواند ببیند!"

یکی بود یکی نبود. یه روزی روزگاری یه خانواده ی سه نفری بودن. یه پسر کوچولوبود با مادر و پدرش، بعد از یه مدتی خدا یه داداش کوچولوی خوشگل به پسرکوچولویقصه ی ما میده، بعد از چند روز که از تولد نوزاد گذشتپسرکوچولو هی به مامان و باباش اصرار می کنه که اونو با نوزاد تنها بذارن. امامامان و باباش می‌ترسیدن که پسرشون حسودی کنه و یه بلایی سر داداش کوچولوشبیاره.اصرارهای پسرکوچولوی قصه اونقدر زیاد شد که پدر و مادرش تصمیم گرفتناینکارو بکنن اما در پشت در اتاق مواظبش باشنپسر کوچولو که با برادرش تنها شد … خم شد روی سرش و گفت : داداش کوچولو! توتازه از پیش خدا اومدی
..................     به من می گی قیافه ی خدا چه شکلیه ؟ آخه من کم کم داره یادم می ره؟؟؟؟؟؟

صبحی مادری برای بیدار کردن پسرش رفت.‏
مادر: پسرم بلند شو. وقت رفتن به مدرسه ‏است.‏
پسر: اما چرا مامان؟ من نمی خوام برم ‏مدرسه.‏
مادر: دو دلیل به من بگو که نمی خوای بری ‏مدرسه.‏
پسر: یک که همه بچه ها ازمن بدشون می یاد.
دو همه ‏معلم ها از من بدشون می یاد.‏
مادر: اُه خدای من! این که دلیل نمی شه.
زود باش تو ‏باید بری به مدرسه.
پسر:پس مامان دو دلیل برام بیار که من باید برم مدرسه
‏مادر : ‏اول اینکه ، تو الآن پنجاه و دو سالته.
دوم : اینکه تو مدیر اون مدرسه هستی 
 

نیار به خدا

 روزی مرد جوانی نزد شری راما کریشنا رفت و گفت: می­خواهم خدا را همین الآن ببینم.
 کریشنا گفت: قبل از آنکه خدا را ببینی باید به رودخانه گنگ بروی و خود را شستشو بدهی.
 او آن مرد را به کنار رودخانه گنگ برد و گفت: بسیار خوب حالا برو توی آب.

 هنگامی که جوان در آب فرو رفت، کریشنا او را به زیر آب نگه داشت.
 چیه فکر کردید داره این مرد رو می­کشه تا زودتر بره پیش خدا؟ نه صبر کنید
 عکس­العمل فوری مرد این بود که برای بدست آوردن هوا مبارزه کند. وقتی کریشنا متوجه شد که آن شخص دیگر بیشتر از این نمی­تواند در زیر آب بماند   به او اجازه داد از آب خارج شود. در حالی که آن مرد جوان در کنار رودخانه بریده بریده نفس می­کشید، کریشنا از او پرسید: وقتی در زیر آب بودی به چه   فکر می­کردی؟ آیا به پول، زن، بچه یا اسم و مقام و حرفه؟
 مرد پاسخ داد: نه به تنها چیزی که فکر می­کردم هوا بود.
 کریشنا گفت: درست است. حالا هر وقت قادر بودی به خدا هم به همان طریق فکر کنی فوری او را خواهی دید.
 خداوند همیشه در کنار ما هست. اما ما نیاز به خدا رو کم حس می­کنیم به خاطر همینه که خیلی وقتها اصلاً یادمون می­ره که خدایی وجود داره. شاید این   یکی از دلایلی باشه که باعث می­شه انسان به راحتی گناه کنه. دنیا اونقدر مشغله و فکر مشغولی برای آدمها می­تراشه که وقتی باقی نمی­مونه تا به خدا فکر  کنیم. اما این اصلاً توجیحی نیست برای اینکه ما خدا رو یاد نکنیم. مگه می­شه که ما وقت برای خدا نداشته باشیم؟ چطور فرصت می­کنیم غذا بخوریم، آب    بخوریم، با مردم معاشرت کنیم، کار کنیم، تفریح داشته باشیم اما وقت نداریم که برای چند دقیقه با خدا گفتگو کنیم؟ من فکر
 نمی­کنم نیاز به خدا کمتر ارزش­تر از نیاز به آب و غذا باشه. می­دونم شاید برای خیلی­هاتون این حرفها تکراریه.
 اما یکم به این موضوع فکر کنید. شاید دوست نداشته باشید نماز بخونید یا دعاهای تکراریه دیگران. عیب نداره

 شما می­تونید به هر زبانی که دوست دارید با خدا صحبت کنید و هر چیزی رو که دوست دارید بهش بگید. خداوند به همه زبانها تسلط داره. احتیاج نداره از  کلمه ­های مخصوصی استفاده کنی، اون فقط می­خواد آن چیزی که از قلب شما بیرون می­آد رو بشنوه. هر چند که قبل از اینکه شما بگید خودش می­دونه. اما  مثل پدری که دوست داره فرزندش از اون چیزی رو بخواد تا به اون بده دوست داره صدای شما رو بشنوه.
 فکر کنم با خدا راحت صحبت کنیم بهتر از اینه که به خاطر قید و بندها از خدا دور باشیم. چون هیچ لذتی به نزدیکی با معبود نمی­رسه.
 من آزمودم مدتی، بی تو ندارم لذتـــــی       کی عمر را لذت بود بی­ملح بی پایان تو
                                                                                                                    مولوی

 یادتان باشد اگر مُردم عزاداری کنید
 بر سر و صورت بکوبید و خود آزاری کنید

آ بروها برده اید از من در ایام حیات
 لا أقل حا لا که مردم آبرو داری کنید

 من که می دانم در آنجاتان عروسی ها به پاست !
 لا أقل در مجلس ختمم کمی زاری کنید

 می کنم تقدیمتان متن وصیت نامه را
 تا پس از اجراش احساس سبکباری کنید

 اول اینکه در شب هفت و چهل هنگام شام
 باید از آوردن اولاد خود داری کنید

 شام ختم دوستانم هیچ تعریفی نداشت
 ران و سینه ی مرغ ما را خوب سوخاری کنید

 وای اگر گردو نباشد لای خرماهای من !
  فکر خرما و خطیب و مسجد و قاری کنید

 ثا نیاً مشکی بپوشید و چهل شب ریش را
 تا به زانو هم اگر آمد پرستاری کنید

 از وصا ل تیغ و صورت ما معّذب می شویم
 فوق فوقش ریش را یک ذرّه ستاری کنید

 ثا لثاً حج و نماز و روزه ی سی سا ل را
 باید از شیخی برای من خریداری کنید

 رابعاً یک عده بازاری طلب کار منند
 باید از بازاریان اعلام بیزاری کنید

 البته اول بپردازید اقساط مرا
 بعد از آن اعلام بیزاری ز بازاری کنید

 خامساً از شعرهای من کسی حظّی نبرد
 مردم کج ذوق را در فهم آن یاری کنید

 یکدگر را از چه رو جر می دهید ای دوستان؟
 بر سر نعشم نباید نا بهنجاری کنید

 من به کل ّ مردم ایران تعلّق داشتم
 پس برایم چا له ای مرغوب حفاری کنید

 بوی گند لاشه ام پیچید در گوش فلک
 شاعرم برگ چغندر نیستم کاری کنید

 شستشوی مرده آن هم پیش چشم دیگران؟
 وای اگر با نعش من اینگونه رفتاری کنید

 شیخ فضل الله نوری را به دار آویختید
 لا أقل از نوری شاعر هواداری کنید

 من نمی خواهم خیابانی به نام من کنند
 نام ما را روی سنگ قبر حجاری کنید

 اعتماد کاملی دارم به زن اما شما
 نشنوم با همسرم یک لحظه غمخواری کنید

 از فشار قبر می ترسم سپیدی کفن
 زرد گردد رنگ آن را کا ش زنگاری کنید

 مثل سگ می ترسم از کنکور تشریحی مرگ
 ای نکیر و منکر شبکار عیّاری کنید

 مرگ در راه است ای دختر پسرهای جوان
 قبل هرگونه تماسی صیغه ای جاری کنید

 با زبان خونچکان داس ، عزرائیل گفت :
 روح را باید برای مرگ پرواری کنید

 عرضمان را درز می گیریم با این توصیه
 ملت در صحنه استکبارآزاری کنید!

سعید نور

آخر هر چیز خوب است،اگر چیزی خوب نبود،بدان هنوز آخرش نرسیده

مولا علی(ع):با بی وفایان وفا كردن بی وفایی با خداست و بی وفایی با بی وفایان وفا كردن به خداست.

مولا علی (ع):قلب،كتاب چشم است.