تبیان، دستیار زندگی

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من كرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان می دهد آزارم

و من اندیشه كنان غرق در این پندارم

كه چرا باغچه كوچك ما سیب نداشت

   جواب زیبای فروغ فرخ زاد

من به تو خندیدم

چون كه می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیك لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاك

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...

و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تكرار كنان

می دهد آزارم

و من اندیشه كنان غرق در این پندارم

كه چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت   

و خود شعری گفتم در ادامه می آید؛

آری من سالهاست

كه در آن باغ پی سیب می گردم

و در حسرت یك لبخند

دل نازك خود رامی دهم دلداری

كه او می آید روزی

و چه دلی دارم من

كه در این حسرت سرد

ایستاده چشم به راه 

سخنی با گل و پروانه ندارم من

و از آن باغ ندارم خبری

سیب چیست؟!

اشك‘ چشم‘ نه ندارم حرفی

دل من لم یزرع است

خشك و بی آب تر از عمق كویر

سخت تر از سنگ شاید

و در این قرن اخیر

او ندیده دستی

كه در آغوشش گیرد  

اما ...

من به خود می بالم

كه دلی دارم صاف

مثل شن های كویر

پاك تر از آن باران

كه دیشب می بارید 

ساعت از چار گذشت

صبح هم نزدیك است

و فراموشی من در دل این شهر شلوغ

بار دیگر می شود از نو آغاز 

تا باز شاخه گلی سرخ

دست آن دخترك پشت چراغ

یاد تو رادر دلم زنده كند 

و من از تسلسل این چرخه

در پی ثانیه های خسته

شده ام یك تكرار

نه شاید انگار

حال من هم بد نیست

هر چه باشد هنوز

با خیال آمدن توضربان قلبم

می زند آهنگ روز وصال 

م.سالك