تبیان، دستیار زندگی

سعدیا ((دی)) رفت و ((فردا)) همچنان موجود

نیست در میان این و آن، فرصت شمار امروز را

آنتونی رابینز

به خاطر داشته باشید که آینه­ی خودرو برای این نیست که رو به عقب رانندگی کنید. باید از گذشته درس بیاموزیم نه اینکه در گذشته­ها زندگی کنیم.

 رابرت بردت

 دو روز در هفته است که نسبت به آن هرگز نگران نیستم. دو روز بدون دغدغه و رها از بیم و هراس. یکی از این روزها ((دیروز)) است و روز دیگر ((فردا)).

فقر و بی چیزی بزرگترین ثروتی بود که خدای بزرگ به من ارزانی داشت.

همت و اراده مرا آن قدر بلند کرد که زمین و آسمان ها نیز در نظرم ناچیز شدند

 از وصایاى على(ع) به امام حسن(ع)

پسرم! بدان كه پیش روى تو گردنه ایست رنج زا، در عبور از این گردنه حال مردم سبك بار بهتر است از سنگین باران... و جز این نیست كه قلب جوان مانند زمین خالى است هر چه در آن كاشته شود همان را مى پذیرد (اگر بادام شیرین، نتیجه شیرین و اگر بادام تلخ، نتیجه تلخ) ... و این وصیت پدرى است رو به فنا، اعتراف كننده به تغییر و تحولات زمان، در منزلگه مردگان آرمیده، كه فردا از آن جا كوچ خواهد كرد، به فرزندى كه چیزى را آرزو مى كند كه آن را نخواهد یافت. انسانى كه راهروى كسانى است كه از هستى برخوردار بوده و هلاك شدند. هدف بیمارى ها و گروگان روزگار است، در تیررس ناگوارى ها و بنده دنیا و سوداگر فریبنده ها، وامدار زوال و فنا، در بند اسارت مرگ و همپیمان اندوه ها و عدم غصه ها و نشانه هاى آفات و زمین خورده تمایلات و جانشین مردگان است.

اگر بخواهی برای برای تمام نعمت هایی كه آفریدگار به تو داده تشكر كنی،

دیگر وقتی برای گله كردن نخواهی داشت.

به من آرامش ده

تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

دلیری ده

تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

تا متوقع نباشم دنیا و مردمانش مطابق میل من رفتار کنند

پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله)

(مایكل دل:)

 موسس و رییس شركت سهامی كامپیوتری DELL در یك رستوران چینی ظرفشور بود و ساعتی 2/5 دلار دستمزد می‌‌گرفت. او از این تجربه‌اش به نیكی یاد می‌‌كند و می‌‌گوید: (بهترین بخش آن دوران، عقل و منطق صاحب رستوران بود و اگر كمی زودتر به رستوران می‌‌رفتم می‌‌توانستم نهایت استفاده را از او بكنم. او به كارش افتخار می‌‌كرد و به هر كسی كه از در رستورانش وارد می‌‌شد اهمیت می‌‌داد

(آدولف هیتلر:)

در كودكی به مدرسه كلیسا می‌‌رفت و آرزو داشت كشیش بشود ولی در سال 1903 و پس از مرگ پدر از مدرسه بیرون انداخته شد. سپس به رشته هنر پرداخت ولی به دلیل بدقول بودن دو بار از آكادمی هنرهای زیبای وین اخراج شد. آدلف خسته، تنها، جوان و غمگین شب‌ها را در پانسیون می‌‌گذراند و برای پول درآوردن (نقاشی) می‌‌كرد و كارت پستال می‌‌كشید. اگر جنگ جهانی اول شروع نمی‌‌شد شاید او یك نقاش شكست‌خورده می‌‌شد.

ولی پس از شروع جنگ هیتلر قلم را كنار گذاشت و اسلحه به دست گرفت و به ارتش آلمان پیوست. او آنقدر از جنگ لذت می‌‌برد كه چند سال بعد تصمیم گرفت یك جنگ دیگر به راه بیندازد.

(سیلوستر استالونه:)

 همیشه آدم خشنی بود. او زمانی (جاروكش قفس شیرها) بود. در پانزده سالگی همكلاسی‌هایش می‌‌گفتند او بیش از همه احتمال دارد كه زندگیش را روی صندلی الكتریكی به پایان برساند. او بعدها با فیلم (راكی) به شهرت جهانی دست یافت.

(بیل گیتس:)

 در عمارت كنگره واشنگتن (پادو) بود.

(بیل موری:)

 كمدین آمریكایی بیرون یك بقالی می‌‌ایستاد و شاه بلوط می‌‌فروخت. او مدتی نیز پیتزا‌فروشی كرده است.

(راش لیمبو:)

 مجری معروف رادیویی آمریكا كفش واكس می‌‌زد.