تبیان، دستیار زندگی

در کتاب هاب های جغرافیا نوشته شده است که کوفه شهری است در جنوب عراق و در نزدیکی نجف،

اما از سال 61 هجری به بعد کوفه دیگر تنها یک جغرافیا نیست؛

کوفه یک حضیض است؛

کوفه عرق سردی است بر پیشانی دنیا؛

کوفه یک سرشکستگی دیگر است برای فرزندان آدم؛

کوفه یک شروع شوم است.

چند وقت پیش در جایی خواندم که خطاب به امام زمان (عج) آمده بود:

هر چند  خسته ایم  از این حال، نیا          شرمنده، اگر ندارد اشکال، نیا

ما خط تمام نامه هایمان کوفی است          آقای  گلم! زبان  من لال، نیا

این نوشته خیلی برایم دلهره آور بود؛ ولی درست است ما کوفیان کوفه هستیم؛

اگر کوفی نبودیم که بیشتر از هزار و صد سال در آمدن اماممان تأ خیر نمی افتاد.

ما در کوفه ای بسیار بزرگتر از کوفه ی 61 هجری زندگی می کنیم، کوفه ای به وسعت عالم؛ آسیا، آمریکا، آفریقا، اروپا و استرالیا؛

کوفه ای که هم مسلمان و مسیحی دارد و هم یهودی و ...

و جالب این است که همه هم برای منجی نامه می فرستیم، که آقا بیا؛

کوفه ای که به جای یک دارالاماره خیلی از خانه هایش دارالاماره است؛

کوفه ای که در آن از چیزهای خوب استفاده ی بد می شود؛

در آن هر شب دست مسلم ابن عقیل ها را با اینترنت و ماهواره و... که چیزهای خوب هستند می بندیم و از بالای دارالاماره هایمان پایین می اندازیم تا نفس اماره بر ما امارت کند و مسلم کاممان را تلخ نکند؛

و هر روز قبیله ی هانی را می خرند تا دیگر هانی برایشان قیمتی نباشد و به فکر خود و گذران زندگی باشند؛

بازار نیزه فروشان شهر هم شلوغ است و چه نیزه های دهشتناکی؛

اما این کوفه یک خوبی هم دارد و آن اینست که تا وقتی ما اهل کوفه باشیم امام نمی آید و چه خوب است که امام نمی آید؛

چه خوب است که خدا از رگ گردن به ما نزدیک تر است و می داند که ما هنوز هم اهل کوفه هستیم و سرگرم گرفتاری هایمان، و تحمل امام نداریم؛

و چه خوب می شود اگر جمعه ای که در راه است پایان کوفگی ما باشد.

شاید این جمعه بیاید شاید...