تبیان، دستیار زندگی

مردی به بارگاه کریم خان زند معروف به وکیل الرعایا می رود و با ناله و فریاد می خواهد تا با خان زند ملاقات کند. سربازان مانع ورودش می شوند. خان که مشغول غلیان کشیدن بوده است، سروصدا را می شنود و جویای ماجرا می شود. پس از گزارش سربازان، خان دستور می دهد که مرد را به حضورش ببرند. مرد به حضور خان می رسد و با این پرسش مواجه میشود: « چرا این همه ناله و فریاد می کنی؟» مرد با درشتی می گوید: « همه اموالم را دزد برده است و دیگر چیزی در بساط ندارم.« خان می پرسد:« وقتی که اموالت را می بردند تو کجا بودی؟ » مرد می گوید: « من خوابیده بودم». خان می گوید: «خب! چرا خوابیدی که مالت را ببرند؟ » مرد پاسخی بسیار زیبا به این سوال شاه می دهد :« برای این که فکر می کردم تو بیداری! »
خان بزرگ زند لحظه ای تامل می کند و آنگاه دستور می دهد تا خسارت مرد جبران شود و در آخر می گوید:« این مرد حق دارد. ما باید بیدار باشیم.» زهی بر او.

* بعضی از آدمها رو اصلا نباید شناخت. هیچ طوری نمیشه باهاشون بحث کرد، یعنی بشناسی هم فایده نداره، اکثرا اینطور آدمها راه بحث کردن رو میبندن. بهتره هیچ نوع بحث صمیمی و یا غیر صمیمی باهاشون نکنی، اینطور آدمها فقط بین خودشون راحتن و عموما ارتباطشون با دنیای بیرون از خودشون خیلی ناچیزه.
از اینجور آدمها با حفظ حریم، باید فاصله قانونی رو رعایت کرد…

* اما بعضی از آدمها رو از یه حدی بیشتر نشناسی بهتره. هرچقدر که بیشتر می شناسی شون، بیشتر اون تصورات ذهنیت در مورد اونها بهم میریزه. برای اینجور آدمها بهتره محدوده بذاری، فراتر از اون محدوده شناخت نری، چون اگه بری در درجه اول خودت سرخورده میشی، بهتره بذاری اون تصوری که میخوان ارائه ش بدن، همون باشن… اگه بیشتر بشناسی، بیشتر سعی کنی معماهای اون آدم رو حل کنی، وقتی در نهایت میخوای پازل های شخصیتی این آدم رو کنار هم بذاری، موجود عجیبی از کار در میاد که نمی دونی چطوری باهاش تا کنی؟ اینجور آدمها فقط به درد بحثهای غیر صمیمی و غیر عاطفی میخورن، مثلا آدمی که اطلاعات علمیش توی یک فیلد خاص و یا اطلاعات سیاسی یا سینماییش خوبه و برای بحثهای اینطوری مفید هست.
اگه اینجور آدمها رو پیدا کردیم، به هیچ وجه اجازه ندیم که بحثهای غیر صمیمی رو به بحثهای احساسی بکشونن، همچین آدمهایی پتانسیل لازم برای همچین بحثهایی رو ندارن، اقلا با مای نوعی ندارن و ممکنه برای فرد دیگه ای خیلیم عالی باشن یا اصلا از نوع اول باشن. سعی نکنیم وارد جزئیات شناختشون بشیم، همین یه تصور کلی که فلانی تحصیلکرده است و فلانجا مینویسه و عده زیادی قبولش دارن کافیه. خوب واضحه که یک آدمی که وجهه اجتماعی مناسب و موفق داره، لزوما فرد مناسبی برای یک ارتباط صمیمی با شمای نوعی نیست و ممکنه به محض اینکه وارد این وادی بشین، چاره ای جز حرص خوردن و ملغمه شنیدن و گیج شدن نداشته باشین، اصلا وارد زندگی خصوصیش هم نشید و اجازه هم ندیم از زندگی خصوصی شما بپرسه. اینجور آدمها شما رو متحیر می کنن، بعد آفت اصلی دیدگاهشون یعنی نگاه از بالا، خود مهم پنداری، خود باکلاس-باسواد و بی نظیر پنداری هم مزید بر علت هست که بای دیفالت شما رو ابله فرض کنند، بدین ترتیب وقتی از یک مکالمه جدی خارج میشین، مباحثه تون به شدت ناسالم میشه و طبیعیه که اون فرد اصلا ککش هم نگزه و این شما هستین که تحقیر و عصبانی میشین و هرچی هم میگین دلتون خنک نمیشه، سوء استفاده که شاخ و دم نداره!
پس یادمون باشه با اینجور آدمها “فقط” میشه بهترین بحثای علمی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی کرد صرفن!

* تو این پاراگراف آخر بیشتر خواستم بگم که در مورد اکثر ماها این صحت داره که آواز دهل از دور خوش است، ولی برای بعضی ها بیشتر صحت داره. یعنی اکثر ماها اینطوری هستیم که از دور آدمهای جذابی هستیم و همین ماها اگه یک نفر از نزدیک مدتی با ما باشه، و یا اینکه ۴ تا بحث درست و حسابی با ما بکنه، ممکنه این تصورش کاملا بهم بریزه. در دنیای مجازی به علت اینکه نویسنده ها رو نمی بینیم، این مورد خیلی خیلی بیشتر هم نمود داره.
توجه کنین که در هر حال فرد مقابل مهمه، آدم نوع سوم در جایی که منافع مادیش ایجاب میکنه، حاضره هر نوع خوش خدمتی ای بکنه، مشکل زمانی پیش میاد که طرف بحثش یک فرد بیطرف و یا مخالف نظراتش هست. نکته دیگه اینکه این آدم زرنگه، اگه شما رو تحریک به یک بحث تند کرد، این خودش نیست که مقصره، بلکه بنابر پیشفرض قبلی شما نه تنها احمق هستید، بلکه همواره مقصر نیز هستید! بنابراین اگه همچین صفاتی رو مدام شنیدین خیلی اعتماد به نفستون رو از دست ندید

1. انسان های دارای اعتماد به نفس تمایل به ریسك كردن دارند و كسانی كه ریسك می كنند اعتماد به نفس را در خود تقویت می كنند.
2. تمركز كامل در راستای تحقق رؤیاهایتان شور و شوق شما را افزایش می دهد و اعتماد به نفستان را بالا می برد.
3. نگویید كه ای كاش زندگی بهتر از این بود. بخواهید كه خودتان بهتر از این باشید.
4. اعتماد به نفس شما با این مطلب كه تا چه حد احساس می كنید در تحول دنیای پیرامون خود مؤثرید رابطه مستقیم دارد.
5. هر وقت به كسی لطفی می كنید اعتماد به نفس و عزت نفس شما به همان اندازه افزایش می یابد.
6. حركاتتان باید نشان دهنده اعتماد به نفستان باشد. راست بایستید، سرتان را بالا نگه دارید و سرحال و شاد راه بروید. خواهید دید كه احساس وعملكرد بهتری خواهید داشت.
7. كاری كنید كه دیگران احساس كنند انسان های ارزشمندی هستند. هر چه بیشتر در دیگران احساس ارزشمند بودن ایجاد كنید خودتان هم بیشتر این احساس را پیدا می كنید.
8. با دیگران با ملاحظه ، ادب و متانت رفتار كنید تا ببینید كه اعتماد به نفستان چطور بالا می رود.
9. هر عمل یا حرفی از جانب شما كه باعث بالا رفتن اعتماد به نفس در دیگران می شود ، اعتماد به نفس خودتان را نیز بالا می برد.
10. افرادی كه در اطراف خود جمع می كنید بیش از هر عامل دیگری اعتماد به نفس شما را تعیین می كنند.
11. احساس تعهد كامل در روابطتان با دیگران اعتماد به نفس و عزت نفس را در شما به وجود می آورد.
12. پذیرش تمام عیار خود به عنوان یك انسان ارزشمند از عوامل حقیقی ایجاد اعتماد به نفس است.
13.توانایی شما در ترغیب و تأثیر گذاری بر دیگران ، تعیین كننده كیفیت زندگی و میزان اعتماد به نفس شماست.
14.هر چه بیشتر بتوانید بر دیگران تأثیر بگذارید آرامش و اعتماد به نفس بیشتری خواهید یافت.
15.یادگیری صحبت كردن در جمع ، اعتماد به نفس شما را به میزان بسیار زیادی افزایش می دهد

ایسنا

بهتر است ابتدا خودشناسی مطلوبی از خود داشته باشیم، سپس انتخاب‌های اصلی خود را انجام دهیم.

 روزی یک نفر می‌خواست ماشینش را بشورد، تمام لوازم را مهیا کرد، ولی به طرز عجیبی شروع به شستن آن کرد. ابتدا پلاک ماشین را شست و سپس روی بقیه ماشین آب و کف پاشید.
مردمی که ناظر این ماجرا بودند از سر تعجب پرسیدند: چرا اول پلاک را می‌شوری؟ مرد پاسخ داد: بارها ماشینی را که شسته‌ام، پس از اینکه کارم تمام شده و به پلاک رسیده‌ام متوجه شدم که ماشین متعلق به من نبوده، بنابراین دیگه تصمیم گرفتم اول پلاک ماشین را بشورم و بعد خود ماشین را.
دقت می‌کنید این مطلب چقدر شبیه زندگی همه ماست! البته با این تفاوت که این شخص خود بعد از شستن چند ماشین روش سالمی برای عمل خود پیدا کرد، ولی افسوس که خیلی از آدم‌ها ۴۰ سال از زندگی‌شان می‌گذرد، ولی هنوز انتخاب‌هایی می‌کنند که مال آن‌ها نیست و تا آخر آن هم هزینه می‌دهند و با روانی افسرده پی به خطای خود در آخر می‌برند، ولی جالب است که بازهم به‌گونه‌ای دیگر آن را تکرار می‌کنند.

بسیاری ازبرخوردها و اختلاف‌های بین زوج‌ها به دلیل نبود ارتباط خوب و مناسب به‌وجود می‌آید

وقتی شما موضوعی را كه برای همسرتان خوشایند نیست مطرح می‌كنید یا از او انتقاد می‌كنید؛ مشكل نبود ارتباط مناسب به شكل‌های مختلف نمود پیدا می‌كند.

یكی ازمهم‌ترین نمودها، بی‌توجهی به صحبت‌های شما و در واقع گوش شنوا نداشتن نسبت به این حرف‌ها و گلایه‌هاست.

این موضوعات ناخوشایند می‌تواند پیرامون مسایل فرزندان، نبود همكاری درانجام كارهای خانه، مسایل مالی و صرف‌نكردن وقت كافی با یكدیگر باشد.

ازاین‌رو، "تو هیچ وقت به حرف‌های من گوش نمی‌كنی" عموما یكی از شكایت‌های اصلی بسیاری از همسران است. اما این گوش شنوا چرا وجود ندارد.

به عبارتی چرا بسیاری اوقات انسان‌ها و در چارچوبی مشخص‌تر، زوج‌ها درك درستی ازصحبت‌های یكدیگر ندارند و هركس به گونه‌ای فكر می‌كند و تصمیم می‌گیرد كه گویا دیگری وجود ندارد.

دراین گونه موارد، مشكل اصلی چیست؟ آیا ما معمولا عادت به پذیرش دیگری نداریم؛ بخصوص وقتی كه لازم است تصمیمی جدی بگیریم؛ حتی در مواردی كه دقیقا به طرف مقابل هم مربوط می‌شود...

كمی بیشتر فكر كنید، آیا موضوع به غرور خاصی درشما منتهی نمی‌شود؟ غرور بی‌جایی كه نوعی برتری را برای شما تعریف می‌كند و این كفه گاهی آن قدر بالا می‌رود كه اصلا امكان دید دیگری نیست؛ چه رسد به اینكه بتوان مجموعه شرایط او را دید.

اما اگر آزمایش كنیم می‌بینیم، وقتی بتوانیم از خودمان بیرون بیاییم حداقل گاهی، آن موقع دیدن دیگران آسانتر امكان‌پذیر است و هر چه بیشتر به اطراف خود و انسان‌های پیرامون‌مان توجه كنیم امكان برقراری ارتباط با آنها بیشترمی‌شود. [تاكید برمن و آنچه می‌گویم"؛ برخورد مشكل‌آفرین]

البته توجه به دیگران به معنی دخالت‌های بی‌مورد نیست. توجه به مفهوم درك موقعیت و مجموعه شرایط آنان است توام با احساس نزدیكی انسانی و احترام واقعی.

واقعیت این است كه تنها درچارچوب برقراری احترام متقابل واقعی می‌توان به ارتباطی مناسب با دیگران رسید، ارتباطی كه ناشی از همدردی، همراهی برای انتخاب راه‌حل‌های دوجانبه یا چندجانبه است.

در این ارتباط، چرخش صحبت به گونه‌ای است كه نیاز نیست به طور مداوم طرف مقابل را به گوش‌دادن و توجه كردن دعوت كنیم. حتی زمانی كه تنها انتقاد می‌كنیم و نه تعریفی هست و نه تمجیدی...

این بحث‌ها اگر نتوانند ما را برای ایجاد یك ارتباط مناسب با دیگران آماده سازند حداقل برای جلوگیری از عصبانیت‌های فزاینده و افسردگی‌های رو به رشد، سودمند به نظرمی‌رسند.

اما برای كسب مهارت‌های ارتباطی بهتر، شاید دستیابی به مهارت گوش‌دادن به دیگران اولین گام باشد. برای این كار می‌توانیم روبروی یكدیگر بایستیم، به یكدیگرنگاه كنیم و نوبت طرف مقابل یا همسرمان را حتی اگرساكت باشد برای طرح نظرش حفظ كنیم. [گفت و گو به جای مشاجره

معصومه کیهانی

خدا گفت:آنکس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند گویی هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمیابد هزار سال هم به کارش نمی آید و انگاه سهم یک روز زندگی را در دستان انسان ریخت و گفت: حال برو زندگی کن..

ابتکار