قطعا برای ما مسلمانها قرآن کریم اهمیت فراوانی و تقدس بسیاری دارد.ما
حاضر نمی شویم قرآن را در مکانی پایین تر از اشیاء دیگر قرار دهیم و یا پای خود
را بسوی آن دراز کنیم و یا ...ولی آیا مقام فرآن در همین حدخلاصه می شود؟
آیا هدف نزول قرآن این بوده است که هنگام قسم خوردن به آن
تمسک جوییم و هنگام مرگ بر سر قبرها آنرا قرائت کنیم (البته با بدترین صدا!!!)؟
خوب است سراغ معلمین بزرگ قران برویم و کمی از شأن و مقام قران جویا شویم:
1- فضل القران علی سائر الکلام کفضل الله علی خلقه(بحار الانوار ج92 ص19)
2- ان کلام الباری سبحانه لا یشبه کلام الخلق کما لا یشبه افعاله افهالهم(بحار ج89 ص107)
3- فتجلی الله سبحانه فی کتابه(نهج البلاغه خ147)
نکته دوم اینست که آیا می توان اعمال خالق را با اعمال مخلوقات مقایسه کرد؟! به همین
اندازه هم نمی توان کلام خالق را با کلام مخلوق مقایسه کرد.ن
کته سوم هم اینکه خداوند چون بخاطر خصوصیات ذاتی خود مستقیما قابل برخورد و
مشاهده و صحبت کردن نیست، قران را معرفی کرده است که
اگر می خواهید با من صحبت کنید مرا مشاهده کنید، به سوی قرآن بروید زیرا که قران
تجلی و بزرگترین نشانه من است.با این توضیحات اگر ما با خداوند
در حد قسم خوردن و احترامهای ظاهری کار داریم ،
قرآن را هم باید سر تاقچه اطاق بگذاریم و اگر نه باید...
یه سوال: آیا می توان از قران به عنوان دفترچه راهنمای انسان یاد کرد؟نظرت چیه؟
