تبیان، دستیار زندگی

شعر من شاخه گلی است
شعر من حادثه دستم نیست

  شعر من تکه ای از زندگی شعر من است

شعر هایم نقش بارانی یک لبخند است

  روی یک کوزه ی لب خشکیده

شعر من

  جای قدمهای سفر کرده به اندوه شقایقها نیست

  حرفهای دل من راز گل سرخ نبود

شعر من 

  کلبه ی ویران شده ی پنجره نیست  

 شعر هایم اما  

  تکه ای از خاک خداست

بین امواج پریشان نفسهای زمین

  خالی از هر عابر!

شعر من شاخه گلی است که من آنرا امروز

  به تو خواهم بخشید

  راستی شعر مرا می خوانی؟

معمار جان 

شهری که سقوط می کند در هیهات

در کوچه های ممنوعش 

کسی در به دوستی نمیگشاید

درتقسیم فضای سبز

من نیز سهمی دارم

و در این آلودگی اما 

وجدان له شده ی برگها آزارم می دهد....

 ضمن تشکراز دوستان عزیزی که به عاشقانه های من می آیند..