تبیان، دستیار زندگی

چرا کسی به من نگفت که از تو دور می شوم 

تو نیستی و من ز جور روزگار خموش و بی کس و صبور می شوم

چرا کسی به من نگفت تمام هستی ام تباه می شود

در این سکوت سهمگین بدون خنده های گرم و دلنشین تو

تمام عمر من گذر به اشک و آه می شود

چرا کسی به من نگفت برای خصم کودکانه ای کتاب اعتقاد من

به زیر بار زور می رود

و آرزوی این دل شکسته ام

- که سال های سال در پی رسیدنش چه صادقانه آبرو فروختم -

به قعر گور می رود

چرا کسی به من نگفت دامن روح پر طراوت مرا مصیبتی

به عمق درد نیستی لکه دار می کند و این میانه موجی از دروغ و ترس را به ساحل همیشه غم گرفته ی نگاه من آشکار می کند

چرا کسی به من نگفت دلم برای دیدنت دوباره تنگ می شود

تمام شیشه ی خیال بافی ام اسیر سنگ می شود

چرا کسی به من نگفت تو می روی و باز هم دلت وفا نمی کند

نبوده ای ببینی ام مرا سوال های این چنین رها نمی کند

تو را به خاطر خدا !

بگو چرا ؟

چرا کسی به من نگفت . . . ؟

سیما صفریان