تبیان، دستیار زندگی

● نهضت امام حسین (ع) از نظر مهاتما گاندی

 

بر من روشن شده است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز باشد، بایستی از سرمشق امام حسین (ع) پیروی کند.

 

 

 

● امام حسین (ع) از نظر گیبون مورخ مشهور فرانسوی

 

در طی قرون آینده بشریت و در سرزمین های مختلف شرح صحنه حزن آور مرگ حسین موجب بیداری قلب خون سردترین قارئین خواهد شد.

 

 

 

● نهضت حسین (ع) از نظر توماس کارلایل

 

بهترین درسی که از تراژدی کربلا می گیریم این است که حسین و یارانش ایمان استوار به خدا داشته باشتند، آنها با عمل خود روشن کردند که تفوق عددی در جایی که حق و باطل رو برو می شود، اهیت ندارد و پیروزی حسین با وجود اقلیتی که داشت باعث شگفتی من است.

 

 

 

● نهضت امام حسین (ع) از نظر فردریک جمس

 

درس امام حسین (ع) و هر قهرمان شهید دیگری این است که در دنیا اصول ابدی عدالت و ترحم و محبت وجود دارد که تغییر ناپذیر است و همچنین می رساند که هرگاه که کسی برای این صفات ابدی مقاومت کند و بیشتر در راه آن پافشاری نماید، آن اصول همیشه در دنیا باقی و پایدار خواهد ماند.

 

 

 

● چارلز دیکنز

 

اگر منظور امام حسین (ع) جنگ در راه خواسته های دنیایی بود من نمی فهمم چرا خواهران و زنان و اطفال او همراه او بودند پس عقل چنین حکم می کند که او فقط به خاطر اسلام فداکاری خویش را انجام داد.

 

 

 

● ایرونیک مورخ امریکایی

 

برای امام حسین (ع) ممکن بود که زندگی خود را با تسلیم شدن به اراده یزید نجات بخشید ولیکن مسئولیت پیشوایی نهضت حیات بخش اسلام اجازه نمی داد که او یزید را بعنوان خلافت بشناسد، او خود را به منظور رها ساختن اسلام از چنگال بنی امیه آماده ساخت. در زیر آفتاب سوزان سرزمین خشک و بر روی ریگهای تفدیده عربستان روح حسین فنا ناپذیر است. ای پهلوان و ای نمونه شجاعت و ای شهسوار من ای حسین.

 

 

 

● موریس دوکبری

 

اگر مورخان ما حقیقت این روز را می دانستند و درک می کردند که عاشورا چه روزی است این عزاداری را مجنونانه نمی پنداشتند، زیرا پیروان حسین به واسطه عزاداری حسین می دانند که پستی وزیر دستی و استعمار را نباید قبول کنند، چون شعار پیشرو و آقای آنها ندادن تن به زیر بار ظلم و ستم بود.

 

 

 

پدر و مادرم به فدایت یا رسول الله، با مرگ تو رشته ای گسسته شد كه با مرگ دیگران گسسته نشده بود، رشته نبوت و اخبار غیب آسمانی.

مرگ تو حادثه ای خاصی بود، به گونه ای كه آنان كه به مصیبت مرگ تو دچار شدند، دیگر مصیبتها را از یاد بردند و همگان یكسان در مصیبت مرگ تو عزادار شدند.

اگر ما را به شكیبایی فرمان نداده بودی و از گریستن و زاری نمودن منع نكرده بودی، آنقدر می گریستیم تا سرشكمان به پایان رسانیم. درد  جدایی تو در رفتن درنگ می كند و رنج و اندوه تو چون یار سوگند خورده ای همواره با ما است.

در سوگ تو هرچه بیقراری كنیم، بازهم اندك است ولی مرگ چیزی است كه كس را یارای راندن و توان دفع كردن آن نیست.

پدر و مادرم به فدایت، ما را نزد پروردگارت یاد كن و ما را در یاد خود دار.

خرداد یعنى رفتن، یعنى بر سر كوفتن، یعنى باور كردن درد، یعنى پذیرفتن اندوه. خرداد، یعنى فصل افول شادى ها، یعنى اندوه، یعنى مردن و بى رمق حیات ادامه دادن. خرداد یعنى ریزش خون، خون چكیده از جگر سوخته دلان، در عزاى خمینى كبیر. خرداد فصل مرثیه سرایى است، عاشورایى دیگر است براى رفتن حسینى دیگر؛ فصل بارش باران اشك ها از آسمان خون گرفته چشم هاست. خرداد، ماه ناباورى است، ماه محزونیت دل هاى عاشقان است؛ ماه محرومیت دلهاست از هرم زندگى. خزان شكوفه هاى یتیمى است كه بهار با او بودن را خاطره ماندگار ذهنشان ساخته اند. فصل تفریق شادى ها و جمع گریه هاست.

   فصل ضرب افسردگى است خرداد. خرداد فصل همراهى دوستان است در مسیر گریستن ها. خرداد یعنى كمال مصیبت ها... آه خرداد! آن سال چگونه آمدى كه آمدنت دلهایمان را سوزاند، چشمهامان اقیانوس اشك شد و سرها براى گریستن بر شانه هاى دوستان مهمان شدند.

   آه خرداد! با آمدنت بود كه ناباورى ها به قلب هامان چنگ انداخت، غصه ها دلهامان را تسخیر كرد و اندوه فاتح وجودمان شد. حال باز هم مى آیى اى خرداد! آه خرداد! چگونه مى آیى كه از شرم آمدنت بهمن یخ مى زند. اسفند بر آتش گداخته مى شود. دیگر برایمان نه فروردینى معنا مى شود و نه مهرى مى تابد. آه كه هفدهمین خرداد هم آمده؛ هفدهمین فصل مصیبت ها هم از راه رسید. هیجدهمین محرم آغاز گشت واى، ما كه هنوز باور نكرده ایم رفتن تو را اى عزیز دل ها! اى اندیشه پاك شقایق! اى عاطفه گل ها و اى صمیمیت بلبلان! اى كه ترنم دلپذیر آبشار زندگیمان بودى و مهربانى بهار را در دل داشتى! اى بهار دل ها! بنگر كه بعد از تو بهار از سرزمین دل ها كوچ كرده و زمستانى طولانى با سنگینى برف تنهایى ها بر همه جا سایه افكنده است. اى امام! هر سال در خرداد، در ایران نواى غمگین كوچ نابهنگامت بالا مى رود و بازهم مى گوییم اى عزیز دل ها! «هنوز هم رفتنت را باور نداریم.»

   بگو اگر نباشد مجاز گریه كردن

   حلال گشت مویه، درون ماه خرداد

   خمینى عزیزم، بدان كه من جوانم

   ولى كنون شدم پیر ز ناله هاى خرداد

   تمام لحظه هاى فراق دوستان را

   كنم چه سهل باور، به جز عزاى خرداد

   ز دشمن و زقاتل كه دیده است آهى

   ولى كنون شنیدم، خدا خداى خرداد

   اگر شود بهاران و یا وصال یاران

   و باز كم نگردد ز داغ هاى خرداد

   دگر نمى زنم من سخن چرا كه آید

   صداى گریه ها و صداى پاى خرداد

   بیا با هم بخوانیم. بیا تا ترانه هاى غم انگیز بهارى را سر دهیم. ترانه هایى كه سالهاست با گوش ما آشناست، و ما آن ها را سینه به سینه نقل مى كنیم. این ها نغمه هاى بلبلان خسته از قفس پریده اى هستند كه سال ها پیش در غم دورى بهار، سروده شده اند. آن هنگام كه مرگ، پاى در ركاب اسب سركش باد نهاد تا به دیدار سرو بلند قامت باغستان مقاومت بیاید همه دیدند، آرى، تمام گل ها و درختان باغ دیدند، حتى بلبلان خسته در قفس مانده هم دیدند كه فرشتگان قبل از طلوع فجر، نسیم بامدادى را همراه با سبوى شراب صبحگاهى به ارمغان آوردند. آن ها به میهمانى باغ آمده بودند تا میهمان درخت مقاوم سرو باشند؛ آن درخت سروى كه سرماى پاییز و تاریكى زمستان را تاب آورد و در خشكسالى باغ، بهار را به انحصار خود درآورد، و طراوت و گرماى لطیف این فصل نكو را نثار همگان كرد.

کمیل بن زیاد شبی با حضرت علی (ع) در کوچه‎های کوفه قدم می‎زد، که صدای قرآن دلنشینی، کمیل را شگفت‎زده ساخت،

صدائی را شنید که به گونه محزونی قرآن می‎خواند:

"اَمّن هُوَ قانِتٌ آناءَ اللّیل(1) ؛ «آیا آنها با ارزش می‎باشند یا آن کس که شب را به عبادت می‎گذراند؟»

امام علی علیه السلام که متوجه شگفت‎زدگی کمیل شده بود فرمود:

آیا صدای قرآن این مرد تو را به تعجب واداشته؟ در حالی که این مرد به زودی وارد جهنم می‎شود.

کمیل بیشتر تعجب کرد و نمی‎دانست آن شخص کیست؟

او یکی از منحرفان خوارج بود که عقیده سالمی نداشت، و امام زمان خود را به درستی نمی‎شناخت و طعمه سیاستمداران نهروان شده بود.

پس از جنگ نهروان در حالی که حضرت علی علیه السلام اشاره به جنازه‎ای می‎کرد به کمیل فرمود:

این جنازه همان شخصی است که آن شب آیه "امّن هو قانتٌ آناء اللّیل" را می‎خواند.(2)



پی‎نوشت‎ها:

1- سوره زمر، آیه 9 .

2- سفینة البحار، ج 2، ص 497.

کمیل بن زیاد شبی با حضرت علی (ع) در کوچه‎های کوفه قدم می‎زد، که صدای قرآن دلنشینی، کمیل را شگفت‎زده ساخت،

صدائی را شنید که به گونه محزونی قرآن می‎خواند:

"اَمّن هُوَ قانِتٌ آناءَ اللّیل(1) ؛ «آیا آنها با ارزش می‎باشند یا آن کس که شب را به عبادت می‎گذراند؟»

امام علی علیه السلام که متوجه شگفت‎زدگی کمیل شده بود فرمود:

آیا صدای قرآن این مرد تو را به تعجب واداشته؟ در حالی که این مرد به زودی وارد جهنم می‎شود.

کمیل بیشتر تعجب کرد و نمی‎دانست آن شخص کیست؟

او یکی از منحرفان خوارج بود که عقیده سالمی نداشت، و امام زمان خود را به درستی نمی‎شناخت و طعمه سیاستمداران نهروان شده بود.

پس از جنگ نهروان در حالی که حضرت علی علیه السلام اشاره به جنازه‎ای می‎کرد به کمیل فرمود:

این جنازه همان شخصی است که آن شب آیه "امّن هو قانتٌ آناء اللّیل" را می‎خواند.(2)



پی‎نوشت‎ها:

1- سوره زمر، آیه 9 .

2- سفینة البحار، ج 2، ص 497.