تبیان، دستیار زندگی

فوتبال ایران ، مثلاً حرفه ای !

حدود یک دهه است که لیگ فوتبال ایران با نام لیگ حرفه ای یا لیگ برتر برگزار میشه. اما به نظر شما، لیگ ایران حرفه ایست؟ اگر تا حدی حرفه ایست کدام یک از قسمت های اصلی زیر بصورت حرفه ای رفتار می کنند؟

فدراسیون                  کمیته داوران                    باشگاه ها            مربیان                مدیرعامل ها

بازیکنان                   کمیته انظباطی                  تماشاگران           سازمان لیگ

به قول بعضی دوستان فوتبالی، در لیگ ایران چیزی که حرفه ای شده فقط پولیه که بازیکنان می گیرن. من که خودم فکر میکنم تو لیگ 90-89 رقم قرارداد بازیکنان از این هم بیشتر بشه و شاید به یه ملیارد هم برسه. البته چنین بازیکنانی همواره رقم قراردادشون رو اونی نمی دونن که روزنامه ها می نویسن. شاید در این بین مقداری از این پول هم به جیب واسطه ها یا همون دلال ها ریخته میشه.

فدراسیون هم که آخر حرفه ای بودنه. خودتون که از حال و روز فدراسیون خبر دارین و میدونین که کارهایی که میکنه کاملاً حرفه ایه. پس نیازی به تعریف و تمجید نارن.

به باشگاه ها که میرسیم می بینیم همه باشگاه ها مون، شکر خدا، اول اسمشون نوشته شده باشگاه فرهنگی ورزشی. تو این چند سال، فرهنگی که باشگاه ها تو رشد و پیشرفت اون نقش بسزایی داشته اند،‌ فرهنگ بازیکن سالاری بوده و بعضی از باشگاه ها هم کاملاً برای جذب بازیکنان کاملاً ول خرجی کردن. نمیدونم پول این بازیکنان رو از جیب خودشون میدن یا از جیب دولت، البته بعضی از باشگاه ها و مدیرعامل ها رو از این قضیه باید مستثنا کرد که  فرهنگ رو فدای قهرمانی نکردن. باشگاه ها خیلی هم مواظب هستند که بازیکنانشون کاملاً رفتارشون حرفه ای باشه و اگه خطایی کردن حتماً بدونید که اونارو جریمه میکنن.

کمیته انظباطی و سازمان لیگ برای بازیکنان و مربیانی که رفتارشون حرفه ای نباشه جریمه ای بزرگتر درنظر گرفتن. کمیته انظباطی این افراد رو منشوری میکنه. اگر بیاییم و خود این دو نهاد فوتبالی رو بررسی کنیم کاملاً خوهیم فهمید که بین باشگاه ها و بازیکنان بطور کامل عدالت رو رعایت میکنن و اصلاً به نام و آوازه بازیکن و باشگاه و اینکه فقیر باشن یا غنی هیچ توجهی نمیکنن. تعدادی از آقایون برای اینکه بعضی از این بازیکنان سرشناس خودشون به رفتار بدشون پی ببرند راه بهتری دارن. اونا چشماشون رو می بندن و این قبیل بازیکنان اگه به داوران و تماشاگران تیم حریف بی احترامی هم کردن نمی بینن و اگه این بازیکنان به کمیته انظباطی هم احضار هم بشن شاید از طرف کمیته انظباطی مستحق جایزه و تشویق هم شناخته بشن چه برسد به جریمه. کمیته انظباطی برای پیاده کردن فرهنگ عفو و گذشت، این قبیل بازیکنان رو ابتدا شاید جریمه و محروم بکنه اما بعد از چند روز محرومیت اونا رو به حالت تعلیق در میاره و اونا رو میبخشه. شما هم فداکاری رو باید از کمیته انظباطی یاد بگیرید ضرر نمی کنین.

مربیان و مدیرعامل ها هم فقط به کار فنی تیمشون می پردازن و کاری به تیم حریف و داور ندارن. مدیرعامل بعضی تیم ها فقط از بی پولی و مشکلات مالی همیشه ناله می کنند. اعتقاد بعضی مدیرعامل ها هم اینه که زور داوران فقط به تیم اونا میرسه. کسی نیست بگه به این آقایون که مشکل از داور نیست...

بعضی سرمربی ها از اول بازی تا آخرش همواره کنار زمین می ایستن تا احتمالاً داور یا کمک داور به خودشون جرأت ندن که اشتباه بکنن.

لیگ 89-88 در زمینه تماشاگران فرقی که با لیگ قبلی داشت. حضور پرتعداد تماشاگران پرشور تبریزی بود. تماشاگران هوادار تراختور حتی در شهرهای دیگر هم تیمشون رو تنها نذاشتن. برخی از برنامه های کاملاً حرفه ای تلویزیون هم که کاملاً از رفتار سازندگان این برنامه ها معلوم است که از عدالت هیچ وقت نمی گذرن و عدالت رو بین تمام ارکان و نهادهای فوتبال و خلاصه بین همه کاملاً رعایت میکنه، بجای تقدیر و تشکر از این تماشاگران طور دیگری رفتار میکنن. بعضی از فوتبالی ها هم از حضور این تماشاگران ابراز ناراحتی میکنن و اگه تیم تبریزی بخواد اعتراضی داشته باشه، متهمشون میکنن به تبانی و خواستار سقوط این تیم به دسته پایین تر می شوند.

باید از این آقایون سوال کرد که آیا قبلا تیم هایی که تبانی آنها معلوم شده به دست یک فرستاده شدند؟ و یا به قول خودشون:

گر حکم دهند که مست گیرند   درشهر هرآنکه هست گیرند

به وبلاگ g3ifali.tebyan.net حتماً سربزنید.