تبیان، دستیار زندگی

از اینجا شروع كنم كه چقدر بی خیالیم .ما كجای این عالم خاكی زندگی میكنیم و به چه فكر میكنیم غافل از اینكه در ورای این عالم نادی عالمی بس بزرگتر نهفته كه همه چیز از آن نشعت میگیرد .ما همینطور دست به گریبان با مشكلات و در پی رفع آنان یكی پس از دیگری هستیم .همیشه به دنبال زیاده تر و بهتر هستیم اما غافل ازآنیم كه شهدا درهای فضل الهی هستند .قصور و كوتاهی ما در باور این مفهوم زندگی هامان را به چالش كشانده و گاه به قهقرا میبرد .حال كجائیم زندگی قفسی تنگ است كه پرنده روح در آن آزاد نیست باید این پرنده را آزاد كرد باید پر كشیداما در این قفس بسته است پس چگونه باید گریخت ...شهدا دستگیران عالمند باید نقشه ای با آنها ریخت لازمه آن هم این است كه اعتمادشان راجلب كنیم تا آنان بدانند كه ما از آنهائیم و برای ما نقشه پركشیدن رابگویند.ما باید پربگیریم.

امروز از میان كوچه پس كوچه های زندگی ام به واقعیتی عظیم برخورد كردم شاید همیشه آن در جلوی چشم های نابینایم قرار داشت اما شاید امروز فهم درستری از آن پیداكردم نمیدانم درست است یا نه ولی فكر میكنم بهتر این واقعیت را درك میكنم و این واقعیت چیزی جز وجود مادر نیست .اشتباه نكن مادرم در قید حیات است اما رفتارهای بدمان روح او را كشته و اوآزرده خاطر به دلیل وجود نابهنجاریهای وجود ما.یادم نیست اما برایم تعریف كرده اند كه چقدر مادرم برای تقبل وزن جنینی و برای شبهای بیماری و گریه هایم سختی كشیده و چه بسیار توصیه بزرگان را در بزرگداشت جایگاه مادر شنیده ام آری فقط شنیده ام ولی به باور برایم تبدیل نشده است .امروز وقتی سرم را بر میگردانم و پشت سرم را نگاه میكنم لطف خدا را میبینم كه برای هر لحظه من غمخواری همچون مادر راقرار داد تا سنگ صبور غمهایم باشد و تكیه گاه محكم زندگی من با تمام ضعف و ناتوانیش باشد ،اما من چی؟!!هر روز داغی بزرگتر بر قلبش و هرروز زخمی تازه بر پیكر نحیفش زدم !!از خود بیزارم و به خود میبالم ،بیزارم چون آنچه باید باشم نبودم و میدانم دیگر جای جبران نیست نه اینكه نباشد هست ولی كم و شاید خیلی كم .مادرم جوان است اما شما قضاوت كنید زمان از دست رفته باز می گردد؟!و به خود میبالم چون مادری فداكار و دلسوز داشتم و دارم و ان شاا... خواهم داشت.دوستان من، درست است كه مادران وپدران ما كمی قدیمی فكر و رفتار می كنند اما این طرز تفكر آنها و این اعمالشان مانند كشتی نوح است سختی دارد اما در نهایت ساحل امن زندگی را به ارمغان میآورد و ما را به آن می رساند.وقتی كوچك بودیم و زبان نداشتیم غصه های دیگر جایگزین زبانمان بود وامروز كه بزرگ و بزرگتر میشویم زبانمان هم بزرگتر و زهر آگین تر میشود .خوش به حال همنشین حضرت موسی در بهشت برین كه جوانی بود در خدمت مادرش بی هیچ انتظار و منت كاش ما كمی فقط كمی یاد میگرفتیم و عمل میكردیم.

مادر جان:

در نگاهت میشود خدا را دید       محبت تو قطره ای از محبت اوست

با اینكه مهر تو قطره ای از دریاست     خوب دانیم كه این مهر بود از جانب دوست

 ما از خداییم و به سمت او رهسپار(انالله و انا الیه راجعون) .

امید به كرم صاحب خانه دارم به گناه افتادم صاحب خانه همان است كه در كمیل فراز های زیبایی برایش باز گو می كنیم (الهی و ربی من لی غیرك... یا رب ارحم ضعف بدنی و...) من با توسل به بهترین موجودات خلق یعنی ائمه از آنها طلب یاری كرده ام.

من محتاجم: مادرم زهرا به یاریم خواهد آمد من دوست دارم زندگی ام وقف زهرا باشد حال آنكه عملم چیز دیگری می گوید.

الهی من كوچكم میدانم تو به بزرگیت عفو را نسیب ما كن تو والا مقامی

به فضلت جا به جا گردد        گناهم با ثواب تو