تبیان، دستیار زندگی

قطار می رود...تو می روی...تمام ایستگاه می روندو...من ، چقدر ساده ام كه سالهای سالدر انتظار تودر كنار این قطار رفته ایستاده امو...همچنان به نرده های ایستگاه رفته

تكیه داده ام...!!

تو همونی که توی موج بلا

واسه تو دستامو قایق میکنم

اگه موجها تورو از من بگیرن

قطره قطره آب میشم دق میکنم

وای که دلم طاقت دوریت رو هیچ نداره

بغض نبودنه تو اشکامو درمیاره

ای که بی تو این کویر خواب بارون میبینه

وقتی نیستی غم دنیا توی قلبم میشینه

ای که بی تو واسه من همه دنیا قفسه

مرثیس نبودنه تو التهابه نفسه

وای که دلم طاقت دوریت رو هیچ نداره

بغض نبودنه تو اشکامو درمیاره

توی بهت غم و تنهاییه من

به سرم دسته نوازش کشیدی

ولی با رفتنت ای هستیه من

هستیه منو به آتیش کشیدی

وای که دلم طاقت دوریت رو هیچ نداره

بغض نبودنه تو اشکامو درمیاره...

ارزومه که یه لحظه روبروی من بایستی اخه قلبم نگرونه توی شهری که تو نیستی تا خیال کن ادمای همه دنیا توی شهره توی شهر بی تو اما دل من با همه قهره توی شهری که تو نیستی همه جا رو غم گرفته هر کجا رفتی صدام کن عزیزم دلم گرفته شدم اون غریبه ای که تو نباشینمی ارزه دارم از نفس میافتم مثل یک گیاه هرزه