مشاهده مطالب کاربر

تعداد مطالب : 3

تعداد نظرات : 2

زمان آخرین مطلب : 6340روز قبل

خانواده

من کنار پنجره سکوت، چشم به راهت هستم تا تو برگردی. خسته و بی پناه گوشه این اتاق تاریک در میان جرقه ای روشن از اشک نشسته ام، لحظه ها بدون تو برای من

درد ناکند. می دانم که از تو دورم و اما تودر بند بند وجودم جای داری. آنگاه که ازدروازه خاطرات عبور می کنم و باد، یاد گذشته ها را ورق می زند تو در من زنده هستی وقتی خورشید با زیباترین انوار طلایی روی شرقی ترین کوهها نقاشی می کند، عشقت در قلبم می تپد .

دیر زمانی است که صدای سبز و شیرینت وجود سرد و بی روحم را ذوب نمی کند بی تو مانند شاخه ای خشک می مانم به تکدرختی بی بار در کویری تشنه به خود دلداری می دهم که تو را با لبخندی خواهم دید ویاد روزهای قدیم را زنده خواهم کرد .

بیا و تقدیر من باش تا به روزهای آفتابی برسیم و بر اندوه ظلمت غلبه کنیم .

سه شنبه 13/12/1387 - 12:41

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 2 ]

خانواده

تو می آیی

امشب حس غریبی دارم انگار که یک دنیا حرف نگفته در گلویم قندیل بسته است انگار یک آسما ن ابر در چشمانم قصد باریدن دارد به اندازه تمام دوران کودکی ام به یک آغوش گرم به یک شانه پر مهر احتیاج دارم که مامن و پناهگاهم شوند و آرامم کنند خدایا نمی دانم چه اتفاقی افتاده که اینقدر احساس تنهایی می کنم شاید از تو دور شده ام که اینقدر تنهایی به من نزدیک شده شاید با تو غریبه شده ام که اینقدر ترس و وحشت با من آشنا شده شاید ...

پروردگارا اگر خطا کرده ام ببخش... اگر گناه کرده ام بیامرز...اگر تو هم مرا برانی به کجا پناه برم آغوش رحمتت را بگشا و کودک خطاکار قلبم را بپذیر که سخت از کرده اش پشیمان است و جز تو کسی را ندارد .

بعد از تو بهار با من غریبه شد . ترانه های سبز، خاطره شدند و باغستان آرزویم میزبان هیچ گل و درختی نشد . پنجره های نگاهم بسته ماند و هیچ چراغی بر کوچه های شب زده ام ندرخشید . بعد از تو من ماندم و این تنهایی غریب و یگ کویر دلتنگی. من ماندم و خاکستر آرزوها و ققنوسی که از فراز بام دلم برخاست . با رفتن توت قناری در قفس پژمرد و بغض در صدایم خزید . من صاحب سکوتی تلخ شدم . تو رفتی اما ندانستی در کوله بار رفتن تو لحظه های من یکی پس از دیگری سپری شدند بی آنکه اثری و یا حتی نشانی از تو بیابند تو رفتی اما ندانستی من با چه خون جگری به خودم دلداری می دادم که

او می آید.

آری او می آید ،چه باور خام و بیهوده ای او می آید ،تنها چیزی که در زندگی ام نخواهم دید ،آری آمدنت تنها چیزی است که من نخواهم دید.

زیرا تو با رفتنت مرا که همان پل هایی برای تو بودم خراب کردی و می دانی کسی که پل های پشت سرش را خراب کند دیگر نمی تواند به جایگاهش برگردد.

برو ولی بدان که من هرگز از رفتن تو ناراحت نشدم بلکه از این ناراحت شدم که دیگر تو را نخواهم دید.

سه شنبه 13/12/1387 - 12:41

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 0 ]

خانواده

نهایت آرزو

شگفت آور است ، تو همواره با منی . آنقدر در منی که دیگر نمی توانم از ذهنم دورت کنم. مثل اولین بار که یک جنازه دیدم و تا مدتها آن را همواره درنظرم داشتم ، احساس میکنم همه جا آویخته به بندی ، به همراه منی.
ای کاش می توانستم به چیزی جز تو فکر کنم.روزها و لحظات بسیاری را از دست دادم و اجازه دادم فرصتها مثل آبی که از شیر چکه می کند، به هدر برود.
حالا سکوت است و درد که بزرگ و بزرگتر می شود.
تمام عمر به خود می گفتم عشق بی ارزش ترین است و آن را از کسی طلب نخواهم کرد اما ، هنگامی که عاشقت شدم فهمیدم که آن ، نهایت آرزویم است.
می دانم که فقط یک رویاست که تو روزی مهربان خواهی شد و هم چون دیوار یک تکیه گاه امن و من از مهربانی تو خواهم مرد.حالا من تسلیم شده ام ، دیگر امیدوار نیستم و زبانم بند آمده از گفتن سپاس که تو یادم دادی، آدمهای خوب نیز گاهی می توانند بد باشند. شاید هرگز نتوانم دوباره بیابم همه آن چیزهایی را که با شتاب از دست دادم و در اندوهی بزرگ باید به حسرتشان بنشینم. تو روزی احساس گناه خواهی کرد.

سه شنبه 13/12/1387 - 12:40

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 0 ]