تبیان، دستیار زندگی

در سال های اخیر، توجه به سقف و تزئینات آن به یکی از کارهای اصلی طراحان داخلی تبدیل شده است. در بسیاری از آپارتمان های نوساز می توانید انواع سقف های کاذب، نورپردازی های زیبا یا طرح و نقش و نگارهای زیبا را در بالای سر خود ببینید که واقعا زیبا و هیجان انگیز هستند.

شاید از آنجا که سقف خیلی دیده نمی شود، در بسیاری از خانه ها به طراحی آن توجهی نشود. اما ما به شما توصیه می کنم اگر قصد ساخت یا طراحی داخلی خانه را دارید، حتما سقف را نیز در نظر بگیرید. برای داشتن ایده های زیبا هم ادامه این مطلب را مطالعه فرمایید.

شکل و اندازه سقف تعیین کننده آرایش و تزیینات آن هستند. به طور مثال، این اتاق سقفی با ارتفاع 3 متر دارد. اما شاید چنین ارتفاعی باعث از بین رفتن صمیمیت و گرمای اتاق بشود. برای ایجاد این حالت ها باید تعادلی بین سقف و دکوراسیون اتاق به وجود بیاوریم.

تیرچه های پهن استفاده شده در سقف باعث می شود تا علاوه بر مزین شدن سقف، صمیمیت محیط اطراف نیز بیشتر شود.

سقف این خانه زیبا در فلوریدا بسیار بلند است و بخش های کاذب اضافه شده به آن بسیار تودرتو و مخوف به نظر می رسد. اما می توان همین سقف را به زیباترین شکل ممکن تزیین کرد. داخل بخش های بزرگ حفره ها را به رنگ چوب نقاشی کنید و در سرتاسر آن، با فاصله های معین، هالوژن های داخلی کار و گچ‌بری های سقف کاذب را با ظرافت و سلیقه زیاد، متناسب با دکوراسیون خانه رنگ کنید.

البته برای استفاده از هالوزن یا سقف کاذب لازم نیست سقف خانه خیلی هم بلند باشد. در سقف های استاندارد نیز می توان از این ایده استفاده کرد.

ایجاد ارتفاع جدید: برای کوتاه تر نشان دادن سقف های بسیار بلند، می توانید از تیرچه های چوبی نیز بهره بگیرید. البته برای این منظور به طراح داخلی نیاز دارید تا با سلیقه زیاد تیرچه هایی با ارتفاع مناسب را به سقف نصب و موجب زیبایی و صمیمیت بیشتر فضا بشود.

وقتی به سقف بخش دیگری اضافه و آن را به کف نزدیک می کنید، باید توجه داشته باشید با دکور خانه جفت و جور باشد تا به جای زیباتر شدن، زشت و نازیبا از آب در نیاید.

در این اتاق، تیرچه ها و الوارهایی که با جسارت زیاد در کنار هم روی سقف نصب شده اند، زیبایی روستایی به خانه بخشیده است. این دکوراسیون را بیشتر در خانه های آسیایی می توان مشاهده کرد.

خانه های قدیمی که در مناطق سردسیر قرار دارند، داشتن سقف کوتاه یک مزیت به شمار می رود. زیرا کوتاهی سقف باعث بیشتر گرم ماندن خانه می شود. وقتی سقف کوتاه است، گرمای شومینه یا شوفاژ هدر نمی رود و خیلی زود می توان اتاق را گرم کرد و گرم نگه داشت.

مالک این خانه از انواع تیرچه های چوبی کهنه در سقف و تخته های مسطح چوبی در کف استفاده کرده است تا ذات درونی چوب به فضای خانه گرما ببخشد.

در اتاق های کوچک نیز می توان از انواع سقف کاذب یا تیرچه های چوبی برای کوتاه نشان دادن سقف استفاده کرد. به طور مثال، این اتاق خواب، سقف 2.4 متری دارد و با نصب تخته هایی به ضخامت 13 سانتی‌متر در سقف و تزیین شطرنجی آن، باعث شده است تا اتاق خودمانی و صمیمی تر دیده شود.

اگر ارتفاع سقف خانه شما استاندارد است و نمی خواهید آن را کوتاه یا بلند کنید اما دوست دارید شکل و طرح زیبایی داشته باشد، می توانید از ایده راه‌راه بهره بگیرید. با این کار گویا سقف از تخته چوب های یک اندازه در کنار هم تشکیل شده است.

یا می توانید از طراحی های دیگر همچون طرح سقفی که در تصویر مشاهده می کنید، استفاده کنید.

حتی حصیرهای بافته شده از چوب های بامبو نیز از دیگر موارد مورد استفاده در سقف خانه ها است. می توانید آنها را در ترکیب با الوارهای چوبی به رنگ فندقی و هالوژن های کوچک در سقف نصب و به زیبایی اتاق بیفزایید.

اضطراب رقابتی در ورزشکاران
بسیاری از ورزشکاران بهترین عملکرد خود را در تمرینات نشان می‌دهند امّا به هنگام مسابقه و رقابت دچار احساس خفگی و نوعی واماندگی می‌گردند.احساس خفگی چنین توصیف می‌شود: کاهش کارایی به دلیل مقدار زیادی استرس ادراک شده.

به واژه «ادراک شده» توجه کنید.واژه کلیدی در این تعریف همین است. به خاطر بسپارید که استرس فقط در ذهن شما زندگی می‌کند و به شیوه‌ای که شما یک موقعیت یا وضعیت را تعبیر می‌کنید. به عبارت دیگر، این شرایط خارجی نیستند که باعث استرس می‌شوند بلکه شیوه تفکر ما درباره یک رویداد است که احساس استرس، اضطراب و ترس را به وجود می‌آورد. برای ورزشکاری که در حین مسابقه دچار احساس خفگی و درماندگی می‌شود دانستن این نکته حائز اهمیت بسیار است که می‌تواند افکاری را که درباره آن رویداد دارد کنترل کند. آیا به شکست یا کمبود اطمینان به توانایی‌های خود فکر می‌کنید.در این صورت، این گونه تفکرات منفی غالباً به اضطراب، عصبی بودن و تنش می‌انجامد.

مربیان تجربی و سنتی معمولاً به ورزشکار کمک می‌کنند تا درک کند چرا چنین افکار و احساساتی درونش رشد یافته و سپس سعی می‌کنند که این فرایند را اصلاح کنند یا تغییر دهند امّا معمولاً توفیق چندانی به دست نمی‌آورند. علتش این است که دانستن این که چرا چنین افکاری برمی‌خیزد ممکن است جالب باشد امّا دانستن پاسخ این سوال، لزوماً برای غلبه بر مشکل کافی نیست.

کنترل اضطراب پیش از رقابت ورزشی
این را بدانید که دلشوره‌ها و دلهره‌های پیش از مسابقه، طبیعی هستند و آن‌ها را بپذیرید. به مقابله با احساس عصبی بودن و اضطراب خود نپردازید. فکر نکنید که حالتی که دارید ناشی از ترس است. ترشح آدرنالین، عادی است و بخشی از آمادگی طبیعی بدن شما برای مسابقه است.

به آن توجه کنید امّا روی آن تمرکز نکنید. پس از شروع مسابقه، این احساس فروکش خواهد کرد. هم از نظر بدنی و هم از لحاظ ذهنی آمادگی داشته باشید. همیشه در فاصله زمانی مناسبی قبل از رویداد در محل حاضر باشید زیرا عجله در رسیدن به محل باعث افزایش استرس می‌شود. قبل از مسابقه بدن خود را کاملاً گرم کنید. حرکات کششی انجام دهید. از قواعد مسابقه آگاه باشید و لباس مناسب به تن کنید.
برای چند دقیقه به تصویر سازی ذهنی بپردازید. راحت و آسوده تنفس کنید، چشم‌هایتان را ببندید و تجسّم کنید که همه کارها به خوبی پیش می‌رود و شما عملکرد خوبی دارید. این مثبت صحبت کردن با خود می‌تواند روحیه شما را تغییر دهد. با وجودی که ورزشکاران باید انعطاف‌پذیری کافی برای واکنش در طول مسابقه را داشته باشند امّا شما باید با یک راهبرد کلّی در مورد شیوه مسابقه دادن وارد صحنه شوید. راهبرد شما می‌تواند ساده (مثل نگهداری یک ریتم یکنواخت) یا پیچیده باشد.
کنترل اضطراب حین رقابت و مسابقه 
بر روی کاری که در دست دارید تمرکز کنید نه نتیجه آن. حواس خود را متوجه حال حاضر کنید و از فکر کردن به خیلی جلوتر یا پایان کار خودداری نمائید.
اگر متوجه شدید که افکار منفی به سراغتان آمده و یا به منفی صحبت کردن با خود پرداخته‌اید، متوقف شوید و فقط بر روی تنفس‌تان تمرکز کنید. تمرکز بر روی ریتم تنفس، به طور خودکار شما را به حال حاضر برمی‌گرداند. لبخند زوری بزنید. این یک واقعیت است.

اگر با افکار منفی دست و پنجه نرم کنید و نمی‌توانید از شرّش خلاص شوید، فقط کافیست خودتان را مجبور به لبخند زدن کنید، حتی برای چند ثانیه. این عمل ساده، برای یک لحظه، روحیه شما را تغییر خواهد داد و شاید این همان زمانی باشد که شما نیاز داشتید تا به حالت عادی برگردید.
طوری مسابقه دهید که انگار نتیجه‌اش برایتان مهم نیست. اگر گرفتار افکار منفی شوید و انتظار بدترین نتیجه یا شرایط را داشته باشید، غیر ممکن است که بتوانید حداکثر توانائی‌هایتان را بروز دهید. اگر طوری مسابقه دهید که انگار نتیجه‌اش برایتان مهم نیست، در این صورت می‌توانید آرامش داشته باشید و از مسابقه و رقابت لذت ببرید.
کنترل اضطراب پس از رقابت
مسابقه را مرور کنید و عملکردهای خوبتان را به یاد آورید. بر روی اقدامات، افکار و رفتارهایی که به شما در عملکردتان کمک کردند تمرکز کنید. به چیزهایی که مانع عملکرد خوبتان شدند نیز توجه کنید امّا به سرعت فکر آن‌ها را از سر بیرون کنید. این همانند اصل اجتناب از مانع در رانندگی است: به جایی که می‌خواهید بروید نگاه کنید، نه جایی که نمی‌خواهید بروید.

هنگامی که بر روی چاله تمرکز کنید به ناچار درون آن می‌افتید. تمرکز بر روی جنبه‌های منفی رویداد به پیشرفت شما در آینده کمک نمی‌کند. به جای آن، بر روی زمان‌هایی که «موفق بودید» تمرکز کنید. این نوعی تمرین ذهنی برای مواقعی است که به تمرین مهارت‌هایی می‌پردازید که در رویداد بعدی مورد استفاده قرار خواهند گرفت. برنامه تمرین خود را طوری طراحی کنید که شرایط شبیه به مسابقه را برایتان شبیه‌سازی کند. تیم‌ها و باشگاه‌ها معمولاً چنین تمریناتی می‌کنند.

اگر عادت داشتید که همیشه تنها تمرین کنید، پیوستن به یک گروه به نحوی که بتوانید این نوع شبیه‌سازی را انجام دهید را در نظر بگیرید. موثرترین تمرین آن است که شرایطی که در مسابقه با آن روبرو می‌شوید را شبیه‌سازی کند. متاسفانه مربیان معمولاً مانع می‌شوند تا ورزشکار بر واماندگی و احساس خفگی خود در حین مسابقه غلبه کند. آن‌ها معمولاً به طور ناخواسته، با سعی در تشویق کردن ورزشکار، الگوی واماندگی را تقویت می‌کنند. مثلاً به ورزشکار می‌گویند «ضربه بعدی خیلی حساس است». این گونه حرف‌ها تنها باعث افزایش فشاری که ورزشکار برای انجام عملیات حس می‌کند می‌گردد.
به یاد داشته باشید که اگر از الگوی افکار منفی، قبل و در حین مسابقه، آگاه باشید می‌توانید بر حس واماندگی خود فایق آیید. افکار منفی در صورت تداوم، همچون یک گلوله برفی می‌غلطند و می‌غلطند و بزرگتر و بزرگتر می‌شوند. اگر خود را در چنین گردابی یافتید، فقط وجود آن افکار را بپذیرید و بگذارید بروند. بر روی تنفس‌تان تمرکز کنید و طوری بازی کنید که انگار از آن لذت می‌برید. در این صورت است که علیرغم شکست‌ها و ناکامی‌هایی که گاه به گاه پیش می‌آید باز هم ازمسابقه و رقابت لذت خواهید برد. 
   

یکی از پرسش‌هایی که بیشتر اوقات برای افراد مطرح می‌شود این است که چرا زود خسته می‌شوند و چگونه می‌توانند انرژی بیشتری کسب کنند.

تنها پاسخی که کارشناسان سلامت برای این سوال دارند عادت‌های غلط و روزمره و انتخاب یک الگوی ناسالم است که به خستگی زودتر و بیشتر می‌انجامند.

برخی از رفتارها و عادت‌های روزانه که باعث می‌شوند زودتر خسته شویم و در طول روز کم‌انرژی باشیم عبارتند از:
1- الگوی خواب نامنظم: در صورتی که چرخه خواب فرد منظم نباشد، بدن و ذهن تمام مدت در تلاش برای جبران آن هستند. این مشکل می‌تواند پیامدهای جدی‌ همچون افسردگی، تغییر خلق و خو و افزایش وزن را به دنبال داشته باشد.

2- حذف وعده‌ غذایی صبحانه: شروع فعالیت‌های روزانه بدون خوردن صبحانه و با معده خالی، بدن را بیش از ضرورت تحت استرس قرار می‌دهد. بنابراین مصرف این وعده غذایی که شامل غلات، پروتئین، مواد لبنی و میوه می‌شود در اولین ساعات روز و پس از بیدار شدن از خواب می‌تواند فرد را تا پایان روز پرانرژی نگه دارد.

3- کاهش مصرف مایعات: از دست رفتن آب بدن فرآیند متابولسیم را کندتر می‌سازد. با نوشیدن مقدار آب کافی، عملکرد سیستم ایمنی بدن بهبود می‌یابد. همچنین باید به این نکته توجه داشت که نوشیدن آب پس از مدتی خسته‌کننده می‌شود به همین دلیل گنجاندن مواد خوراکی‌ آبدار در وعده‌های غذایی ضروری است.

4- نوشیدن بیش از حد قهوه: یکی از راه‌های کسب انرژی بیشتر، کم کردن میزان مصرف کافئین و شکر است. نوشیدن قهوه به فرد احساس کاذب انرژی می‌دهد اما در اواخر روز دردسرساز می‌شود و به افزایش احساس خستگی می‌انجامد.

5- خیره شدن به صفحه مانیتور: استراحت ندادن به چشم‌ها موجب سردرد، خستگی و تاری دید می‌شود. برای پیشگیری از خستگی چشم‌ها می‌توان هر 20 دقیقه یک بار مدت 20 ثانیه روی خود را به سمت یک شیء دیگر برگرداند.

6- مصرف کربوهیدرات‌های نامناسب: گنجاندن کربوهیدرات‌های طبیعی و غیرفرآوری شده همچون غلات، میوه‌ها و سبزیجات یکی از شیوه‌های موثر کسب انرژی است. زمانی که فرد میزان کافی کربوهیدرات سالم و طبیعی مصرف نکند مغز مجبور می‌شود انرژی مورد نیازش را از ماهیچه‌ها دریافت کند و این امر موجب خستگی بیشتر می‌شود.

7- داشتن زندگی به‌هم‌ریخته و آشفته: خانه شلوغ و ذهن آشفته به یک اندازه عامل خستگی ذهنی و جسمی هستند.

8- کم‌تحرکی یا فعالیت بدنی شدید: هر ساعت یکبار به خود استراحت کوتاهی دهید، حرکات کششی سبک انجام داده یا در فاصله زمانی کوتاهی پیاده‌روی کنید. همچنین لازم است از انجام فعالیت‌های ورزشی سنگین در شروع کار خودداری کنید چرا که موجب می‌شود بدن مقدار زیادی هورمون استرس ترشح کند.

9- کمبود استراحت: فعالیت‌های روزانه خود را به گونه‌ای دسته‌بندی کنید که مدت زمان کافی برای استراحت کردن داشته باشید.

10- ارتباط با افراد افسرده و مضطرب: روابط اجتماعی می‌تواند تاثیر چشمگیری بر رفتار و ذهن فرد داشته باشند. اگر فکر می‌کنید در زندگی‌تان افرادی وجود دارند که موجب می‌شوند شما افسرده و خسته شوید در رابطه‌تان با آنان تجدیدنظر کنید.
منبع:سلامت نیوز

عطسه‌های پشت‌سرهم مهم‌اند یا نه؟
عطسه کردن شیوه‌ای است که بدن برای خارج کردن یک محرک از راه بینی به کار می گیرد.
هنگامی که چیزی باعث تحریک پوشش درونی بینی شما شود، پیامی به بخشی از مغز که مرکز عطسه نام دارد، فرستاده می‌شود. این مرکز، پیامی را به همه عضلاتی می‌فرستد که عمل هماهنگ آنها با یکدیگر باعث عطسه کردن می‌شود.

این عضلات شامل عضلات شکمی، عضلات قفسه سینه، دیافراگم، عضلات کنترل‌کننده طناب‌های صوتی، عضلات پشت گلو و عضلات پلک می‌شود.هنگامی که عطسه می‌کنید، غیر ممکن است بتوانید چشم های‌تان را باز نگه دارید.مرکز عطسه در مغز باعث می‌شود که همه این عضلات با چنان رویه درستی عمل کنند تا ذره تحریک‌کننده با سرعتی تا 100 کیلومتر در ساعت، از بینی شما خارج شود.

عطسه های پشت سر هم گاهی نشانه بیماری اند و گاهی نه
دکتر فراتی، رئیس انجمن راینولوژی کشور در این باره می گوید:
«تحریک مجاری تنفسی در هوای زمستان موجب بروز عطسه های متوالی می شود که نشانه بیماری نیست. هوای سرد موجب انقباض ناگهانی کیسه های هوایی و بروز عطسه می شود که اگر این عطسه با سرفه های خلطی یا درد گلو همراه نباشد دلیل بر بیماری نیست.

عطسه های زیاد، علامت سرماخوردگی یا حتی آلرژی نیستند و بسیاری از افراد پس از بیداری از خواب با شروع تنفس دهانی عطسه می کنند که نشان‌دهنده واکنش آنها به محیط اطراف است.عطسه های پیاپی که همراه با درد گلو، سرفه یا آب ریزش بینی نباشند طبیعی هستند و به هیچ عنوان نیازمند مصرف دارو نیستند.»

ولی  خانم پوردهقان ، کارشناس ارشد آموزش پرستاری معتقد است:
«عطسه‌های متوالی یکی از علایم تب یونجه است. تب یونجه یا رینیت آلرژیک، شایع‌ترین فرم آلرژی (حساسیت) دستگاه تنفسی است که با وجود گذرا بودن می‌تواند برای مبتلایان بسیار آزار دهنده باشد.بی‌توجهی به این عارضه و عدم درمان آن ممکن است باعث مشکلات زیادی از قبیل آسم آلرژیک، انسداد مزمن بینی، التهاب گوش میانی و از دست دادن شنوایی و بویایی شود.
عطسه مهم‌ترین نشانه رینیت آلرژیک است و حملات عطسه در این بیماری به صورت 10 تا 20 عطسه متوالی و بی وقفه است.

از علایم دیگر این عارضه، التهاب بینی و قرمزی چشم و سوزش آن و اشک ریزش است و در کل علایم آن شبیه سرماخوردگی است.اگر انسداد بینی شدید و طولانی مدت باشد، ممکن است باعث سردرد و گوش درد شده و رنگ دندان‌ها تغییر کرده و زرد یا قهوه‌ای شوند.
همچنین به علت التهاب بینی، بیمار به هنگام غذاخوردن دچار احساس خفگی شده و غذاخوردن برایش دشوار است.»

نگاه کردن به نور خورشید باعث عطسه می شود
بررسی ها نشان داده است بیش از 30 درصد افراد با نگاه کردن به خورشید عطسه می کنند و این به دلیل تحریک بخشی از مغز با قرار گرفتن در مقابل نور خورشید می باشد.
بسیاری از افراد تصور می کنند گرمای خورشید که به بینی می رسد، موجب بروز عطسه می شود .اما واقعیت این است که اگر هنگام نگاه کردن به خورشید چشم ها بسته باشد، با وجود این که گرمای خورشید دریافت می شود، عطسه ایجاد نمی شود، بنابراین گرما باعث عطسه نمی شود.

مطالعات نشان داده است وقتی نور خورشید به چشم می تابد، بخشی از عصب های مغزی را تحریک می کند و واکنش آنها به این تحریک، عطسه است.اما اینکه چرا نور چراغ منجر به عطسه نمی شود نیز مسئله ای است که محققان علت آن را در ناکافی بودن نور مصنوعی چراغ ها می دانند.
محققان معتقدند هنگام نگاه کردن به اشعه خورشید، دسته ای از نورهای قوی وارد مردمک چشم و شبکیه می شوند و رشته های عصبی را فعال می کنند و به منظور فعال کردن آنها، نور چراغ به اندازه کافی قوی نمی باشد.
اما جالب اینجاست، در حدود 35 درصد از افراد از چنین حساسیتی نسبت به نور خورشید برخوردارند، ولی بقیه حتی با نگاه کردن مستقیم به نور خورشید نیز رشته های عصبی شان تحریک نمی شود تا عطسه کنند.