تقدیم به:

قطب دایره امکان مهدی موعودو تمام دانش جویان و دانش پژوهانو آنان که دلسوخته اتحاد مسلمانان هستند.

مقدمه

اگر نگاهی گذرا به دستگاه خلقت بیاندازیم خواهیم دید هدف خداوند از آفرینش انسان شناخت ذات و صفات حضرت حق و رسیدن به کمال مطلوب است و خداوند متعال برای دست یافتن بشریت به این نقطه، دین و روشی را به وسیله انبیای عظام در اختیار انسان گذاشته است. هدف از بعثت پیامبران نیز دعوت به توحید و برقراری حکومت اسلامی گذارده شده تا بتوان در سایه این دو رکن شرایط لازم جهت دستیابی به هدف غایی کمال و شناخت فراهم گردد. حال اگر نیک بنگریم خواهیم دید رسیدن به توحید کلمه و توحید عقیده و برقراری حکومت اسلامی انجام نمی گیرد مگر در سایه وحدت نفوس و اتحاد و اخوت و صداقت قلبی و صفای باطنی. که اگر چنین الفت و یگانگی در بین هر ملتی پیدا شود قدرت غلبه نظامی و فرهنگی و اعتقادی بر تمام ملل را پیدا خواهد کرد. گواه این مطلب فتوحات عظیمی است که در ابتدای ظهور اسلام در ایران و روم واقع گردید. و در کلامی کوتاه می توان چنین گفت: راز رسیدن به هدف خلقت، وحدت و اتحاد با محوریت قرآن و دین خدا خواهد بود.

ارزش اتحاد و همدلی از دیدگاه امام علی (ع):

"آگاه با شید که شما بعد از عزت و بزرگواری و بر اثر گرویدن به شریعت حضرت پیامبر(ص) یافتید هم اکنون دست از رشته اطاعت کشیدید و از خدا و رسول اعراض و دوری کردید. و با زنده کردن ارزش های جاهلیت، دژ محکم الهی را در هم شکستید؛ در حالی که در حالی که خداوند بر این امت اسلامی، به وسیله وحدت و برادری منت گذارده بود که در سایه آن زندگی کنند و به کنف حمایت آن پناهنده شوند. وحدت و برادری نعمتی بود که هیچ ارزشی نمی توان همانند آن تصور کرد، زیرا از هر ارزشی گرانقدرتر و از هر کرامتی والاتر بود و از هر بزرگی بزرگتر بود. چون با الفت و یگانگی سعادت و نیک بختی دنیا و آخرت بدست می آید. و بدانید شما بعد از هجرت از نادانی و گمراهی به دانایی و رستگاری، دوباره بر اثر عصبیت و گردنکشی و دشمنی با یکدیگر و به پا کردن فتنه و آشوب چون اعراب بادیه نشین شده اید و پس از وحدت و برادری و دوستی، مخالف و دشمن یکدیگر گردیدید و به اسلام علاقه و ارتباطی ندارید مگربه نام آن و از اسلام نمی شناسید مگر نشان آن را. یعنی فقط به زبان شهادتین می گویید ولی از کلام اسلام چیزی فرا نگرفته و به حقیقت ایمان پی نبرده اید."(١)

علی اسوه عملی وحدت جامعه اسلامی:

پس از وفات پیامبر (ص) و ماجرای سقیفه امام علی (ع) سکوت را برگزیدند و هدف ایشان از سکوت پرهیز از فتنه و دودستگی در جامعه اسلامی بود.چنانچه ایشان بارها در سخنان گوهربار و دُرافشان خویش به این مطلب اشاره دارند. "سوگوند به خدا ! من همواره از حق خویش محروم ماندم. و از هنگام وفات پیامبر (ص) تا امروز حق مرا از من بازداشته و به دیگری اختصاص دادند."(٢) بعد از اعلام مظلومیت و نرسیدن به حق، ابوسفیان پس از جریان سقیفه جهت بیعت نزد امام می رود که هدفش جز بوجود آوردن هرج و مرج و دودستگی نبود، اما امام چنین پاسخ می فرمایند:"در شرایطی قرار دارم که اگر سخن بگویم، می گویند بر حکومت حریص است.

١) نهج البلاغه دشتی، خطبه ١٩٢، ص ٢٨٣ – خطبه ٢٣٤ نهج البلاغه فیض الاسلام، خطبه٢٣٤ ، ص ۸٠٩ ٢) نهج البلاغه دشتی، خطبه ۶ ، ص٣٤ و اگر خاموش باشم می گویند از مرگ ترسید!! هرگز! من و ترس از مرگ!؟ پس از آن همه جنگ ها و حوادث ناگوار!؟ سوگند به خدا انس و علاقه فرزند ابیطالب به مرگ در راه خدا، از علاقه طفل به پستان مادر بیشتر است! این که سکوت برگزیدم، از علوم و حوادث پنهانی آگاهی دارم که اگر باز گویم مضطرب می گردید، چون لرزیدن ریسمان در چاه های عمیق!"(١) مولا علی (ع) در همین رابطه در جواب نامه ای که به ابو موسی اشعری، پیرامون حکمیت دارند می فرمایند: " و سبب اینکه با آن ها مماشات کردم آن است که بدان ای غافل حق و حقیقت و ای نادان برای انتظام امر امت محمد(ص) و الفت و دوستی و وحدت امت محمد(ص) و به انس گرفتن آنان به همدیگر، از من دلسوزتر، حریص تر و کوشنده تر نیست. من در این کار پاداش نیک و سرانجام شایسته را از خدا می طلبم، و به آنچه پیمان بستم وفادارم، و هر چند تو دگرگون شده، و اگرچه تو از شایستگی که هنگام جدا شدن از من داشتی همانطوری که خود را پاک و نیک نمایاندی، برگردی و بر خلاف قرآن کریم از روی هوا نفس حکم کنی و همانند روزی که از من جدا شدی نباشی."(٢)

می بینیم که در نامه هفتاد و هشت امام علی (ع) با صراحت موضع خویش را اعلام می نماید و خود را دلسوزترین فرد تمت پیامبر می خواند که از عملکرد ایشان نیز می فهمیم که حقیقت همین گونه است و اشاره ای بسیار عجیب دارند که "به آنچه پیمان بستم وفادارم" حال این پیمان چه زمان و چه مکانی و با چه کسی بسته شده است؟ از قرائن و مشهودات به نظر می رسد با پیامبر (ص) و قبل از وفات پیامبر اسلام بوده است. به طور قطع علی (ع) خویش و حق خویش را نادیده گرفت تا به دین خدا گزندی وارد نشود.

سه شنبه 11/4/1387 - 18:57

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 0 ]