تبیان، دستیار زندگی

در این وبلاگ مداحی هایی که مداحان عزیز با استفاده از سبک آهنگ های استاد افتخاری خوانده اند برای دانلود قرار دارد. اینم آدرس وبلاگ www.madahitak.blogfa.com

سوالی ساده دارم از حضورت

                             من آیا زنده ام وقته ظهورت

اگر تو آمدی من رفته بودم

                      اسیر سال و ماه و هفته بودم

دعایم کن دوباره جان بگیرم

                      بیایم در رکاب تو بمـــــــیرم

 (3) 1- ابراهیم بن عبد الحمید از حضرت موسى بن جعفر علیه السّلام روایت كرده است كه

رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم فرمود: براى بیمار (مؤمن) چهار خصوصیّت و ویژگى وجود دارد: (1) 1- قلم از او برداشته مى‏شود (گناهى بر او نوشته نمى‏شود). 2- و خداوند به فرشتگان مراقب او فرمان مى‏دهد تا (ثواب) تمام كارهاى خوبى را كه در زمان سلامتى، توفیق انجام آن را داشته است، در نامه اعمال او ثبت كنند. 3- و (اثر) آن بیمارى به هر عضوى از اعضاى بدن او رسیده، گناهانى را كه توسّط آن عضو انجام گرفته است از بین مى‏برد. 4- و اگر در این حالت بمیرد، آمرزیده از دنیا رفته است و اگر زنده بماند (و از این بیمارى جان سالم بدر برد) باز هم مورد آمرزش قرار خواهد گرفت. (2) 2- حسن روایت كرده است كه رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم فرمود: اگر مسلمانى بیمار شود، خداوند (ثواب) بهترین اعمالى را كه در زمان سلامتى انجام داده است در نامه اعمال او ثبت مى‏كند، و همان گونه كه برگ از درخت فرو مى‏ریزد گناهان او نیز فرو مى‏ریزد. (3) 3- ابو عبیده حذّاء از امام صادق علیه السّلام روایت كرده است كه فرمود: كسى كه براى خدا به عیادت بیمارى برود، آنچه را كه بیمار در حقّ او دعا كند خداوند آن را مستجاب مى‏فرماید.

منبع : پاداش نیكى‏ها و كیفر گناهان، ص: 489

بیست و چهارم ماه ذى الحجّه، یادآورِ دو خاطره مهمّ تاریخى در اسلام است:
1ـ روزى است كه امیر مؤمنان على(علیه السلام) در آن روز، در حال ركوع انگشتر خود را به سائل فقیر عنایت كرد; این عمل خالصانه و ایثارگرانه امیر مؤمنان(علیه السلام) بقدرى پرارزش بود كه آیه 55 سوره مائده در شأن آن نازل شد: «(إنَّما وَلِیُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنوُا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ); سرپرست و ولىّ شما تنها خداست و پیامبر او و آنها كه ایمان آورده اند; همانها كه نماز را برپا مى دارند و در حال ركوع، زكات مى دهند!»(1)
جا دارد كه مؤمنان با یادآورى این خاطره مهم و تفسیر آیه شریفه، و ذكر مناقب و فضایل امیرمؤمنان(علیه السلام)این روز را گرامى دارند و خود نیز در تصدّق و انفاق به فقرا و نیازمندان، به آن حضرت تأسّى جویند.
2ـ واقعه مهمّ دیگر «مباهله» رسول خدا با مسیحیان نجران است.(2)
پس از گفتگوى فراوان نصاراى نجران با رسول خدا(صلى الله علیه وآله) درباره حضرت مسیح(علیه السلام) سرانجام علماى نصارا از پذیرفتن حق خوددارى كردند و كار به مباهله كشیده شد. (مباهله یعنى نفرین كردن دو نفر نسبت به یكدیگر كه هركس ناحق مى گوید گرفتار مجازات الهى شود).
براین امر توافق شد كه در چنین روزى مسیحیان نجران با رسول خدا «مباهله» نمایند و نفرین كنند كه هر گروه و جمعیّتى كه ناحق مى گوید، رسوا و مجازات شود.
خداوند طبق آیه 61 سوره آل عمران به پیغمبر(صلى الله علیه وآله) فرمود: «(فَمَنْ حاجَّكَ فیهِ مِن بَعدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْنائَكُم وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُم وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللّهِ عَلَى الْكاذبِینَ); هرگاه بعد از علم و دانشى كه (درباره حضرت مسیح(علیه السلام)) به تو رسیده، كسانى با تو به محاجّه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت كنیم، شما هم فرزندان خود را; ما زنان خویش را دعوت نماییم شما هم زنان خود را; ما از نفوس خود دعوت كنیم، شما هم از نفوس خود; آنگاه مباهله كنیم; و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم».
پیرو این دستور الهى، رسول خدا(صلى الله علیه وآله) در حالى كه فرزندش حسین(علیه السلام) را در آغوش داشت و دست حسن(علیه السلام) را در دست گرفته بود و على و فاطمه(علیهما السلام) نیز همراه او بودند، به سمت محلّ مباهله حركت كرد. نصارا، چون چنین جمعیّتى و نشانه هایى را از نزدیك شدن كیفر
الهى دیدند، وحشت كردند و از «مباهله» منصرف شدند و حاضر به پذیرفتن جزیه گردیدند.(3)
این داستان نشانه دیگرى از عظمت اهل بیت(علیهم السلام) و حقّانیّت رسول خدا(صلى الله علیه وآله) و دین اسلام است.
بنابراین، بسیار شایسته است مسلمانان در چنین روزى، با یادآورى و آگاهى بیشتر از این جریان، عظمت و بزرگى رسول خدا و اهل بیت پاكش را به خاطر آورند و بر معرفت خویش نسبت به آنان بیفزایند، و به شكرانه آن به نیازمندان انفاق كنند.
به هر حال، این روز، روز باعظمتى است كه چند عمل براى آن نقل شده است:
1ـ این روز را به شكرانه این بركات بزرگ، روزه بدارد.(4)
2ـ غسل كند و بهترین لباسش را بپوشد و خود را معطّر نماید.(5)
3ـ نیم ساعت قبل از ظهر، دو ركعت نماز بخواند; در هر ركعتى یك مرتبه سوره «حمد» و ده بار سوره «قل هو اللّه احد»، ده بار «آیة الكرسى» و ده بار سوره «انّا انزلناه» را بخواند.
در روایتى از امام صادق(علیه السلام) براى این نماز پاداش فراوانى ذكر شده است.(6)
4ـ دعاى روز «مباهله» را بخواند كه از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است ( به مفاتیح رجوع شود)

منبع : http://www.makaremshirazi.org/persian/prayer/?gid=563

1- امام صادق (ع) فرمود: خنده بدون سبب نشانه نادانى است. و مى‏فرمود:    در موقع خنده نباید دندانهاى جلو دهان دیده شود، كه در این صورت عمل ناپسندى انجام داده‏اى، كسى كه بدى مرتكب مى‏شود از شبیخون در امان نمى‏ماند.((اصول کافی ص 622)2- امام جعفر صادق (ع) فرمود: چه بسیارند كسانى كه خنده بیهوده مى‏كنند و گریه آنها در روز قیامت زیاد است، و چه بسیارند كسانى كه از خوف خدا زیاد گریه مى‏كنند و در روز قیامت در بهشت خنده و شادى آنان زیاد است.(عیون اخبار الرضا ص 179)3-  امام صادق (ع) فرمود: سه چیز مورد غضب شدید خداست: 1- خوابیدن بدون شب‏زنده‏دارى. 2- خنده بدون علّت. 3- غذا خوردن از روى سیرى.( خصال صدوق جلد 1 ص 44)4-  امام صادق (ع) فرمود: در مدینه مردى بیكاره مردم را مى‏خندانید و مى‏گفت علىّ بن الحسین (ع) مرا خسته كرد چرا كه نتوانستم او را بخندانم در همین حدیث آمده است كه امام زین العابدین (ع) فرمود: به او بگویید: «مسلّم براى خدا روزى است كه بیكاره‏ها در آن روز [قیامت‏] زیان مى‏كنند.(( مجالس صدوق ص 132 ( مجلس 39))

‏راوى مى‏گوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم معنى آیه شریفه «اگر از گناهان كبیره‏اى كه از آن نهى شده‏اید دست بردارید، گناهان شما را مى‏پوشانیم» «سوره نسا آیه 31» چیست؟ فرمودند: معنى آن آیه این است كه اگر هر مؤمنى از گناهانى كه خداوند به مرتكب آن وعده جهنم داده است، اجتناب نماید، خداوند گناهان او را پوشانیده و او را وارد جایگاه نیكویى مى‏گرداند. و گناهان كبیره هفتگانه‏اى كه انسان را جهنمى مى‏كند عبارتند از: كشتن انسان- اگر جهت شرعى نداشته باشد، ترك حقوق پدر و مادر (یعنى آزار رساندن به آنان، خوبى نكردن به آنان و نافرمانى از آنان)، رباخوارى، بازگشت از منطقه اسلامى به منطقه كفر پس از هجرت از آن به منطقه اسلامى، تهمت زدن به زن پاكدامن، خوردن مال یتیم و فرار از میدان نبرد- ... امام رضا علیه السّلام در باره معنى این آیه «اگر از گناهان كبیره‏اى كه از آن نهى شده‏اید دست بردارید، گناهان شما را مى‏پوشانیم»  فرمودند: اگر هر مؤمنى از گناهانى كه خداوند به مرتكب آن وعده جهنم داده است پرهیز نماید، خداوند گناهان او را مى‏پوشاند.

منبع : ثواب الاعمال-ترجمه بندرریگى  ص : 279