تبیان، دستیار زندگی

الهی تا کنون فکر میکردم گذشتها گذشته ولی حال که مینگرم گذشتها همه در من جمعند وای بر من درروز تبلی السرایر...

عالم ربانی حسن زاده آملی

الهى ! چگونه ما را مراقبت نباشد، كه تو رقیبى ؛ و چگونه ما را محاسبت نوبد كه تو حسیبى ...

ای دریغا که همه مزرعه ی دلها را علف هرز پوشانده است.

همه ی مردم شهر بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست!

وکسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست؟

روزگاری شده است که به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست.

همانند آن كس مباش كه بى آنكه كارى كرده باشد به آخرت امید مى بندد و به آرزوى دراز خود توبه را به تاءخیر مى افكند. گفتارش به گفتار زاهدان ماند و كردارش به كردار دنیاپرستان . هر چه از دنیا بهره اش دهند، سیر نگردد و اگر بى بهره اش دارند، قناعت نكند. نعمتى را كه به او ارزانى داشته اند، سپاس نتواند گفت ، باز هم ، خواهان باز مانده آن است . دیگران را از زشتكارى منع مى كند و خود از كارهاى زشت باز نمى ایستد...

هیچ ثروتى سودمندتر از عقل نیست و هیچ تنهایى وحشت انگیزتر از خودپسندى نیست و هیچ عقلى ، چون اندیشیدن و تدبیر نیست و هیچ كرامتى چون تقوى نیست و هیچ هم نشینى چون خوشخویى نیست و هیچ میراثى چون ادب نیست و هیچ رهبرى چون توفیق نیست و هیچ تجارتى چون عمل صالح نیست و هیچ سودى چون ثواب آخرت نیست و هیچ پارسایى چون توقف در برابر شبهه نیست و هیچ زهدى چون زهد در حرام نیست و هیچ ایمانى چون حیا و شكیبایى نیست و هیچ حسبى چون تواضع نیست و هیچ شرافتى چون علم نیست و هیچ عزتى چون بردبارى نیست و هیچ پشتیبانى استوارتر از مشورت نیست .

هر كه راز خود نهان دارد، اختیار آن همواره به دست او باشد

بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا خوش ناله های زار داشت
گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست
گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت
یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت
در نمی گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست
خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت
خیز تا بر کلک آن نقاش جان افشان کنیم
کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت
گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن
شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت
وقت آن شیرین قلندر خوش که در اطوار سیر
ذکر تسبیح ملک در حلقه زنار داشت
چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت
شیوه جنات تجری تحتها الانهار داشت

هرگاه از كارى بترسى خود را به میان آن افكن ، زیرا سختى بر حذر بودن ، بزرگتر از آن چیزى است كه از آن مى ترسى 

به رگ دل انسان ، پاره گوشتى آویخته است كه از شگفت ترین چیزهاست و آن قلب اوست كه در آن مایه هایى از حكمت است و مایه هایى ضد آن و خلاف آن . هرگاه امیدوارى به او روى آورد، آزمندى خوارش مى سازد و اگر آزمندى به او روى نهد حرص تباهش كند و اگر نومیدى بر آن دست یابد، تاءسف او را بكشد و اگر خشم بر او مسلط شود، كینه توزیش شدت گیرد و اگر خشنودى و رضا سبب سعادتش ‍ شود، خویشتنداریش را از دست بدهد و اگر وحشت گریبانش را بگیرد، حذر از كار به خود مشغولش دارد و اگر امن و آسایش نصیبش شود، غرور و غفلتش برباید. اگر مالى بدستش افتد، بى نیازى به سركشیش ‍ وادارد. اگر مصیبتى به او رسد، بیتابى رسوایش گرداند و اگر به فقر دچار آید، به بلا افتد، اگر گرسنگى او را بیازارد، ناتوانى از پایش در اندازد. اگر در سیرى افراط كند، پرى
شكم آزارش دهد.اگر در كارى كوتاه آید، زیان اوست و اگر از حد گذراند، مایه فسادش باشد...

هر كه از گفتن ((نمى دانم )) سر باز زند به هلاكت رسد

حضرت علی(ع)