تبیان، دستیار زندگی

این دیده ی شوخ می کشد دل به کمند

خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند

غمی در سینه ی دریا نهفته است

که میخواهد بر افشاند به ساحل

چو می بیند که ساحل ژرف خفته است

نگه می دارد آن را باز بر دل

درون ساحل آشفته اما

غمی دیگر در دوزخ گشاده است

شفا میخواهد از آغوش دریا

ولی چون مرده بر جای افتاده است

کنار هم دو سرگردان دو غم ناک

خبر از حال یک دیگر ندارند

یکی را آرزو آب و یک خاک

دریغا عشق را باور ندارند

خیلی دلم گرفته سید؛ روزگار خیلی عوض شده، دیگه مثل اون موقع‌ها نیست؛ تهران رنگ دیگه‌ای داره. نه این كه مردم عوض شده باشند ولی دیگه مثل اون روزها كسی دنبال جبهه و شهید نیست. ما داریم یواش یواش برمی‌گردیم به اون روزها. روزهایی كه ظاهر آدم‌ها نشانی از ایمان به خدا نداشت.
سید ! یه نظری به این شهر بینداز؛ می‌دونم اگه یه بار دیگه صدای هل من ناصر تو فضای تهرون بپیچه، تمام جوون‌هاش پرچم به دست، حاضرن؛ ولی كاش ظاهر شهرمون هم رنگ خدایی داشت؛ رنگ ایمان و اخلاص.
سید تو را به آبروی مادرت زهرا (س) برای جوون‌های ما دعا كن.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه نظر یار خاکسار شدم

رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می زند همه را

کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است

چو بر صحیفه ی هستی رقم نخواهد ماند

امام صادق (ع) می فرمایند:

صبر دو نوع است :

1- صبر بر مصیبت

2- صبر بر معصیت

اجر صبر بر مصیبت 300 درجه بهشت است که فاصله ی هر درجه از دیگری به اندازه زمین تا آسمان است.

اما اجر بر معصیت 300 درجه بهشت است که فاصله ی هر درجه از دیگری به اندازه قعر زمین تا اوج عرش ملکوت است.

حضرت زهرا (س) فرمودند:

هر کس عبادت های خالصانه ی خود را به سوی  خدا فرستد پروردگار بزرگ، برترین مصلحت را به سویش خواهد فرستاد.

پیامبر اسلام(ص):

هر کس بر اساس نیتش کار می کند.