تبیان، دستیار زندگی

یک شب آتش در نیستانی فتاد

سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله تا سرگرم کار خویش شد

هر نی ای شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت : کاین آشوب چیست؟

مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟

گفت آتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنی ات را سوختم

زانکه می گفتی نیم با صد نمود

همچنان در بند خود بودی که بود

مردی را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

سال نو را به همگی تبریک عرض مینمایم

درد است غم جدائی

اما ناله ائی نیست

 سخت است درد دوری

 اما شکایتی نیست

 در هزار فصل گذشته

نه بسیار

نه کم

پی تلخی کامم

نه حتی یک بهار هم نبود

گفتند همه با سروری

 آمد بهار سرمدی

 گفتم که این فال ما

تا دهر باشد مال ما