گوته (1749م،1832م) از مشاهیر نویسندگان و شعرای آلمان بود. در حقیقت وی از بزرگ ترین شخصیت های ادبی قرن نوزدهم و یکی از برجسته ترین نوابغ تاریخ بشر محسوب می گردد. روح بلند پرواز، قوه تخیل بی نظیر، قدرت بیان و قلم سحر آمیز او در مردم آلمان سخت تأثیر کرد و وی را سرآمد شعرا و نویسندگان آن کشور گردانید. او علاوه بر رشته های ادبی، در علوم فیزیک، پزشکی و طبیعی نیز مطالعه و تحقیق کرده و کتاب هایی مانن: تغییر گیاهان و تئوری رنگ ها را نوشت.گوته باخ با ادبیات و فرهنگ اسلامی و به ویژه فرهنگ فارسی مرتبط گشت و با اشعار حافظ نیز مأنوس شد. در این میان آشنایی و انسی خاص با قرآن پیدا کرد. در آغاز از تماس با قرآن ابا داشت؛ اما کشش قرآن او را به سوی خود جلب کرد، تا آنجا که یکبار نوشت:
"ما اول بار از قرآن روی گردان بودیم، ولی طولی نکشید که این کتاب توجه ما را به خود جلب کرد، و ما را به حیرت در آورد و بلاخره مجبور شدیم که اصول و قواعد آن را تنظیم نموده و بزرگ بشماریم و در تطبیق الفاظ با معانی بکوشیم".
گوته چنان شیفته قرآن شد که معتقد بود این کتاب در آینده بشریت سرنوشت ویژه ای برجای خواهد گذاشت.
"مرام و مقاصد این کتاب بی اندازه قوی و محکم و مباین آن بلند است. این کتاب به زودی بزرگ ترین تأثیر را در تمام روی زمین خواهد گذاشت."
محمدخانی
منبع لطایف قرآنی
حسن بن علی (ع) را گذری بر بینوایان افتاد که پاره هاای نان پیش رو داشتند و می خوردند. امام را دعوت به طعام خویش نمودند. امام با آنان نشست و خورد. آنگاه سوار بر مرکب شده و فرمودند:"ان الله لا یحب من کان مختالا فخورا :" همانا که پروردگار ، متکبر فخر فروش را دوست ندارد.
