تبیان، دستیار زندگی

عشق

توان گفتن آن راز جاودان نیست!

تصوری هم از آن باغ ارغوانی نیست!

پر از هراس و امیدم ،که هیچ حادثه ای

شبیه آمدن عشق ناگهانی نیست

ز دست عشق به جز خیزبر نمی آید

وگرنه پاسخ دشنام مهربانی نیست!

درخت ها به من آموختند:فاصله ای

میان عشق زمینی و آسمانی نیست

به روی آینه پر غبار من بنویس:

بدون عشق جهان جای زندگانی نیست

در ازل پرتوی حسنت ز تجلی دم زد،

عشق پیدا شود و آتش به همه عالم زد.  

جلوه ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت، 

عین آتش شد ازین غیرت و بر آدم زد .                                                                     

همه روز روزه بون،همه شب نماز کردن

                                 همه سال حج نمودن سفر حجاز کردن

 ز مدینه تا به کعبه سر و پا برهنه رفتن

                               دو لب از برای لبیک به وظیفه باز کردن

 به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن

                                 ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن

 شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن

                                 ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن

 به خدا که هیچ کس را ثمر آنقدر نباشد

                                که به روی ناامیدی در بسته باز کردن  

نشانی

خانه دوست کجاست؟در فلق بود که پرسید سوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

«نریسیده به درخت»

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ،سر بدر می آرد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی ،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره جاوید اساطیر زمین می ماند

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ، خش خش می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردار از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست کجاست.

ای صفای دوستی مابدان

زندگی ضرب زمین در دل ماست

زندگی صوت قطاری است که در خواب می پیچد

زندگی مجذور عشق به توان ابدیت است