تبیان، دستیار زندگی

ابلیس شبی رفت به بالین جوانی   آراسته با شکل مهیبی سر وبر را

گفتا که:<<منم مرگ واگرخواهی زنهار       باید بگزینی یکی زین سه خطر را

یا  آن  پدر  پیر  خودت  را  بکشی  زار     یا بشکنی از خواهر خود سینه و سر را

یا  خود  ز  می  ناب  یک  دو سه ساغر     تا آن که بپوشم ز هلاک تو نظر را>>

لرزید از این بیم جوان بر خود وجا داشت      کز مرگ فتد لرزه به تن ضیغم نر را

گفتا<< پدر و خواهر من هر دو  عزیزند       هرگز  نکنم  ترک ادب این دو نفر را

لیکن چو به می دفع شر از خویش توان کرد   می نوشم وبا وی بکنم چاره ی شر را

جامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستی    هم خواهر خود را زد و هم کشت پدر را

                             ای کاس شود خشک بن تاک و خداوند

                              زین مایه ی شر حفظ کند نوع بشر را

1)ای درویش!توحید نه آن استکه او را یگانه دانی،توحید آن است که او را یگانه باشی.

2)گل بهشت در پای عاشقان خار است،جویندگان حق را با بهشت چه کار است؟

3)دوست را از در بیرون کنند،اما از دل بیرون نکنند.

4)اگر بر آب روی خسی باشی،گر به هوا پری مگسی باشی ،دل بدست ار تا کسی باشی.

5)به کودکی پستی،به جوانی مستی،به پیری سستی،پس خدا را کی پرستی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!

روی به محراب نهادن چه سود         دل به بخارا و بتان طراز

ایزد  ما  وسوسه ی    عاشقی          از تو پذیرد ،نپذیرد  نماز

اگر غم را چو آتش  دود  بودی          جهان تاریک بودی جاودانه

در این گیتی سراسر گر بگردی          خردمندی   نیابی   شادمانه

ای وای بر اثیری کز یاد رفته باشد            در دام مانده باشد صیاد رفته باشد

آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله     در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

آواز تیشه امشب از بیستون نیامد         شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال باد        ا صیدی کز کمندت آزاد رفته باشد

از آه دردناکیسازم خبر دلت را              وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت         با صد امیدواری ناشاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی    گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد

                     پرشور از حزین است امروز کوه و صحرا

                         مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد

حزین لاهیجی

نسیمی این پیام اورد و بگذشت:

<<چه خوش بی مهربونی از دو سر بی>>

جوان نالید زیر لب به افسوس

<<که یک سر مهربونی درد سر بی>>

فریدون توللی