تبیان، دستیار زندگی

سلام دوستان

بچه که بودم تا فردی رو می دیدم که دبیرستانی بود می گفتم وای این خیلی از من بزرگتره!!وقتی کسی کنکور بود دیگه بدتر.

واقعاً هم که توی یه چشم به هم زدن خودم رسیدم به سالهای دبیرستان و بالاخره کنکور . من نمی خوام از واژه ی کلیشه ای که امروزه همه از اون استفاده می کنن استفاده کنم و بگم کنکور قوله ، نه من بر خلاف خیلی از مردم می خوام که در مورد فواید کنکور و تجربیاتی که خودم طی سال پیش کسب کردم بهتون بگم .

کنکور از نظر من اقیانوسی از اطلاعات به عمق 10 سانتیمتره .

من هنرستانی بودم خب همونجور که اطلاع دارید ما خیلی از درسها رو نمی خونیم مثلا عربی و ادبیات و زبان فارسی سال سوم و ... که خیلی می شن اما توی کنکور ما از اون درسها سئوال طرح میشه. من هم مثلا همه برنامه ریزی کردم ، کنکور آزمایشی شرکت کردم اما تا اسفند سال پیش سفت و سخت شروع نکردم ، یهو به خودم اومدم و شروع کردم و ناله ها و گلایه های من همچنان از کنکور پیش خانواده و دبیر و ... ادامه داشت . خوندم و خودم رو رسوندم . کنکور رو دادم و رتبه ام رو بخاطر اینکه تعریف از خود نشه نمی گم اما رتبه ام زیر 500 شد . و من بعد از کنکور فهمیدم که کنکور واقعا چیز خوبیه چون اطلاعات عمومی و تخصصی من رو خیلی خیلی بالا برد والان به همه سال پایینی های خودم توصیه می کنم که کنکور واقعا یه تست که آدم خودش رو محک می زنه و نتیجه اش رو بعد از کنکور می فهمه . بعضی ها میگن ما هنوز جهان سومی هستیم و چرا نباید مثل بقیه ی کشور ها بر اساس علاقه نشه وارد دانشگاه شد اما باور کنید اگر توی کنکور شرکت کردید و قبول شدید می فهمید که ما جهان سومی ها چیزهایی داریم که کشورهای پیشرفته از داشتن و احساس کردن اون محرومند .

سرتون رو درد آوردم : شرمنده .

هرچند که من در حد نصیحت کردن شما دوستان نیستم اما سال کنکوری ها بخونید و سعی کنید اون اقیانوس 10 سانتیمتری اطلاعاتی که واستون برای کنکور مثال زدم رو عمقش رو زیاد کنید انشاءالله که نتیجه اش رو می بینید.

این واژه ریشه در نگار و نگاریدن دارد و در کل به معنی پیوند ادبیات و نقاشی است ، آنچه امروزه در بین رشته های هنرهای سنتی به عنوان نگارگری مطرح است تا چندی پیش به نقاشی هایی گفته می شد که از حدود قرن حاضر مورد توجه محققان و هنر شناسان شرق و غرب قرار گرفته و با نام مینیاتور معرفی شده است نگارگری ایران تجسم هر چه بیشتر زیباییهاست که در خیال هنرمند نقش می بندد ، طبیعت منبع الهام اوست ولی در عین حال آن را تقلید نمی کند بلکه آنچه لازم دارد از آن می گیرد و بر اساس اعتقادات و بینش خود پرداخته و مسجم می سازد . توجه غرب به طبیعت و زیبایی های جسمانی به عنوان نمادی کامل از زیبایی و در مقابل آن توجه شرق مخصوصاً هنر نقاشی چین به طبیعت و کوچک شمردن انسان در مقابل آن و بی اهمیتی انسان در کنار مناظر مرتفع شاهد این مدعاست اما اندیشه هنرمند ایرانی تعادلی میان آن دوست ( میان کردار انسان ، طبیعت و پدیده های آن ) هنرمند ایرانی برای نمایش فضا در اثر خود بجای استفاده از خطوط همگرا که در اثرش ایجاد عمق می نماید از خطوط موازی و منحنی استفاده می کند و با بهره گیری از سطوح مختلف به خصوص جلو به عقب و پله مانند حرکت در فضا را از پایین به بالا بردن بدون کوچک کردن اشیاء روی سطوح تصویر نمایش می دهد در حالی که عمق تصویر همچنان احساس می شود . نگارگر ایرانی تلاش دارد که باطنی از طبیعت را در قالب شکل ، رنگ و فضا بازگو کند .  

 نقاشی بالا اثری از هنرمند ایرانی به نام سلطان محمد است ، نام این اثر معراج ( حضرت محمد ص ) می باشد و شیوه و اسلوب آن حلزونی یا دوار است به طوری که اگر کمی دقت کنید متوجه می شوید که چشم شما از گوشه ی سمت راست (پایین ) شروع به گردش می کند تا به وسط تابلو که حضرت محمد( ص) به تصویر در آمده اند می رسد . این تابلو از شاهکارهای هنر ایرانی است

نقاشی ایرانی دارای 5 ویژگی است :

1-  استفاده از خطوط قلم گیری به جای کارگیری سایه روشن ،

2-  استفاده از فضای نورانی بدون زاویه خاص،

3-  به کارگیری رنگهای تخت ،

4-  به کارگیری سطح و پرهیز از پرسپکتیو نمایی و نمایش عمق

5-  نمایش اشیاء از بهترین زاویه خاص دید  

*تاریخچه نگارگری قبل از اسلام* 

آغاز نگارگری ایران را می توان از هزاره های پیش از میلاد جست . باستان شناسان در سالهای اخیر در مناطق کوهستانی لرستان به غارهایی دست یافتند که دیواره های آن به دست انسانهای غارنشین نقاشی شده و در نقاشی های ایرانی در دوره های بعد ریشه های کهن آن مشاهده می شود ، آثاری در تپه ملیان فارس کشف شده است که با رنگ های اخرایی ، گل ماشی و سیاه منقوش شده بود . کشف جام ها، سفالینه ها ، مفرغ ها و آثار کهن در گوشه و کنار ایران گواه از تداوم هنر نگارگری ایران را بخوبی مشخص می کند . دوره های مختلف هنری ایران سپری شد تا زمان هخامنشیان  رسید ، آثار این دوره گواه از علاقه ی آنها به رنگهای تند و توجه به ریزه کاری ها بوده که هنوز هم مبنای نگارگری ایرانی است . استفاده از کاشی های الوان ، نقوش تزئینی و نقاشی روی گچ نمونه ای از هنرهای هخامنشیان است که پرستشگاه ها و کاخ های خود را با آن تزئین می نمودند . مهم ترین آثار در دوره ی اشکانیان هم مربوط به کوه خواجه است . که نقشها از چهره ی مردان و زنان که در کنار هم تصویر شده اند . موزائیک هایی که از بیشاپور و کاخ شاپور اول به دست آمده نمونه خوبی از هنر نگارگری دوره ساسانی است . نقاشی های چندی نیز بر دیواره های ساختمان های باستانی منطقه ای ( پنج کنت ) به دست آمده که در بسیاری از این صحنه ها موضوع هایی باستانی از جمله شاهنامه ی فردوسی آمده است این نقاش ها را به اواخر دوره ی ساسانی نسبت داده اند . هنر کتاب سازی و نگارگری ایرانی در زمان ساسانیان به مرحله ای از تکامل دست یافت که بهترین سند آن نقاشی های دیواری کشف شده در توزمان در منطقه ای در شرق چین به دست آمده است در بررسی نگاره های ساسانی با نام مانی که متولد به سال 216 یا 215 میلادی است و اکثر نقاشی ها با نام او مهر خورده است از دوران مانی مصور کردن کتاب رواج پیدا می کند . مهارتهای زیادی که او در به تصویر در آوردن موضوع های مذهبی داشت باعث گردید که کتاب و نقاشی های او را معجزه و خود او را پیامبر تلقی کنند . شیوه ی نگارگری مانویان بعدها در پیدایش مکتب های گوناگون تاثیر بسزا گذاشت . بنابر اعتقاد مانویان هرچه زیباست قابل پرستش است  و این موضوع باعث شد که نگارگری ایرانی جنبه ی تزئینی بیشتری پیدا کند . وظیفه ی هنر در دوران مانویان این بود که توجه را به عالم بالا جلب نماید ، مانویان برای نمایش نور در آثار خود از فلزات گرانبهایی چون طلا و نقره استفاده می کردند و استفاده از طلای سفید و نقره در آثار نقاشی ایرانی ادامه سنت مستقیم مانویان است به دستور مانی برای بیان فلسفه آیینی تالارهایی به نام نگارستان ساخته و بر روی دیوارهای این تالارها داستان خلقت آدمی و سرنوشت وی بر پایه ی اعتقادات آیین او نقاشی کرده بودند که پیروانش با سیر در نقاشی های نگارستان فلسفه ی آیین وی را دریافتند این روش بعدها در آیین سطوری نفوذ پیدا کرد و سپس کلیسا نیز آن را پذیرفت در سال 1902 تا 1914 میلادی هیئت آلمانی و انگلیسی و روسی در تورفان واقع در صحرای گبی ترکستان در شرق چین  به اکتشاف پرداختند و نقاطی را یافتند که محل عبادت و تبلیغ دین مانوی به شمار می آید و تصاویر متعددی بر آنها نقش گردیده بود ، نگاره های غار خوچو نقطه ی اوج عصر طلایی مانویان است . کریستین سن دانشمند دانمارکی چنین اظهار نظر می کند ( این تصاویر که در آنها دقت و لطافت بسیار به کار رفته است شخص را به یاد هنر مینیاتور ایران پس از اسلام می اندازد و گواهی می دهد که این هنر در ایران بسیار کهن بوده است . ) *نگارگری پس از اسلام*  هنگامی که بحث درباره ی هنر و نگارگری در ایران پس از اسلام است زمینه ی آن را باید در دوره های نخستین حکومت اسلامی پیگیری کرد و زمانی که سخن از هنر و نگاره های اسلامی باشد باید اوج آن را در ایران جست و جو کرد . با ورود اسلام به این کشور پهناور توسط اعراب طبق نظریه محققان که آنها هیچگونه سابقه ی هنری نداشتند و آنچه از آن پس ما شاهد آن هستیم تلفیقی از هنر کشورهای متصرف است با بینش اسلامی که باعث گرویدن هنرمندان ایرانی به این دین و تغییراتی در هنر نگارگری گشت . نگاره هایی بدون حجم ، نور و سایه روشن به شیوه ی تجریدی می پرداخت .اکنون با پایبندی به اجتناب از چهره نگاری به خلق مناظر با شکوه از مناظر و مرایای بهشتی تداعی می کرد رو آورد و هنر خود را برای تزئین مصحف شریف بکار برد که نمونه آن را در کتب مذهبی با تزئینات تذهیب و تشعیر می توان یافت . نگارگری دوران اسلامی علاوه برتذهیب و تشعیر کتب در تزئین مساجد و بر روی دیوار کاخ ها نیز راه یافت و به تقلید از کاخ های ساسانی به نقاشی و تزئین کاخ ها اقدام شد که ابتدا با ترئین گل و گیاه و سپس تصویر پرندگان و حیوانات کم کم چهره سازی در آن دیده شد بدین ترتیب چهره سازی در نقاشی ایرانی مجدداً رواج یافت . در چند دهه اخیر محققان و باستان شناسان توانستند در شمال شرقی دمشق و شرق و جنوب آن تعدادی از کاخ های مربوط به دوران اموی را کشف کنند که بیشتر پژوهشگران عقیده دارند که این ساختمان ها به شیوه ی ایرانی و به کمک هنرمندان ایرانی ساخته شده و در این میان قصرها و کاخ ها قصر حیر ، مشاطه ، عمراش ، خربات الفجر از همه مهمترند . به نقل از کتاب گلستان هنر کهن ترین اثری که از نقاشی صدر اسلام پیدا شده در قصر کوچک عمرا در شمال بحر المیت است این قصر متعلق به یکی از خلفای بنی امیه است و محققان ثابت کرده اند که هنرهای نقاشی ساسانیان الهام بخش نقاشی غرب است این تاثیر را در آثار باقی مانده از قرن دوم و سوم بخوبی می بینیم یکی دیگر از این کاخ ها ، کاخ خربات الفجر است که با کنده کاری بر روی سنگ مزین شده است . دو کاخ دیگر متعلق به زمان عباسی به نام جوسق الخاقانی یا کوشک خاقانی نیز با نقاشی های دوره ی ساسانی تزیین شده است و در آن نقش انسان و گروهی حیوان دیده می شود . به همان شیوه ی اصل رنگ ها بدون سایه روشن و تنها با مهارت خطوط ، اشکالی متحرک و جاندار ایجاد کرده است .

میكل آنژ هنرمند دوران رنسانس خالق مجسمه های متعددی چون  موسی ، داوود و  پیه تا ( كلیه ی آثار اعم از مجسه یا نقاشی كه حضرت مریم را در حال در آغوش كشیدن حضرت مسیح نشان می دهد ، پیتا نام دارد  ) است كه واقعا نشان از درك و فهم انسان دوره ی رنسانس (دوره ی  نوزایی ) از آناتومی و بازگشت دوباره ی هنرمندان این دوران به دوران پیش از میلاد مسیح و رجوع به دوران طلایی تاریخ یونان است .

تاریخچه

تندیس داوود، به عنوان شکست‌دهنده گولیات(جالوت)، سمبل و نماد شهر فلورانس نیز محسوب می‌شود. از این مجسمه تا سال ۱۸۷۳ میلادی، در فضای باز نگهداری می‌شد. مجسمه داوود در جریان شورش سال ۱۵۷۱ آسیب دید، از این روی به گالری آکادمی هنرهای فلورانس انتقال یافت و تاکنون در آن مکان قرار دارد.

از مجسمه داوود در بسیاری از نقاط دنیا شبیه‌سازی شده است.

از معروف‌ترین تندیس‌های شبیه‌سازی شده داوود، می‌توان به مجسمه داوود در شهر بوفالو در ایالات متحده آمریکا و تندیس شبیه‌سازی شده مجسمه داوود در میدان سینورای فلورانس، ایتالیا نام برد.

روح‌الله خالقی (۱۲۸۵ - ۲۱ آبان ۱۳۴۴) از استادان موسیقی ایرانی، آهنگساز سرود «ای ایران»، و نوازندهٔ‌ ویولن بود. خالقی از شاگردان اصلی علینقی وزیری بود و تلاش او برای احیای موسیقی ایرانی در دورانی که توجه رسمی به این موسیقی کاهش یافته بود، تأثیرگذار و مهم شمرده می‌شود. او کتابی به نام سرگذشت موسیقی ایران دربارهٔ سرگذشت موسیقی، موسیقی‌دانان و نوازندگان ایرانی هم‌عصر خود و کتابی به نام نظری به موسیقی شامل نظریه‌ای برای موسیقی ایرانی و غربی نوشته است.

کودکی و نوجوانی

خالقی در ماهان کرمان به دنیا آمد. پدرش میرزا عبدالله خان، منشی و مادرش مخلوقه خانم بودند که در باغ شاهزاده ماهان کرمان که عمارت حکومتی بود زندگی می‌کردند و هر دو تار هم می‌زدند . در چندماهگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. تحصیلات ابتدایی‌اش در تهران و شیراز و اصفهان گذراند. در تهران به مدرسهٔ آمریکایی‌ها رفت  و در آنجا همراه سایر شاگردان سرود هم می‌خواند.

علاقه و توجه به موسیقی در خانوادهٔ خالقی امری معمول بود؛ پدر و مادر هر دو تار می‌نواختند و پدر مدتی شاگرد استادان مطرح این ساز بوده است. همچنین خانوادهٔ او با میرزا غلامرضا شیرازی، نوازندهٔ تار، رفت و آمد و آشنایی داشته است و فرزندان، وی را «عمو» می‌خوانده‌اند

با انتقال پدرش به شیراز در سال ۱۲۹۵، در شهریور ۱۲۹۷ به همراه خانواده به این شهر رفت. در آنجا از آموزش‌های میرزا نصیر فرصت در زمینهٔ عروض و نقاشی استفاده نمود. همچنین آموختن موسیقی را نزد شوهر عمه‌اش میرزا رحیم شروع کرد و از او بیش از یک سال ویولن می‌آموخت

جوانی و آغاز تحصیلات موسیقی

در سال ۱۳۰۲ به مدرسهٔ عالی موسیقی رفت و در آنجا تحت نظر علینقی وزیری و ابوالحسن صبا آموختن موسیقی و نواختن ویولن را آغاز کرد.

در سال ۱۳۰۳ با وجود مخالفت پدرش، تصمیم گرفت صرفاً به مدرسهٔ موسیقی برود. پدرش با وجود علاقه‌ای که به موسیقی داشت، با موسیقی یاد گرفتن وی مخالف بود و در نتیجه او مدتی پنهانی به مدرسهٔ موسیقی می‌رفت. گویا در این مورد، وزیری و یحیی دولت‌آبادی نزد پدرش وساطت کرده‌اند که بی‌تأثیر بوده است. وی بالاخره با گرفتن حکم تدریس موسیقی به پدرش ثابت می‌کند که «پیِ مطرب شدن نبوده است. در تابستان سال ۱۳۰۴، چهار کنسرت به رهبری وزیری در مدرسه اجرا شد که خالقی نیز در آن‌ها به عنوان نوازنده حضور داشت.

 ورود به عرصهٔ موسیقی حرفه‌ای

در دو سال آخر تحصیلش، شهرداری تهران کافهٔ بلدیه را بنیاد کرد و برای آن نیاز به یک دستهٔ ارکستر ایرانی داشت. تشکیل دادن این دسته به خالقی پیشنهاد شد و او این کار را انجام داد.

خالقی یاد دادن موسیقی را از ۱۳۰۷ در مدرسهٔ ورزش آغاز کرد. بعد از لیسانس نیز به هنرستان عالی موسیقی رفت و در آنجا تدریس کرد.

در سال ۱۳۱۰ از دارالفنون دیپلم گرفت و وارد دارالمعلمین شد. در خرداد سال ۱۳۱۳، دارالمعلمین به «دانشسرای عالی» تغییر نام یافت. خالقی مدرک لیسانس خود را از این دانشسرا در رشتهٔ فلسفه و ادبیات دریافت نمود.

وی در ۱۳۱۴ وارد خدمت دولتی در وزارت فرهنگ گردید و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارتی وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰ به پیشنهاد وزیری، معاون ادارهٔ موسیقی کشور و نیز معاون هنرستان عالی موسیقی شد. در ۱۳۲۵ مدتی در وزارت کار و تبلیغات کار کرد. در ۱۳۲۷ متصدی دبیرخانهٔ هنرهای زیبا شد. در ۱۳۲۸ هنرستان موسیقی ملی را تأسیس کرد و رئیس آن شد.

در سال ۱۳۳۴ در چارچوب برنامه‌های انجمن ایران و شوروی به این کشور سفر کرد. همچنین در ۱۳۳۵، سفرهایی را به کشورهای رومانی، فرانسه و هندوستان انجام داد. دستاورد وی از سفر هند، مجموعه مقالاتی در زمینهٔ موسیقی و رقص در این کشور بود.

خالقی سالها در رادیو ایران نیز فعالیت داشت و از جمله رئیس شورای موسیقی رادیو بود و برنامه‌های رادیویی «یادی از هنرمندان درگذشته» و «ساز و سخن» را راه‌اندازی کرد. وی همچنین، سرپرست ارکستر گـل ها نیز بود.

از آهنگ‌های ساخته خالقی که در این دوره بسیار موردپسند بود و از رادیو بسیار پخش می‌شد «رنگارنگ شماره یک» در دستگاه اصفهان بود.

خالقی در سال ۱۳۳۸ به در خواست خود از اداره کل هنرهای زیبا بازنشسته شد اما همچنان به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد.

قطعات

رنگارنگ ۱ در دستگاه اصفهان، رنگارنگ ۲ در دستگاه ماهور، نغمه‌های ماهور (بر اساس غزل «دل می‌رود ز دستم...» از حافظ)، می ‌ناب (بر اساس غزل «دیشب به سیل اشک...» از حافظ)، آه سحر (بر اساس غزلی از فروغی بسطامی)، بوی جوی مولیان (گل‌های رنگارنگ شماره ۲۵۴)، جام‌جم، شب هجران، حالا چرا (بر اساس غزلی از شهریار).

تصنیف‌ها

یار رمیده، هستی عاشقان، پیمان‌شکن، وعدهٔ وصال، لالهٔ‌ خونین، ‌نغمهٔ نوروزی، بهار عاشق، آتشین لاله، خاموش، امید زندگی، شب جوانی و شب هجران.

قطعات امید زندگی، شب جوانی و شب هجران آثاری از خالقی هستند که در فیلم طوفان زندگی استفاده شده‌اند.

سرودها

پند سعدی، دانش، شادی، هنر،‌ امید،‌ آذربایجان (شعر از رهی معیری)، اصفهان،‌ ای ایران و نفت از کارهای وی است. سرود نفت در سال ۱۳۳۱ به مناسبت ملی شدن صنعت نفت تصنیف شده است و شعر آن از معیری است.

خالقی به جز آهنگسازی، به تنظیم و اجرای بسیاری از تصنیف‌های قدیمی شیدا و عارف برای ارکستر نیز پرداخته است. وی تعدادی از آهنگ‌های علینقی وزیری مانند شکایت، نی، خریدار تو، دلتنگ،‌ و کاروان را با ارکستر اجرا و رهبری کرده است.

تصنیف خاموش آخرین اثر خالقی است. این آهنگ در دستگاه ماهور ساخته شده است و ارکستر گل‌ها آن را به رهبری خالقی و با همراهی پیانوی جواد معروفی اجرا کرده است. شعر این تصنیف از رهی معیری است.

 آثار تالیفی

کتاب‌های خالقی عبارت‌اند از:

• نظری به موسیقی در ۱۳۱۶ و ۱۳۱۷

• کتاب هماهنگی در ۱۳۲۰ 

• سرگذشت موسیقی ایران: جلد اول این کتاب در ۱۳۳۳، جلد دوم در ۱۳۳۵ و جلد سوم آن پس از مرگ خالقی به کوشش ساسان سپنتا در ۱۳۷۷ منتشر شده است.

• کتاب ویولن

• تار و سه‌تار

خالقی مجلهٔ چنگ را نیز منتشر کرد که کلاً چهار شماره از آن چاپ شد. وی در مجله‌های موزیک ایران و موسیقی نیز مقالاتی نوشته است.

 خالقی و حفظ موسیقی ایرانی

منبع :‌سایت ویكیپدیا