روزگاری مردم دنیا دلشان دردنداشت هركسی غصه ی اینكه چه می كرد نداشت چشمه ی سادگی ازلطف زمین می جوشیدخودمانیم زمین این همه نامرد نداشت.

طعنه برخاریی من ای گل بی خارمزن

من به پای تونشستم كه چنین خارشدم.

وفای بی وفایان كرده پیرم برم یار وفاداری بگیرم اگریار وفاداری ندیدم سرقبر وفاداری  بمیرم.

وقتی قلبت شكست خورده هاش یه گوشه نگه دار درسته كه هیچ وقت مثل اولش نمیشه اما شاید بتونی تكه های گمشده ی یه قلب دیگه باشی.

كاش رسم معرفت را هیچ گاه از یاد نبریم.