تبیان، دستیار زندگی

یک شبی مجنون نمازش را شکست

 

بی وضو در کوچه لیلا نشست

 

عشق آن شب مست مستش کرده بود

 

فارغ از جام الستش کرده بود

 

سجده ای زد بر لب درگاه او

 

پُر ز لیلا شد دل پر آه او

 

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

 

بر صلیب عشق دارم کرده ای

 

جام لیلا را به دستم داده ای

 

وندر این بازی شکستم داده ای

 

نشتر عشقش به جانم می زنی

 

دردم از لیلاست آنم می زنی

 

خسته ام زین عشق،دل خونم نکن

 

من که مجنونم تو مجنونم نکن

 

مرد این بازیچه دیگر نیستم

 

این تو و لیلای تو... من نیستم

 

گفت ای دیوانه لیلایت منم

 

در رگ پنهان و پیدایت منم

 

سالها با جور لیلا ساختی

 

من کنارت بودم و نشناختی

 

عشق لیلا در دلت انداختم

 

صد قمار عشق یکجا باختم

 

کردمت آواره صحرا نشد

 

گفتم عاقل می شوی اما نشد

 

سوختم در حسرت یک یا ربت

 

غیر لیلا بر نیامد از لبت

 

روز و شب او را صدا کردی ولی

 

دیدم امشب با منی گفتم بلی

 

مطمئن بودم به من سر می زنی

 

در حریم خانه ام در می زنی

 

حال این لیلا که خوارت کرده بود

 

درس عشقش بی قرارت کرده بود

 

مرد راهش باش تا شاهت کنم

 

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

امام  رضا (ع):مومن هنگام توانایی بیش از حق خود نمی گیرد

بگذار تا به لهجه باران بخوانمت

مانند عشق از دل و از جان بخوانمت

بگذارتا به یمن ظهورت بهار محض

بر گوش شاخه های زمستان بخوانمت

جمعه یعنی زانوی غم در بغل

بر سر سجاده های العجل

جمعه یعنی اشك های انتظار

جمعه یعنی شكوه از هجران یار

جمعه یعنی اه الغوث الامن

در فراق مهدی صاحب زمان