تبیان، دستیار زندگی

ان کس که تو او را دوست می داری .... تو را دوست نمی دارد و انکس که تو را دوست میدارد . . .. تو او را دوست نمی داری و ان کس که تو او را دوست میداری و او تو را دوست میداارد به رسم و ائین روزگار هرگز به هم نمی رسید

                                                                              جیک جیک را

                                                       _مادرت_ همین دیروز

 

                                                      برای تو هجی کرده است

                                                        و تو امروز

                                                        بی هیچ صدایی

                                              خود را خروس می خوانی

                                             و غرور خویش را     

      

                                              برای مرغکان این باغ

                                               به مزایده گذاشته ای

خواستم بگم که من . . .

اما نه شاید وقتی دیگر

می خوام یه رازی و بهت بگم من دیگه کودک نیستم دیگه خنده هام یه رنگ نیست من دیگه بزرگ شدم یاد گرفتم چه جوری دروغ بگم باور کن من بزرگ شدم دیگه شبا توی خواب رویا نمی بینم هر شب کابوس می بینم اخه من بزرگ شدم دیگه کسی نازم نمی کنه دیگه کسی وااسه من دل نمی سوزونه واسه اینه که دیگه بزرگ شدم دیگه کودک نیستم دیگه نمی تونم قایم باشک بازی کنم دیگه نمی تونم بلند و قاه قاه بخندم اخه من بزرگ شدم دیگه نمی تونم با دوستام درد دل کنم و همه چیزو درباره زندگیم بهشون بگم اخه من بزرگ شدم دیگه ساده نیستم حرف های ادمکا رو باور ندارم دیگه باور نمی کنم دروغ هایی که واسه دل خوشین اخه من دیگه بزرگ شدم کودکی ام را به باد می سپارم تا ببردش به هر جایی که می خواهد می دانم که دیگر باز نمی گردد پس همان بهتر که برود بعد از این دیگر هرکه حرفی به من زد در همان لحظه جوابش را می دهم حتی شده با فحش و نا سزا اخه بهت گفتم که من دیگه بزرگ شدم دیگه حرف هام بوی سادگی نمی ده دیگه خنده هام بوی یه رنگی نمی ده بسه دیگه این هذیونا چیه نوشتم بابا من دیگه بزرگ شدم این یه شعر نبود . یه درد دل بود با همه اونایی که دیگه بزرگ شدن هرچی نوشتم حقیقت بو د ( باور نکن چون من دیگه بزرگ شدم ) غم و تنهایی و غربت توی شهرت توی خونت حتی با صمیمی ترین دوستانت اره لازمه بزرگ بودن اینه (((خیانت )))