اما موجبات ترس از مرگ مى تواند یكى از این امور باشد:

1ـ احتمال اینكه با مرگ، حقیقت انسان و حیات او برچیده شود.

2ـ هر چند همه مى دانیم كه مرگ اجتناب ناپذیر است اما نمى دانیم كه چه وقت خواهیم مرد; از این رو پیوسته مرگ ما را در همه ى عمر تهدید مى كند.

3ـ مرگ، امرى ناشناخته است و ما از مرگ خود تجربه اى نداریم; از این رو نمى دانیم كه اگر پس از مرگ بقایى باشد، چه خواهد شد و بر ما چه خواهد گذشت.

4ـ هر انسانى باید به تنهایى با مرگ مواجه شود. چه بسا اگر مى توانستیم با یك دیگر آن را تجربه كنیم، چنین هراسناك و دهشت انگیز نبود.

5ـ مرگ، میان انسان و جاه، مقام، اموال، دوستان و خویشانش جدایى مى افكند.

6ـ با رسیدن مرگ، همه ى امیدها و آرزوهاى آدمى از دست رفته و جامه ى عمل نخواهد پوشید.(158)

1. همه آدمیان با مرگ ملاقات خواهند كرد و فرار آنها از مرگ خود عین رفتن بسوی آن است و اجل نیز نفس را بسوی مرگ می‌كشاند كه دوری جستن از آن عین رسیدن به آن است.

2. هر روز فرشته‌ای در میان مردم ندا می‌دهد كه بزائید برای مرگ؛ یعنی بدانید كه برای ولادت‌ها «مرگ» هست، برای این آمدنها رفتن‌هایی نیز هست و دنیا«منزلگاه» نیست بلكه «گذرگاه» است.

3. اگر انسانها در دنیا می‌دیدند آنچه را كه مردگان می‌بینند هر آینه حال و روز آنها فرق می‌كرد اهل ناله ولابه و رجوع به درگاه الهی می‌شدند و حقایق می‌شنیدند و اطاعت فرمان الهی می‌بردند، گرچه اكنون محجوب‌اند و بزودی مرگ حجابها را كنار میزند و می‌بینند آنچ هرا باید می‌دیدند و قبلاً نمی‌دیدند، چه اینكه وسائل بصیرت وهدایت در دنیا نیز بسیارند.

1- سوگند به یزدان پاك هیچ گونه پروایی ندارم، من به طرف مرگ حركت كنم یا مرگ به من وارد شود.

 2- سوگند به معبود یگانه مرگ چیز تازه ای كه ناگوار باشد به من نشان نداده است.

3- قسم به خداوند بزرگ، فرزند ابیطالب به مرگ مأنوس تر است از كودك شیرخوار به پستان مادر.

4- هنگام اصابت زخم جان كاه كه رشت زندگی اش را از هم می گسیخت فرمود: به خدای كعبه خلاص شدم، می گوید: پروایی ندارم من به طرف مرگ حركت كنم یا مرگ به من وارد شود. آری برای آن تابلویی كه بی اختیار زیر دست نقاش زبردست قرار گرفته است فرقی ندارد كه قلم را به سوی آن ببرد یا آن را به سوی قلم، آن نمون تمام عیار پیشوایان توحید كه خود را مانند تابلوی بی اختیار زیر دست نقاش زندگی و مرگ تسلیم نموده بود. هیچ گونه فرقی نداشت كه قلم مرگ به سوی او حركت كند یا او به سوی قلم مرگ. آری علی(علیه السلام) از غوغای مرگ و غائل پس از مرگ نگرانی ندارد.

می گوید: مرگ به من چیز تازه ای نشان نداده است.

امام صادق علیه السلام همراه خود پارچه سبزى داشت كه در آن مقدارى تربت (خاك قبر) امام حسین علیه السلام گذاشته بود، و هنگامى كه وقت نماز مىرسید آن تربت را بر سجّاده اش مىریخت و بر آن سجده مىكرد.

آرى نمازى كه با یاد ایثارگرى امام حسین علیه السلام باشد، موجب كمال نماز است، و به نماز روح تازه اى مىبخشد.

حُسن‌ و زیبایی‌ الهی‌ چون‌ به‌ تجلی، ظهور نماید، عشق‌ حقیقی‌ و مجازی، ظاهر می‌شود و این‌ عشق‌ چندان‌ گداخته‌ و آتشین‌ است‌ كه‌ اثری‌ از نفسانیت‌ عالم‌ و آدم، باقی‌ نمی‌گذارد.