جیت کان دو
جیت کان دو (به زبان چینی: 截拳道) یکی از ورزشهای رزمی چینی است که توسط بروس لی کونگ فو کار و بازیگر معروف چینی پایه گذاری شد.
بیشتر تکنیک ها ی جیت کان دو براساس روش رزمی موسوم به وینگ چون طراحی شده است ، چرا که بروس لی تمرینات کلاسیک رزمی خود را در این سبک انجام داده بود. فنون وینگ چون در جیت کان دو به شکلی تغییر یافته اند که کاربردی تر باشند. استفاده از سلاح های سرد نیز در این رشته بسیار گسترده تر است.
مراحل آموزشی
آموزش جیت کان دو در سه مرحله مقدماتی ، متوسط و پیشرفته صورت می گیرد که هنرجویان ان را در 10 مرحله طی می کنند تا به عنوان تکنسین1 که تقریبا شبیه دان1 است شناخته شوند.
در طول این مدت لباس آن ها شامل شلوار سیاه و تی شرت است که رنگ تی شرت طی این مراحل تغییر می کند و با هر مرحله ای یک آرم «یین و یانگ» بر روی لباس او اضافه می شود. تعداد این آرم ها درجه جیت کان دو کار را نشان می دهد. هنرجو پس از رسیدن به مرحله تکنسینی می تواند کت بروس لی را به تن کند.
تفاوت های جیت کان دو و وینگ چون
یکی از تغییرهای اساسی که بروس لی در سیستم چی سائو وینگ چون انجام داد، شکل ایستادن هنگام انجام چی سائو بود. در وینگ چون پاها روبروی هم و به اندازه عرض شانه ها ازهم جدا می باشند، پاشنه ها به طرف بیرون و زانوها به طرف داخل قرار می گیرند. به نظر بروس لی این ایستادن باعث کندی و سنگینی حرکت بدن بود. برای همین در جیت کان دو ، چی سائو با پای راست یا چپ جلو ایستاده و پاشنه پای عقب بالا انجام می شود.
دیگر تغییر بروس لی روی Fook Sao بود که برخلاف وینگ چون تکنیک های دست را با پشت دست، ساعد یا بند انگشتان که آن ها را غیرطبیعی و موجب زخمی شدن فرد می دانست، انجام نمی داد و ضربات دست را به سبک بوکسورها اجرا می کرد.
نامواره جیت کان دو. نویسههای چینی گرداگرد نماد تایجیتو میگوید: "از هیچ راه به عنوان راه استفاده نکن، هیچ محدودیتی را محدودیت ندان". پیکانها نمادگر جنبش بیپایان کیهان است.
تکواندو
تکواندو یک هنر رزمی کره ای و یکی از ورزشهای المپیکی است. این رشته دارای بیشترین تعداد ورزشکار درمیان هنرهای رزمی در سراسر دنیا ست.
کلمه تکواندو از سه بخش تشکیل می شود:
- 태 «تِ» = ضربه زدن با دست
- 권 «کوان»= ضربه زدن با پا
- 도 «دُ» = راه و روش
فنون تکواندو از ورزشهای سنتی تاریخ کره استخراج و پس از جنگ جهانی دوم با تلاش مستمر اساتید هنرهای رزمی کره جنوبی در قالب یک ورزش رزمی مدرن به دنیای هنرهای رزمی عرضه شده است.
اگرچه این ورزش تأثیراتی از کاراته پذیرفته و شباهتهایی نیز با برخی سبک های جنوبی کونگ فو در آن به چشم می خورد، اما استیل خاص این رشته دفاعی که متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت است و بر حفظ فاصله فیزیکی با دشمن و طراحی فنون برای دور کردن مهاجم تاکید دارد، آن را از تمام سبک های رزمی موجود متمایز می کند.
تاریخچه
قدمت این رشته به گواهی دیوارنگاره ها و نقاشی های به جا مانده در مقبره های «کاگجوچونگ» و «مویونگ چانگ» در کره شمالی (منچوری غربی) به 20 قرن پیش می رسد.- دریکی از این تصاویر مردی در حال اجرای یک فن دفاع با دست ترسیم شده که کاملا مشابه ضربه اول گول ماگی (دفاع بالا) در تکواندو است.- همین موجب شده تا تکواندو تاریخی کهن تر از سایر ورزشهای مرسوم در شرق آسیا مانند کاراته و کونگ فو داشته باشد.
شواهد قابل اعتمادی وجود دارد که شکل امروزین تکواندو از رشته های رزمی «سوباک» و «تکوان» که در دوران حکومت سلسله گوجوریو (37 ق.م تا 668 م) در شمال کره تمرین می شده، اقتباس شده است. در این دوران اهمیت زیادی به توانائیهای جنگی داده می شد و مسابقات منظمی برگزار می شد، شامل؛ رقص با شمشیر، تیراندازی، نبرد تن به تن، مبارزه ای که در آن دو نفر با شکستن یخ روی دریاچه وارد آب سرد شده وبه مبارزه می پرداختند.
در دوران پادشاهی سیلا (57 م تا 935 م) که بر بخش های جنوبی شبه جزیره کره حکم می راند نیز توجه خاصی معطوف هنرهای رزمی بود. در این حکومت سازمانی نظامی، آموزشی،اجتماعی به نام «هوارانگ دو» وجود داشت، آموزش انواع هنرهای رزمی به ویژه سوباک نیز از جمله فعالیت های این سازمان بود.
اگرچه در این دوران هوارانگ دو فنون گلاویزی و ضربات دست فراوانی را وارد سوباک کرد، اما پس از آن میل چندانی به تمرین این نوع فنون در کره وجود نداشت و این رشته به شکل اولیه آن که بر مبنای ضربه زدن و جلوگیری از نزدیک شدن دشمن استوار بود، ادامه یافت. تکنیک های گلاویزی سوباک که «یوسول» نامیده می شد، بعدها با ورود به ژاپن پایه گذار ورزش «جودو» شد.
تمرین هنرهای رزمی در زمان امپراتوری قدرتمند «کوریو» (935 تا 1392) نیز رواج زیادی داشت، در جشن های سالانه گوناگونی که در این سلسله بر گزار می شد، علاوه بر ورزشهای رزمی به مسابقات کشتی و چوگان نیز بهای زیادی داده می شد.
روی کار آمدن سلسله یی (1392 تا1910) که مبتنی بر تفکرات ایدئالیستی، رواج بودیسم و زدودن افکار کنفوسیوس از این کشور بود، کاهش نقش نظامیان در حکومت را نیز در پی داشت. این وضعیت اگرچه از رونق هنرهای رزمی کاست، اما تکامل این فنون تا هنگام اشغال کره توسط ژاپن در 1910 ادامه داشت.
در دوران حکومت استعماری ژاپن هنرهای رزمی بومی کره نیز مانند دیگر مظاهر فرهنگی این کشور با ممنوعیت مواجه شد، ژاپنی ها مدارس کاراته را در این کشور تاسیس و آموزش آن را جایگزین تکواندو کردند.
آموزش هنرهای رزمی کره ای در این دوران به طور مخفیانه در مناطق کوهستانی صعب العبور توسط گروه های کوچک ادامه داشت.
تکواندو مدرن
پس از پایان جنگ و آزادی کره ورزشهای رزمی سنتی این کشور تا حد زیادی با رشته های ژاپنی همانند کاراته، کندو و جودو آمیخته شده بود، در عین حال بسیاری از رزمی کاران کره هم با آموختن هنرهای رزمی چینی آن ها را وارد کره کرده بودند. در آن زمان بیشتر اصطلاح های «تانگ سو دو» و «کونگ سو دو» برای نام گذاری ورزشی که بعدها به تکواندو معروف شد، به کار می رفت.
تلاش برای بازسازی تکواندو و بازگرداندن آن به حالت اصلی خود در نهایت منجر به تبدیل این رشته به ورزش ملی کره و محبوبترین سبک رزمی در سراسر دنیا شد:
- 1961 - «انجمن تا سو دو» تاسیس شد. هدف این نهاد ایجاد یگانگی در هنرهای رزمی کره ای بود.
- 1962 – تکواندو به عنوان یک بازی رسمی به چهل و سومین دوره بازیهای ملی کره جنوبی وارد شد.
- 1965 - «انجمن تا سو دو» به«انجمن تکواندو» تغییر نام داد.
- 1972 - «کوکی وان» تاسیس شد. این باشگاه تا امروز بالاترین مرجع فنی تکواندو بوده است.
- 1973 – تاسیس «فدراسیون جهانی تکواندو» ( WTF )
- 1973 – برگزاری نخستین دوره بازیهای جهانی این رشته در کره با شرکت 200 ورزشکار از 19 کشور. آمریکا، تایوان و مکزیک در جدول رده بندی پس از کره قرار گرفتند.
- 1976 – شورای بین المللی ورزشهای نظامی «سیزم» تکواندو را به عنوان یکی از بازی های خود پذیرفت.
- 1983 – کمیته بین المللی المپیک «فدراسیون جهانی تکواندو» را به عنوان یکی از اعضای خود اعلام کرد.
- 1986 – برگزاری تکواندو به عنوان یک بازی نمایشی در بازیهای آسیائی سئول.
- 1988 – برگزاری تکواندو به عنوان یک بازی نمایشی در المپیک سئول.
- 1994 – تکواندو به عنوان یک رشته رسمی در بازیهای آسیائی هیروشیما برگزار شد.
- 2000 - تکواندو به عنوان یک رشته رسمی در المپیک سیدنی برگزار شد.
اولین بار به صورت رسمی در اواسط دهه 1950 گروهی از نظامیان کرهای با هم تصمیم گرفتند این ورزش را که آمیزهای از حرکات آزاد دست و ضربات پا است سازماندهی کنند که پس از آن به تکواندو معروف شد که به سرعت در طول 30 سال اخیر به یکی از موثرترین و کاربردیترین شیوههای دفاع شخصی بدون استفاده از سلاح سرد و گرم تبدیل شد، و امروزه بسیاری از ما به راحتی آن را در طی دورههای کوتاه مدت آموزشی فرامی گیریم.
این ورزش در ایران، امریکا و اروپا نیز هواداران خود را دارد و در میان امریکاییها و بویژه سیاهپوستان بسیار طرفدار دارد و مانند سایر رشتههای ورزشی در کوتاهترین زمان ممکن جای خود را درمیان آنها پیدا کرده است.
وضعیت انواع هپاتیت در ایران :***
علت عمده بروز بیماری هپاتیتA ( ای) در ایران رعایت نكردن بهداشت غذایی است
دولت با كلرینه كردن آب آشامیدنی وظیفه خود را در راستای پیشگیری از بیماری هپاتیت انجام می دهد، و مردم باید با ضدعفونی كردن میوه، سبزیجات و رعایت بهداشت فردی از ابتلا بهاین بیماری جلوگیری كنند.
مقاومت ویروس هپاتیت E در آبهای آلوده و فاضلابها بیشتر است، در نتیجه درصورت رعایت نكردن بهداشت محیط زیست و بهداشت عمومی جامعه، این بیماری میتواند بصورت اپیدمی شدید شیوع پیداكند.
آمارهای دقیق درخصوص وضعیت و شاخصهای بیماریهایی نظیر هپاتیت در كشور ایران وجود ندارد و جالب است که وزارت بهداشت و سازمان های وابسطه نه تنها فعالیتی در رابطه با آمارگیری صحیح در مورد موارد بیمار و آلوده انجام نمی دهد بلکه جلوی انجام فعالیت تحقیقی سازمان ها و افراد را جهت انجام بصورت تحقیق را می گیرد.
در حال حاضر هپاتیت B یكی از مشكلات عمده سلامت كشور ایران است و نزدیك به ۲ الی ۷ درصد افراد جامعه به نوعی با این بیماری درگیر هستند.( درگیر بودن به معنی بیمار بودن همه این افراد نیست).
واكسنی كه به منظور پیشگیری از این بیماری در حال حاضر در ایران وجود داردبا تزریق یک دوره کامل تقریبا می تواند افراد را كاملاً در برابر هپاتیت B مصون كند.
در ایران بدلیل آلودگی بالا لازم است،در بخش سلامت اقدامات كافی جهت افزایش آگاهی افراد، ارتقای سطح بهداشت فردی و اجتماعی و آموزش به گروه های پرخطر انجام پذیرد.
گروه های پرخطر در مورد هپاتیت” B “و “C” را شامل كلیه پرسنل پزشكی، بیماران دیالیزی، بیمارانی كه به هر دلیل خون دریافت می كنند، معتادان تزریقی و نوزادانی كه از مادر مبتلا به هپاتیت به دنیا می آیند،
مشكل ۹۰ درصد بیماران هپاتیتی با اقدامات ساده نگهدارنده كنترل می شود اما ۱۰ درصد باقی مانده ممكن است دچار شكل پیشرونده و مزمن بیماری شده و امكان بهبودی نداشته باشند.
ویروس هپاتیت بی در مقابل حرارت و رطوبت مقاوم است .
دانشمندان به منظور ایجاد روش موثر برای درمان هپاتیت B، یک فنآوری ژنتیکی را تحت کنترل درآوردهاند آنها روشی را برای تزریق ملکولهای کوچک به نام RNA های مداخلهگر کوچک به جریان خون یافتهاند که ژنهایی که در تکثیر ویروس نقش مهمی دارند را خاموش میکنند. این ملکولها در پوشش چربی قرار داده شده و سپس به خون تزریق میشوند. در این بررسی تزریقات انجام شده سطوح ویروسی را در حیوانات آلوده تا ۹۰درصد کاهش دادهاند
هپاتیت B شدیدترین عفونت ویروس کبدی در جهان است و ظاهرا عامل اصلی سرطان کبد است. طبق تخمین سازمان جهانی بهداشت هپاتیت B منجر به مرگ بیش از یک میلیون نفر در سال میشود.
برای حفاظت در برابر این بیماری واکسنهایی وجود دارد اما درمان دارویی آن گران و تقریبا غیرموثر است.
دانشمندان در نظر دارند سال آینده اولین آزمایشات را بر انسان آغاز کنند.
کارشناسان وزارت بهداشت ایران می گویند یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر در کشور ایران به هپاتیت B و C آلوده اند.ولی آمار غیر رسمی می گوید در كشور ایران حدود ۲ میلیون نفر آلوده به ویروس هپاتیت B و بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار نفر مبتلا به هپاتیت C داریم. به عبارتی، ۷/۱ درصد جمعیت كشور ناقلین مزمن هپاتیت B و ۱/۳ درصد جمعیت كشور نیز به ویروس هپاتیت C آلوده هستند.
البته خوشبختانه اكثر كسانی كه در ایران به هپاتیت B آلوده هستند، هپاتیت غیرفعال دارند (كسانی كه فقط ویروس در بدنشان وجود دارد) و فقط باید هر ۶ ماه یك بار آزمایش بدهند، ولی در عوض، متاسفانه هپاتیت C و B بیشتر در سنین بین ۲۰ تا ۴۰ سالگی دیده میشود.
سالانه نزدیک به ۱۰ هزار نفر آلوده به هپاتیت B و C در کشور گزارش می شود.
در ایران آمار مربوط به هپاتیت B و Cاز سال ۱۳۷۷تا کنون بین ۷ هزار تا ۱۱ هزار مورد آلوده در سال به صورت متغیر بوده است، به گونه ای که در سال ۷۷ حدود ۷ هزار مورد آلوده به این نوع هپاتیت ها در کشور وجود داشت اما در سال های اخیر ۱۰ هزار مورد بوده که شایع ترین آنها هپاتیت B و بیش از ۸ هزار مورد است.و از میان ۸ هزار مورد آلوده به هپاتیت B نزدیک به دو هزار نفر فاز بیماری را طی می کنند.
مطالعات ایران بر روی جمعیت عمومی کشورنشان می دهد ، که ۷/۱ درصد جمعیت کشور را آلوده شدگان به هپاتیت B و در سایر مطالعات این میزان ۲ تا ۳ درصد را شامل می شود همچنین ۱/۰ درصد نیز آلوده به هپاتیت C در کشور تخمین زده می شود.البته کارشناسان غیر دولتی این آمار را واقعی نمی دانند و درصد افراد آلوده را بیشتر تخمین می زنند.
از آنجا که ۶۰ تا ۸۰ درصد افراد آلوده به هپایتت C به سمت مزمن شدن بیماری می روند ،بنابراین اگر چه شیوع آن نسبت به هپاتیت B کمتر است اما مشکلات و معضلات مربوط به هپاتیت C بیشتراست چرا که درصد کمی از افراد آلوده به هپاتیت B، بیماری آنها مزمن می شوند.
زمانی که هپاتیت اثر منفی خود را بر کبد بگذارد ، سبب از بین رفتن سلول های کبدی و از کارافتادن سیستم فعالیت کبدی می شود که به دنبال آن آسیب شکمی را به همراه دارد بنابراین نگرانی های مربوط به بیماری هپاتیت زمانی است که این بیماری به سمت مزمن شدن می رود.
هپاتیت A در کشور ایران شیوع بالایی دارد اما خوشبختانه از نوع هپاتیت هایی است که سرانجام خوبی دارد چرا که درصد بسیارکمی از افراد آلوده به این نوع هپاتیت به طرف مزمن شدن می روند، به گونه ای که بسیاری از افراد ممکن است در کودکی به این بیماری مبتلا و یا نسبت به آن ایمن شده اند اما چون در صورت ابتلا به آن نیز، سیر طولانی و مزمن شدن را طی نمی کند بنابراین نمی تواند مشکل ساز باشد.
پس از ادغام برنامه واکسیناسیون هپاتیت B در نوزادان و برنامه کشور ی در خصوص کنترل هپاتیت B ایران به موفقیت هایی رسیده است به گونه ای که میزان هپایتت B در جمعیت کشور ایران تا حدودی کاهش یافته است.
تعداد مبتلایان به هپاتیت C در كشور زیر یك درصد است. البته از کل انواع هپاتیت اطلاعات دقیقی در دست نیست.با توجه به این كه ایران در مجاورت كشورهایی با آمار بالای هپاتیت C و B قرار دارد، همیشه در معرض خطر است .
در سال ۱۳۷۹ در زندانهای كشور ایران اپیدمی هپاتیت C در حدود ۲۰ درصد بود كه با توزیع سرنگ یك بار مصرف در بین زندانیان و تغیر اعتیاد آنها از تزریقی به خوراكی، این بیماری كاهش یافت به گونهای كه در سال ۸۴ حدود ۵ درصد از معتادان تزریقی به هپاتیت C مبتلا بودهاند.
۲۰۰ میلیون ناقل هپاتیت C در جهان وجود دارد، و با توجه به این كه رفتارهای خطرساز و اعتیاد تزریقی در دنیا روند رو به رشدی دارد، تعداد مبتلایان به هپاتیت C نیز در حال افزایش است.
در حال حاضر حدود ۲۰۰ هزار بیمار هپاتیت C در ایران شناسایی شدهاند.
همچنین هپاتیت B در مردان شایعتر از زنان است، و بیماری هپاتیت B در افرادی مانند بیماران تالاسمی و هموفیلیها كه به صورت مداوم خون و فراودههای خونی دریافت میكنند، شایعتر است كه البته با كارهای صورت پذیرفته در زمینه سالمسازی خون در سازمان انتقال خون ایران تعداد این بیماران نیز كاهش یافته است، به گونهای كه از سال ۷۵ تاكنون تنها ۲ مورد بیماری هپاتیت در هموفیلیهای كل كشور ایران گزارش شده است.
واكسیناسیون هپاتیت نقش موثری در كاهش تعداد مبتلایان به هپاتیت B داشته است و از سال ۷۲ به بعد تمام نوزادان متولد شده در ایران در بدو تولد واكسن هپاتیت B را دریافت میكنند و متولدان ۶۸ تا ۷۲ نیز از امثال این واكسن را دریافت کرده اند.
از ۱۵ اسفند ماه سال ۱۳۸۵ متولدان سال ۶۸ این واكسن را دریافت كردهاند و متولدین سالهای ۶۹ تا ۷۲ نیز در سالهای بعد در برابر بیماری هپاتیت B واكسینه خواهند شد.
لازم به ذکر است به علت افزایش رفتارهای پرخطر در بین معتادان تزریقی ، ویروس هپاتیت B در کشور ایران رو به افزایش است.
هم اکنون ۳ درصد جمعیت جهان به ویروس B و C مبتلا هستند ،گرچه اطلاعات آماری دقیق در ایران وجود ندارد ولی به نظر می رسد این رقم در ایران حدود یک درصد باشد. البته این رقم در برخی از استانهای کشور نیز متغییر است.
با ساخت و تولید واکسن های هپاتیت در کشور ایران ، هم اکنون شیوع این ویروس در ایران بسیار کاهش یافته و در سطح کشورهای همسایه نیز ، ایران در وضعیت بهتری قرار دارد.
هم اکنون ویروس هپاتیت B و C بیشتر افراد در گروههای سنی ۲۰ تا ۴۰ سال جامعه را مبتلا کرده است.
لازم به ذکر است هپاتیت B شایع ترین نوع هپاتیت در کشور ایران است و این هپاتیت هم اکنون به عنوان یکی از اصلی ترین بیماریهای کبدی در ایران گزارش شده است.
هم اکنون برای کاهش و مبارزه با ویروس هپاتیت B در کشور ایران مطالعات این ویروس در چند استان کشور آغاز شده است.
در حال حاضر ما در كشورمان حدود ۲ میلیون نفر آلوده به ویروس هپاتیت B و بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار نفر مبتلا به هپاتیت C داریم. به عبارتی، ۷/۱ درصد جمعیت كشور ناقلین مزمن هپاتیت B و ۱/۳ درصد جمعیت كشور نیز به ویروس هپاتیت C آلوده هستند.
مناطق جغرافیایی دنیا از نظر درصد انسانهای آلوده به هپاتیت به ۳ دسته تقسیم میشود: ۱ - مناطقی با آلودگی كم، كه میزان ناقلین هپاتیت آن كمتر از ۲ درصد و شامل آمریكا و اروپاست. ۲ - مناطق با آلودگی متوسط، بین ۲ تا ۷درصد است. ۳ - مناطقی با آلودگی بالا كه میزان ناقلین بیش از ۷ درصد و شامل كشورهایی همچون چین و تایوان است.
ایران تا ۱۰ سال پیش در منطقه با شیوع متوسط قرار داشت (حداقل ۳درصد ابتلا به هپاتیت در كشور) اما باز جای شكرش باقی است كه در حال حاضر با پیشگیری و اجرای واكسیناسیون كشوری، در برخی از نواحی، میزان ابتلا به زیر ۲ درصد رسیده است؛ به عنوان مثال در تهران میزان شیوع كمتر از ۲ درصد است.
