تبیان، دستیار زندگی

 " این شعر تقدیم به همه زینبیای اصیل "....  مینویسم تا دلی از اهل معرفت جلا پیدا کنه ...

 

به قتله گاهت آمدم که قبله گاه زینب است        

                                 کنار نعش بی سرت ، فغان و آه زینب است  

 

عدو نمیدهد مجال وداع با تنت کنم  

                                 سر منورت به نی ، چراغ راه زینب است

  

بأیٍ ذنبِ قُتِلَت ؟ ای مه دلربای من 

                                 که جسم پاره پاره ات نقش نگاه زینب است  

  

شام غریبان تو را به راه شام به پا کنم

                                 کنار چوب محملی که تکیه گاه زینب است  

  

به روی نیزه ها نهان جسم مطهرت بود

                                 گاه جدایی از برت ، روز سیاه زینب است

   

ز آتشی که زد عدو به درب خانه علی

                                 نمودی از زبانه اش به خیمه گاه زینب است

   

باعث آرامش من نوای دلنشین توست

                                 ز آیه های مصحفی که جان پناه زینب است

  

به جان خریده ام بلا به پای انقلاب تو

                                 حفظ بقای نهضتت مگر گناه زینب است

  

به یک طرف اسارت و به یک طرف غربت و غم

                                 همدم این بار گران ، عمر تباه زینب است

                                 *********    

 

 

 

امسال نمیدونم عجیب یاد امام رضا كردم . مطمئنم شما هم این حالت عجیب رو دارید. امیدوارم كه زیارتش نصیب همه مون بشه . این یه شعر كه خودم سرودم تقدیم میكنم :

^{كاش میشد همره باد صبا}

                                                       ^{پر كشم تا بارگاه تو رضا}

^{كاش میشد كه دو دستم را تمام} 

                                                      ^{پر كنم از آب سقاخانه تو یا رضا}

^{كاش میشد چون كبوتر بال بكشایم كنون}

                                                      ^{تا به جا آرم طواف بندگی دور ضریحت یا رضا}

^{كاش میشد اشك ریزان با دلی آكنده شور}

                                                      ^{هستیم را وقف گردانم برای تو رضا}

^{آرزو دارم كه جانم را به قربانت كنم}

                                                      ^{محو گردم ، پوچ گردم در سرایت یا رضا}

^{كاش میشد .....}               

 

آفتابی که طلوع کردن او دیدنی است

                                   معتکف بر سر کویش سحری باید بود

دیدن طلعت دلدار بصیرت خواهد 

                                  عاشقان صاحب چشم دگری باید بود

خنکی از لب دلدار اگر میطلبید 

                                 صاحب جان و دل پر شرری باید بود

باید از سوز درون در پی آهی باشیم

                                 بی پناهیم به دنبال پناهی باشیم

 

 

 

 

 

 

 

عصرهای جمعه دل اهل معرفت می گیره.

 دلم جز تو به دنبال کسی نیست

                                    و چون احوال من حال کسی نیست

 قسم بر اشک عاشق در شبانگاه  

                                    که جز تو هستیم مال کسی نیست

 قرار و صبر و آرامم تو هستی

                                    شراب و ساقی جانم تو هستی

 زنی ناله حقیقت را بگویم

                                    امید غربت شامم تو هستی

این یک درد دل از من با امام زمان هست ، برداشت دیگری نکنید. 

همیشه خوندم از دنیای مستی

                                    اربابی که توی خیالم هستی

گفته بودی اگه دلت گرفتست

                                   توی حرم جا واسه دلت هست

اگه دلت خواست و پاهات نیومد 

                                  مرغ دلت با یک صدا میومد

بزار بگم ارباب عشق و مستی

                                 هر جا باشم تو قلب من تو هستی

                            ***

عشق تموم عالم                    ارباب ما تو هستی

این چشم دنبال توست             ارباب عشق و مستی

                           ***

بازم میگی هنوزم ، اگه دلت گرفتست

                               توی حرم جا واسه دلت هست

حالا که این شهر من عاقلا رو مراده

                              تو کوچه های سردش ، خیلی گناه زیاده

بیا تا که ببوسم خاک کف پاتو

                             بیا بزار تموم شه ، روزای سخت بی تو

رنگ غم و به زندگی من زدم

                            دنیای پر گناه و ماتم زده

دلم می خواد خودت بیای ببینی 

                          نبض من و عشق تو با هم زده 

 

 سلامی دوباره خدمت عزیزان

دلم دوباره هوای کوچه های پر غربت مدینه رو کرد ... گرچه هنوز لیاقت رفتن به مدینه نداشتم اما باید گفت : مرغ دل یک بام دارد دو هوا          گه مدینه می رود گه کربلا 

در خلوت های خودم یک شعر در مورد مدینه گفتم . امیدوارم مورد توجه اهل دل قرار بگیره. 

سر قبر مادر من غیر ما کسی نبوده

                                     بابا هم چیزی نمی گه ، یه سوال بی جوابه

گلهای یاس تو عالم ، غروبا بونه می گیرن

                                     هموشون یه عهدی دارن سر خاک تو بمیرن

کوچه های تو مدینه ، اولین گریه زینب

                                     بوی یاس توی خونه ، آخرین نشون مادر

                                      *** 

بعد تو ای مادر من کمر بابا خمیده

                                     تا چشش به در می افته ، اشک تو چشماش حلقه بسته

چادر مشکیه مادر ، حرم ماها شده بود 

                                     محرم رازای بابا حالا دیگه چاه شده بود

حنجر حسین مادر به یادت می بوسه هر روز 

                                    یاد محسن کوچولوت ، می ریزه اشک مادر هر روز

                                    *** 

چند روزه که خونه ما بی تو رنگ و بو نداره

                                   دستای باباجون حیدر واسه کار رمق نداره

می ترسم که آخرش هم بابا از غصت بمیره

                                  موهای حیدر کرار ، دیگه از غمت سفیده

توی این شهر غریبه کسی دلدار ماها نیست

                                  جز خدای آسمونا کسی غمخوار ماها نیست

بوی یاس و بوی سیبه ، بر مشامم میرسه باز 

                                  عطری که پیچیده اینجا ، عطر یاس آل طاهاست 

کسایی که قصد رفتن با مشهد الرضا رو دارن ما رو از دعای خیرشون فراموش نکنن :

این چند بیت از من هم باشه یادگاری :

 بچه بودم یه عکسی رو 

                       دیدم که خیلی دلرباست

                                            مرید فراوون داره و 

                                                              شفا خونه عاشقاست

پرسیدم از بابام کیه

                    چشام گرفته عکسش و

                                         بونه گرفتم که بابا 

                                                        اونی که من می خواستمش 

                                                                    همین آقاست ، همین آقاست

پرسیدم از بابام کیه 

                  این گنبد کیه طلاست

                                      گفتش عزیزم ، پسرم 

                                                          این گنبد امام رضاست

بین خودم تا حرمش 

                  با جون و دل پل میزدم

                                     هم مست عکس خوشکلش

                                                         با جون و دل زل میزدم

یه ریزه گشته بود دلم 

                  برای دیدن آقام

                                     همش میگفتم زیر لب

                                                      دوست دارم امام رضا                       

   

 با اینکه قبول دارم نوشتن این شعر موضوعیت نداره  ، اما دل این حرف ها حالیش نمیشه . در کل این هم یک شعر دیگه از من ... امیدوارم در دل اهل دل بشینه:

تا کی ای شاه عالم باید خدا خدا کرد

                                          به عشق دیدن تو ، عکس تو رو نگاه کرد

آخر میاد یه روزی که واسه تو بمیرم

                                          حاجتم رو حسین جون یه روز ازت بگیرم

دیگه چی بهتر از این ، وقتی خود خدا هم

                                           اسم در بهشت و به اسم تو گذاشته

                                        ***

 ببخش اگه یه روزی دلم جوونی کرده

                                           با تو ای ارباب من نا مهربونی کرده

 حسین عزیز زهرا ، تویی ارباب دلها

                                           سلطان عشق تو هستی ، دلبر آل طاها

                                        ***

یه تار موت رو ارباب به عالمی نمی دم

                                           یه زره خاک پات رو به آسمون نمی دم

حسین ای ارباب من دلم دیوونه گشته

                                           تیغ دو ابروی تو ، قلب منو شکسته

تو آسمون من حتی یه ستاره ندارم

                                           اما خوشحالم ارباب که ماه روتو دارم 

 

بنده هیچ گاه خود را به عنوان یک شاعر نمی شناسم زیرا شاعر مقام شامخی دارد ، اما شعری است  درباره حضرت مهدی (عج) که سروده ام ،  امیدوارم مورد توجه قرار بگیرد.

 گل به گوشه جمالت

                            کی رسم من به وصالت

                                                 تقصیر خال سیاهه

                                                                      عاشقی مگه گناهه

                                             ***  

می خوام آقا که ببینم

                       روی ماهت با دو دیده

                                                 ز فراق و دوری تو

                                                                                       آقا جون عمرم تباهه

                                                        ***   

می گم آقا اگه میشه

                           شده حتی توی خوابم

                                                          ببینم اون روی ماهت

                                                                                        دیگه آرزو ندارم

                                            ***

آقا جون تو کی میایی 

                     تا که من رویت ببینم

                                              تو به دیگران بگویی

                                                                     این غلام و من خریدم