• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
تعداد مطالب : 3
تعداد نظرات : 3
زمان آخرین مطلب : 5409روز قبل
شعر و قطعات ادبی

قصه ی پاییز

قصه ی رقص برگ و باد!

قصه ی جشن تولد مرگ برگ های زرد و قرمز و نارنجی زیر رقص باد و بارونــــ!

قصه ی درختانی كه حسرت خوردن باران  روی تنشان جا مانده!

قصه ی دستای بارون كه به پنجره ی اتاق من و تو میخورن تا یادمون بیاره پاییز رسیده!

قصه ی فصل اوج دلتنگی های شیرین كودكی!

قصه ی پاییز!

قصه ی استشمام عطر خدا میون كاهگل های بارون خورده ی خانه ی قدیمی بچگی هایمان!

قصه ی چتری كه بام كوچك روزهای بارونی من میشد!

قصه ی شوق گرمای جیب های پلیور بافتنی روزهای بچگی!

و بوی گچ های رنگی پای تخته سیاه!

بوی ترش نارنگی سبزی كه میون راهروی مدرسه تو هیاهوی زنگ تفریح ها با یار دبستانی تقسیم میكردم!

قصه ی بیشه ای كه انعكاس سبزش روی تیله چشمان تو جا دارد وهمیشه زیر بارون در باورخیالهایِ من جون میگرفت!

و ایوونی كه پاتوق همیشگی فصل بــــ ـــ ـــ ـارونـــــےمن و تو بود!

قصه آسمون پشت بومی كه زیر بارون تمام سهم من از این طاق كبود می شد!

قصه ی به اوج رسیدن احساس من !

قصه ی چكمه های مشكی جیری كه پا به پای هم رَج زده اند تمام كوچه راه  خیس پاییز را!

قصه ی كوچه هایی كه همه ی ردپاها زیر پای باران شسته شده اند وبی نشانی مانده اند!

قصه ی به انتظار نشستن چشم هایی كه تو را چشم در راهند كنار خاطراتت!

قصه پاییز!

قصه ی شال گردن خیسی كه همیشه عطر پاییز را در چارفصل سال میون تار و پودش دارد!

قصه ی پاییز!

قصه ی دختركی كه تمام تنهاییش را زیر بارون در آغوش كشید...

قصه ی من و یه فنجون چای و سه كنج شومینه ای كه تمام سرمای تنم را در خود ته نشین میكند!

قصه ی پاییز!

قصه ای به رنگ بودن تو!و از جنس خیال من!

 

 

+

my blog:season-rainy.blogfa.com

چهارشنبه 30/6/1390 - 19:57
ادبی هنری
 

 

به نام نامی او که عشق را آفرید تا دستم این گونه عاشقانه بنویسد.......

 گه گداری آنقدر دلم میگیرد که یادم می رود پس پرده ی زندگی حادثه ای نشسته است.

گهگداری غصه ها چنانم می کند که تمام بود و نبودم گم می شود.

نمی دانم شاید ندانی یا نخوانی! ... اصلا نمی دانم شاید هیچ گاه دست نوشته هایم به دستت نرسد.

اما می دانم . می دانم که خوب می دانی این همه غربتم را از نگاهم. می دانم  که خوب می دانی چه گذشت در این سال های بیقرار...

چه قصه ی عجیبی ست . چه لحظه ی تلخی ست وقتی  تمام لحظه هایت غروبی باشد و هر دم نگران سپیده دم دیگر...

باور کن ! باور کن صبوری می کنم. صبوری...

تا شاید رنگ دیگری بخورد بر هر آنچه رنگ خورده است بر این روزگار...

شنبه 10/9/1386 - 14:45
خانواده
 

به نام او که رنگ می زند هر چه بی رنگی را ...                             

... من همیشه بر این باور بودم که شاید بودن تمام رویای آدمی را بتوان عشق رنگ قشنگی زند.

چه خواهد شد اگر باور آدمی رقم زند هر چه حرف و حدیث امروزیست.

چه گذشت بر این باور ؟ نمی دانم چه خیالی ! چه خیال باطلی ... چه گذشت بر این باور ؟ نمی دانم ! که در وادی عشق تو دنبال عاشق می گشتی که در دشت عشق به دنبال همراهی می گشتی . دگر چگونه فریاد زنم که شوق دیدن تو مرا با خود می کشد ؟ چگونه عشق را در پس پرده ی خیال سال ها نگه دارم ؟!

من شاهد بودم چگونه مجنون پروای باد ، باران ، به هوای لیلی می دوید.

من شاهد بودم . من باور کرم که مجنون با لیلا ، هزاران نقش میزند خاطره را ...

...من اگر در پس پرده ی جنون ، عشق را بیابم باور کنید بی گمان ، مجنون خواهم شد .

                                             

                                           باز ای الهه ی ناز، با دل من بساز                       کاین غم جان گداز برود ز برم

گر دل من نیاسود، از گناه تو بود                         بیا تا ز سر گناه گــذرم

باز می کنم دست یاری به سویت دراز                 بیا تا غم خود را با راز و نیاز ز خاطر ببرم

گر نکند تیر چشمت دلم را هدف                         به خدا همچون مرغ پر شور و شعف به سویت بپرم

آنکه او به غمت چو من کیست ؟                       ناز تو بیش از این بهر چیست ؟

تو الهه ی نازی در بزمم بنشین                          من تو را وفادارم بیا که جز این ، نباشد هنرم

این همه بی وفایی ندارد ثمــر                           به خدا اگر از من نگیری خبر ، نیابی اثرم 

جمعه 9/9/1386 - 16:5
مورد توجه ترین های هفته اخیر
فعالترین ها در ماه گذشته
(0)فعالان 24 ساعت گذشته