روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

                                              بهر طلب طعمه پرو بال بیاراست

بر راستی بال نظر کردو چنین گفت

                                              امروز همه ملک جهان زیر پر ماست

بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید

                                              بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخواست

ناگاه ز کمین جست یکی سخت کمانی

                                              تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست

بر بال عقاب رفت آن تیر جگر دوست

                                              وز ابر مرو را به سوی خاک فرو خواست

گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست