تبیان، دستیار زندگی

تو چگونه در غیبتی كه وقتی می رفتی نوید آمدنت را دادی و گفتی من و تو در مكه به هم می رسیم .

هر روز و شب به امید آن روز رو به كعبه ، خانه آرزوهایم ، می ایستم و چشم به راهت، به افق نگاه می كنم و لحظه لحظه وجودم بی قرارتر از دیروز می شود . امروزم تشنه تر از دیروز و فردا تشنه تر از امروز . به امید دیدارت می ایستم و در تلالوی خیره كننده نورها ، تو را می جویم .

می جویمت ، می بویمت ، و دل همچنان در آرزوی دیدارت می تپد و با هر تپش ، یا مهدی ! یامهدی ! می كند و می گوید : انتظار ، انتظار  سخت تر از جان كندن است .

بیا كه با آمدنت به پایت بوسه ها زنم و جای پایت را با عشقی كه در دلم نهفته است ، قاب بگیرم .

بیا كه با آمدنت تنهایی های عاشقانت را پایان دهی و آنها را در این وادی تنها نگذاری ، یا مهدی!

شگفتا!كه چه راز آشكاری در غیبت نهفته است.