تبیان، دستیار زندگی

خواب نداره غصه داره آخه دل شده یه بیمار

تو خونه تنها میشینه روبروش فقط یه دیوار

تو خیالش تو رو دیده باز توهم یه دیدار

به خودش میاد میبینه عمریه مونده تو آوار

آروز کرده بمیره شده از زندگی بیزار

وای بحالمان اگر راهمان را گم کرده باشیم وای بحالمان!؛ راه ما مذهب ماست و دین و مذهب ما هدفمان و مقصد نهایی مان  وای بحالمان اگر تظاهر کنیم راه را درست پیش میرویم ولی در بیراهه باشیم! آنوقت چطور میتوانیم به مقصد برسیم! نمیدانم نمیدانم! شاید این راه اشتباه تو خواهرم را از من گرفت و شاید من اسیر راه تو هستم اگر با غل و زنجیر کردن افراد به نان میرسی من نمیتوانم تحمل کنم من نمیخواهم به راه ظاهری تو ایمان داشته باشم میخواهم خودم راهم را پیدا کنم میخواهم به راهم آگاهی داشته باشم آن وقت اگر خوب دقت کنم حتی میتوانم انتهای راه را نیز ببینم کجایی ایمان من خدای من! کلید قفل ها کجاست...

مادرم می گفت وقتی چشمانم را باز کردم هوا ابری بود و ماه نا پیدا ولی خودم یادم نمی آید،خودم می گویم اولین باری که چشمانم را باز کردم تقریبا پنج ساله بودم و هوا هم آفتابی بود چون قبل از اون هیچ خاطره ای تو ذهنم نیست و انگار در پنج سالگی متولد شدم همیشه پدر و مادر و خواهر و برادرانم و دوستانم کنارم بودن و روزای خوشی داشتم بدون هیچ غمی، ذهنیتی که در من ایجا شده بود فکر میکردم زندگی این است و برای همیشه در این حالت می مونه ولی وقتی پدرم از دنیا رفت متوجه شدم اشتباه میکنم فهمیدم که زندگی ثابت نیست فهمیدم که چیزی بنام اشک وجود دارد که از چشمان پر درد می بارد فهمیدم که منم روزی باید برم ،چه زود وارد زندگی شوم و آدمهای بی احساس شدم زمان چه زود گذشت، باورم نمی شود من همان پسر بچه با نشاط و پر هیاهو هستم که حالا بزرگ شده ام و غمها مرا احاطه کرده است انگار شادیها با گذر زمان میمیرند و دردها متولد میشوند حالا دیگه حتی اون درخت انگور باغچه مون هم برام نمونده حتی ساقه خشکیده اش رو هم نمیبینم هیچ اثری ازش نمونده اگه معجزه ای بشه که فکر نکنم بشه و درخت انگور دوباره بیاد قول میدم بیشتر ازش مراقبت کنم دیگه میوه اش رو نمی خورم که روزی ببینم تموم شده! و حالا هوا ابری شده فکر کنم اینها همان ابرهایی هستند که مادرم میگفت روز تولدم ظاهر شده بودند با اینکه هوا ابری هست اما حاله ای از نور ماه را میبینم شاید این همان راه نجات است! حالا می فهمم خدا با تولد شادی را به من بخشید و با زندگی درد را و با مرگ شادی را.

اینجا خونه منه هیچ صدایی نیست به جز صدای صفحهکلید رایانه ام که آرام آرام دارم تایپ میکنم و هیچ نوری نیست به جز نوری که ازمانیتورم ساطع میشود و هیچ کسی نیست به جز خودم شاید انتظار داشتی بگم خدا هماینجاست ولی اینطور نیست حتی خدا هم از اینجا دور است من دیگه به تاریکی عادت کردهام بدون تاریکی میمیرم زمانی بود از تاریکی میترسیدم وقتی مادرم مرا شبها در اتاقتاریک تنها می گذاشت از شدت ترس خوابم نمی برد وقتی دقت میکردم آدم های سیاه پوشیرا میدیدم در اطراف اتاق پرسه می زنند لحاف را روی سرم میکشیدم تا این اشباح رانبینم و بعد از مدتی خوابم میبرد و وقتی چشمانم را باز میکردم میدیدم خورشید طلوعکرده و همه جا روشن است این روشنایی چنان مرا شادمان میکرد که تا به حال آنچنانشاد نبودم  ولی حالا برعکس شده وقتی همه جاروشن هست اشباح رنگارنگی را میبینم فکر میکنم این اشباح همان اشباح سیاه قبلیهستند با چهره های رنگین و فریبکارانه که اگرنقابشان را بردارند به شکل اشباح سیاهمی شوند و  وقتی همه جا تاریک است آرامشیدر وجودم ایجاد میشود آه سکوت بر اینجا حاکم است و زمانی بود معنای واژه سکوت رادرک نمی کردم اطرافم پر بود از هیاهو!... اینک خوب میفهمم سکوت چیست صدا چیست نورچیست تاریکی چیست ...

سرم گیج می رود احساس میکنم روحم از بدم جدامیشود من دارم پرواز میکنم اینبار در تاریکی مطلقم از دور نوری را میبینم نزدیک ترمیشود و رفته رفته تمام محیط را احاطه میکند اینجا چقدر بریم آشناست آه این همانکوچه های دوران کودکی من است همان کوچه با خانه های قدیمی و دیوارهای آجری درامتداد کوچه با قدم های آهسته راه میرفتم که متوجه خانه قدیمیمان شدم درش باز بودهمان درب کوچک سفید رنگ ،وارد حیاط شدم همان درخت انگور با میوه های پر بار هنوزمپا بر جا بود باور نمیکنم من برگشته ام،فریاد می زنم من برگشته ام...

مادرم از خانه بیرون می آید چقدر جوان و زیباشده بود انگار همان پیر زنی نبود که جوانی اش را به خاطر بچه هایش هدر داده بود  دستهایش را میگیرم دیگر اثری از دستهای پینهبسته اش نیست دستهایش چقدر لطیف شده ولبخندهایش جای اشکهای مادرانه اش را گرفته،موهایش مشکی شده انگار تمام سپیدی موهایش برفی بود که با تابش آفتاب آب شده وحالا بهار وجودش را پر کرده است، مرا به داخل خانه دعوت میکند وارد خانه میشومباور برایم سخت است چه میبینم تمام عزیزانم اینجا هستند از برادر و خواهرم گرفتهتا دوست صمیمی دوران کودکیم از شدت خوشحالی اشکهایم جاری می شود...

داشت باروم میشد که من برگشته ام که یک دفعهصدای بلندی مثل صدای طبل مرا از خود بی خود کرد و یک لحظه به خودم آمدم و دیدم پشترایانه ام نشسته ام تلفن داشت زنگ میزد بعد از چند لحظه مکث جواب تلفن رو دادممهسا روی خط بود همین که صداش رو شنیدم حسم عوض شد اینبار تو حال و هوای دنیا وآدماش کم مونده بود دوباره گم شم که تلفنمون به علت بدهی قطع شد(نیشخند)...

ساعت دقیقا 11:38 بود این بار زنگ در خونه ام بهصدا در اومد با تعجب به آیفون خیره شدم آخه این اولین باری بود که این موقعه شبکسی در زنگ خونه ام رو میزنه گوشی آیفونو برداشتم گفتم کیه اما جوابی نشنیدم رفتمپایین ببینم کیه درو باز کردم دیدم یه مرد غریبه با چشمانی نا بینا بهم گفت جوونیه چیزی در راه خدا بهم کمک کن زن و بچه ام گرسنه اند گفتم تو که نمی بینی از کجافهمیدی من جوونم! گفت درسته چشمام کوره ولی دلم کور نیست منم در حد توان یه چیزیبهش دادم و نزاشتم دست خالی برگرده بعد درو بستم دوباره اومدم خونه و پشت رایانهام نشستم و تایپ کردم...