1- آخرین گفتگوهای امام حسین(علیه‌السلام) با دشمنان
«و جلس على صدر الحسین» شمر روی سینه‌ی امام حسین نشست. «و قبض على لحیته» ریش مبارك امام حسین را گرفت. «و همّ بقتله» همت كرد كه امام را با خنجر سرش را جدا كند. «فضحك الحسین» «ضحك» یعنی خندید. این را می‌گویند «نفس مطمئنه» خیلی است. دشمن روی سینه نشسته است. ریش را گرفته است. خنجر را گذاشته است. آنجا امام حسین(ع) لبخند می‌زند. الله اكبر! «فقال له» امام حسین گفت: «أ تقتلنی و لا تعلم من أنا» می‌كشی؟ نمی‌دانی من كه هستم؟ «فقال أعرفك حق المعرفة» شمر گفت: می‌شناسمت، خوب هم می‌شناسم. «أمك فاطمة الزهراء» مادرت فاطمه است. «و أبوك علی المرتضى» پدرت علی بن ابیطالب است. «و جدك محمد المصطفى» می‌كشمت و باكی هم ندارم. از این چه می‌فهمیم؟ از این می‌فهمیم كه علم بشر را نجات نمی‌دهد. شمر امام حسین را خوب می‌شناخت. شناخت كافی نیست. در كنار علم باید ایمان هم باشد. اینكه ما دائم بگوییم: بچه ما لیسانس است، فوق لیسانس است، دكتر و مهندس است، علم آدم را نجات نمی‌دهد. در قرآن بسیار آیه داریم كه می‌فرماید: «مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ» (آل‌عمران/19) باسواد است، اما كج می‌رود. باسواد است و كج می‌رود. خیلی مهم است. این خیلی مهم است. شمر گفت می‌شناسم «اعرفك حق المعرفة» خوب می‌شناسمت. «أقتلك و لا أبالی» می‌كشمت و باكی هم ندارم. «فضربه بسیفه اثنتی عشرة ضربة» 12 خنجر به بدن امام حسین(ع) فرو كرد. آخرش هم «ثم جز رأسه» بعد سر امام را هم برید. این را برای چه گفتم؟ دو هدف داشتم. یكی اینكه علم انسان را نجات نمی‌دهد. كنار علم باید ایمان باشد. یكی هم اینكه امام حسین(ع) دل آرام داشت. در حساس‌ترین وقت، جمله عربی‌اش چه بود؟ «ضحك» خندید. این خیلی مهم بود برای من. نشانه نفس مطمئنه است.
حالا جلوه‌هایی از دل آرام:
بحث را شب اربعین می‌بینیم. «نمونه‌های آرامش دل»
1- اینكه امام حسین(ع) با جرأت می‌تواند دشمنش را معرفی كند و هیچ تقیه‌ای نكند. با صراحت می‌گفت: «فاسقٌ» یزید فاسق است. «شارب الخمر» شراب خوار است. این استیضاح یك! با صراحت مفاسد حكومت را می‌گوید. این علامت آرامش دل است. آدمی كه دلهره داشته باشد، جرأت نمی‌كند به این روشنی، بگوید فلانی چنین و چنان است. رك می‌گوید: بله!
2- آگاهی از حوادث. از حوادث به خوبی آگاه است. اینطور نیست كه امام حسین(ع) غافلگیر شد. قبل از امام حسین، امیرالمؤمنین آمد برود، پرسید: اینجا كجاست؟ گفتند اینجا كربلاست. فرمود: پسرم را همین جا می‌كشند. قصه‌ی كربلا را قبل از شهادت امام حسین خوب می‌دانست.
2- اعتماد به نفس در سایه‌ی ایمان به خدا
3- اعتماد به نفس در سایه‌ی ایمان به خدا. اعتماد به نفس به تنهایی خوب نیست. چون ما در سایه‌ی ایمان به خدا باید اعتماد به نفس داشته باشیم. امام حسین فرمود: «وَ اللَّهِ لَوْ لَمْ یَكُنْ مَلْجَأ» اگر در دنیا هیچ پناهگاهی نباشد «وَ لَا مَأْوًى» هیچ پناهگاهی نباشد. «لَمَا بَایَعْتُ یَزِیدَ بْنَ مُعَاوِیَة» (بحارالانوار/ج44/ص329) هیچ جا نباشد من با یزید بیعت نمی‌كنم. اعتماد به نفس! اما «والله» آگاه باشید، به خدا قسم! «وَ اللَّهِ لَا أُجِیبُهُمْ إِلَى شَیْ‏ءٍ مَمَّا یُرِیدُون» به خدا قسم اهدافی كه بنی امیه دارد، یكی از آن‌ها را جواب مثبت نمی‌دهم. به همه‌ی هدف‌ها می‌گویم: نه! تا كی؟ تا زمانی كه «وَ أَنَا مُخَضَّبٌ بِدَمِی» (بحارالانوار/ج45/ص12) تا اینكه این ریش‌های من با خون گردنم، خضاب شود. یعنی تا اینجا پیش می‌روم، به حكومت فاسد بله نمی‌گویم. اعتماد این است. «یَأَیَّتهَُا النَّفْسُ الْمُطْمَئنَّةُ» دل آرام!
4- نمونه‌ی دیگر. هدفداری و توكل! فرمود: «وَ ما تَوْفیقی‏ إِلاَّ بِاللَّهِ» من توفیق ندارم، مگر توسط خدا. «عَلَیْهِ تَوَكَّلْتُ» فقط بر خدا توكل می‌كنم. «وَ إِلَیْهِ أُنیب» (هود/88) و به سوی خدا كوچ می‌كنم. بر او توكل می‌كنم و به سوی خدا می‌روم و از همه حوادث رد می‌شوم. روح بزرگ! این روح‌های كوچك مانند لاستیك‌های دوچرخه هستند و در اولین موج تاب برمی‌دارند. روح بزرگ مانند لاستیك‌های تراكتور است. از هر موجی رد شود، تاب برنمی‌دارد. كشتند، بردند، زدند. . . دل آرام!
5- ایمان به مقدرات: امام فرمود: «كل من قضی فهو كائن» هر چه كه خدا مقدر كرده است، شدنی است. بیخود در مقابل مقدرات خدا دست و پا نزنید. مقدرات حتمی خدا شدنی است. «صبراً علی قضائك» عربی‌هایی كه می‌خوانم برای امام حسین است. خدایا هر چه كه تو مقدر كردی، من صبر می‌كنم. مقدر كردی این چنین باشد، طوری نیست، راضیم. «رضاً برضاك»
3- آمادگی برای شهادت، از نشانه‌‌های دل آرام
6- از مرگ نترسیدن: الان به بنده اگر بگویند: آقای قرائتی! شما چهار شب دیگر می‌میری، اِه. . . من. . . از حالا می‌میرم و بهم می‌ریزم. رادیو و تلویزیون و نهضت سواد آموزی و ستاد نماز و این سخنرانی‌ها را همه را رها می‌كنم و فرار می‌كنم كه خدایا چهار روز دیگر می‌میرم. هر كس. . . قرآن می‌گوید اگر می‌خواهید ببینید كه كارتان درست است یا نه؟ اگر خبر مرگتان را دادند می‌ترسید یا نه؟ حتی نمی‌گوید: نترسید. می‌گوید: «فَتَمَنَّوُا الْمَوْت‏» نمی‌گوید: «لا تخافون من الموت» «إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِیاءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاس‏. . . » آخر یهودی‌ها می‌گفتند ما از اولیاء الله هستیم. خدا می‌گوید با این خط كش متر كنید و ببینید. اگر از اولیاء خدا هستید، باید از مرگ كه نمی‌ترسید، هیچ اصلاً باید «فَتَمَنَّوُا الْمَوْت‏» (جمعه/6) تمنا یعنی باید آرزوی مرگ بكنید. یك آیه داریم كه آیه تندی است. نمی‌دانم بگویم یا نگویم. . . بگو دیگر آیه قرآن است، از خودت كه نیست. شعر نیست كه بگویی شاعر خیال كرده است، حدیث نیست كه بگویی شاید حدیثش ضعیف باشد. تاریخ نیست كه بگویی شاید دروغ باشد. قرآن است. قرآن می‌فرماید: خیلی سخت است. سخت است. خیلی، خیلی، خیلی، خیلی سخت است. خیلی سخت است، خیلی سخت است. می‌گوید: علامت اینكه ما دین داریم، یا دین نداریم، اگر گفتند خودت را بكش، می‌كشی یا نه؟ آیه‌اش این است: «وَ لَوْ أَنَّا‏» یعنی اگر ما «كَتَبْنا عَلَیْهِم» بنویسیم بر این‌ها، واجب كنیم. «أَنِ اقْتُلُوا أَنْفُسَكُم‏» (نساء/66) اگر گفتیم برو بالای منار و خودت را پرت كن، مردش هستی یا نه؟ می‌گوید: بله ببینید، نادر هستند اینها.
قصه‌ای نقل می‌كنند كه یك كسی آمد پهلوی امام. گفت: آقا قیام كن! شما این همه مرید داری، بلند شو و حكومت وقت را سرنگون كن! كودتا كن! فرمود تو هم. . . بله! بنده هم از آن جان نثاران شما هستم. من فدایی و پیش مرگ شما هستم. حضرت فرمود برو داخل این تنور. گفت: آقا ما خلافی نگفتیم، آقا ما چه گناهی كردیم؟ یك نفر دیگر آمد، گفت: برو داخل تنور! رفت. گفت: چند تا مؤمن تنوری داریم؟ گفت: تنوری هیچی، خداحافظ! آیه داریم كه آد‌م‌ها سر دو فلس پول، رفوزه شده‌اند. صفر گرفتند و آن‌هم نه صفر عادی! صفر بزرگ، قد درب قوری! می‌آمدند تنگ گوش پیغمبر كه یا رسول الله! . . . پچ پچ پچ. . . . هی تنگ گوش او، او می‌رفت و او می‌آمد. پیغمبر خسته شد. آن هم خلق بزرگ پیغمبر. خوب آدم ده تا، بیست تا، سی تا! آیه نازل شد كه هر كس می‌خواهد در گوش پیغمبر صحبت كند، برود و یك درهم صدقه بدهد. تا دیدند پول است، در رفتند و گفتند: نه آقا! غرض عرض سلامی بود. آیه نازل شد كه خیلی خوب برگردید. نمی‌خواهد صدقه بدهید. فقط می‌خواستم بگویم كه شما مرد نیستید. آیه‌اش این است: «أَ أَشْفَقْتُمْ» ترسیدید؟ «أَنْ تُقَدِّمُوا بَیْنَ یَدَی‏» عربی‌هایی كه می‌خوانم قرآن است. «أَنْ تُقَدِّمُوا بَیْنَ یَدَیْ نَجْواكُمْ صَدَقات‏» (مجادله/13) ترسیدید برای در گوشی پیغمبر یك درهم به فقیر بدهید و بیایید در گوشی بگویید؟ یعنی پیغمبر را به اندازه یك درهم. . . یعنی ترسیدی پول بدهی؟ خانه‌اش را چند میلیون عوض می‌كند، برای بچه‌اش كفش می‌خرد چند هزار تومان. اما تا یك كتاب گران است، هی سوت می‌كشد. تو برای پای بچه‌ات اینقدر پول دادی، برای مخ بچه‌ات چرا سوت می‌كشی؟ یعنی پای بچه تو از مخ بچه تو. . . شما برای مبلمانت، برای تغییر ماشین‌ات، برای تغییر خانه‌ات، برای دیوار پشت خانه‌ات كه سنگ كذایی بكنی، آجر چنانی بكنی، برای دیوار پشت خانه‌ات اینقدر خرج كردی، سوت نكشیدی! آن وقت برای فهم بچه‌ات اینقدر سوت می‌كشی كه چه كنی؟ یعنی مخ بچه‌ات، به اندازه پشت دیوار خانه‌ات نمی‌ارزد؟ نه مشكل افراد دل آرام. . .
4- حضرت عبدالعظیم حسنی از اولیاء خدا
امیرالمؤمنین می‌گوید: اگر می‌خواهید ببینید، ولی حقیقی ما هستید. . . ولی حقیقی مهم است، ولی حقیقی لقبی است كه امام به حضرت عبدالعظیم داد. شهر ری! همان كه زیارت حضرت عبدالعظیم، ثواب زیارت كربلا را دارد. این مهم است.
یكی از برادرهای عزیز روحانی، پیشنماز حرم حضرت عبدالعظیم شده بود. یكی از بزرگان به او رسید و نمی‌دانست كه ایشان پیشنماز حرم حضرت عبدالعظیم است. گفت: آقا بخشید، من خوابی برای شما دیدم. گفت: چه خوابی دیدی؟ گفت: من خواب دیدم كه شما پیشنماز حرم امام حسین شده‌ای. گفت: شما خبر از من نداری؟ گفت: نه! گفت: من مدتی است كه پیشنماز حرم حضرت عبدالعظیم شده‌ام. این خواب‌ها هم آن حدیث‌ها را تأیید می‌كند. البته چون حدیث داریم، خواب دنبال حدیث ارزش است. نمی‌شود با خواب ایمان درست كرد. ایمان را باید از عقل درست كرد، منتها این خواب‌ها هم بندكشی می‌كند. امام به حضرت عبدالعظیم فرمود: «انت. . . » «انت» می‌دانید یعنی چه؟ تو! «أَنْتَ وَلِیُّنَا حَقّا» تو ولی ما هستی. یعنی تو راست می‌گویی. تو واقعاً و حقیقتاً ولی ما هستی. آن وقت حدیث داریم هر كس می‌خواهد ببینید ولی امیرالمؤمنین، شیعه درجه یك هست یا نه، از یاران درجه یك حضرت مهدی هست یا نه؟ علامتش این است كه حدیث داریم، نمی‌رسید به ولایت درجه یك مگر اینكه اگر همه مردم منطقه گفتند تو آدم بدی هستی، دلت آرام باشد. مثل اینكه مثلاً در دستت طلاست، شما یك سكه طلا در دست می‌گیری، همه تهران بگویند: سفاله! سفاله! سفاله! سفاله! شما می‌خندید. بگویید تا خسته شوید. چون خود تو می‌دانی طلاست، اگر همه كره‌ی زمین هم بگویند سفال است، آرام هستی. ولی اگر در دستت سفال است، همه‌ی مردم گفتند: طلاست! باز دلت آرام است. خودت كه می‌دانی چیست. خودت كه می‌دانی چیست! این نفس مطمئن یعنی اگر همه گفتند زنده باد! همه گفتند: مرده باد! چیزیت نشود. این دل آرام. . .
5- امام خمینی(ره) و دل آرام
یكی از بزرگان پهلوی امام رفت. گفت: طرفداران بنی‌صدر به من جسارت می‌كنند. جسارت می‌كردند. مثلاً به بهشتی جسارت می‌كردند. امام فرمود: چه صدایی می‌آید؟ می‌گفت: گوش دادیم و دیدیم كه مردم در پشت دیوار می‌گفتند: «روح منی خمینی *** بت شكنی خمینی» امام فرمود: مردم تهران، پشت این دیوار بگویند زنده باد خمینی، یا بگویند مرگ بر خمینی در من اثر ندارد. این را دل آرام می‌گویند. نفس مطمئنه! دل آرام. . . البته نیست. من هم كه می‌گویم، حرفش را می‌زنم. چون شب اربعین بیننده‌ها پای تلویزیون هستید، نتیجه بحث این است كه از خدا بخواهیم. . . حالا دعا می‌كنم، همه‌ی شما آمین بگویید. خدایا! به امام حسینی كه دلش آرام بود، و اصحابش كه دلشان آرام بود، حالا اصحاب امام حسین را هم من اینجا نوشتم كه بعضی از اصحاب امام حسین را كه مثلاً ابالفضل فرمود: به خدا قسم اگر دستم را قطع كنید، دست از دین برنمی‌دارم. این دل آرام است دیگر! به زینب كبری(س) گفتند: وضع را چگونه دیدی؟ گفت: هیچ چیزی جز زیبایی ندیدم. همه چیز زیباست. طوری نشده است. خیلی مهم است. حضرت قاسم می‌گوید: از عسل شیرین‌تر است. بچه‌ی 13 ساله می‌گوید: مرگ از عسل شیرین تر است. خیلی مهم است. خیلی مهم است. علی اكبر می‌گوید كه: اگر ما حقیم «و لا أبالی» مهم نیست، هر چه می‌خواهد بشود. به امام حسین می‌گویند: كشتن است! می‌گوید: باشد، كشتن باشد. دل آرام! دل آرام! «إِنِّی لَا أَرَى الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَة» من مرگ را چیزی جز سعادت نمی‌بینم. مرگ سعادت است. «وَ الْحَیَاةَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلَّا بَرَما» (بحارالانوار/ج44/ص193) زندگی با ظالم نكبت است. دل آرام! دل آرام اینطور نیست كه حالا مردم بگویند: خوب است! مردم بگویند: بد است! منتظر این باشد كه تعریفش را بكنند، تعریفش را نكنند. ما دلمان آرام نیست. ما اگر چند نفر یك كتاب بنویسیم، در اینكه اسم ما كجا باشد، چانه می‌زنیم. آقا! اسم من اول باشد. آخرش می‌گوییم: قرعه بكشیم. یا می‌گوییم به ترتیب حروف الفبا.
دل آرام! ما در جبهه دل آرام دیدیم. یك وقت در جبهه ما دیدیم كه این رزمنده‌ها، به هم نگاه كردند، گفتند آقا یك بیست دقیقه دیگر وقت داریم تا برویم خط مقدم. این بیست دقیقه یك گیم دیگر بازی كنیم. اصلاً من همین‌طور ماندم. این 20 دقیقه دیگر می‌رود خط مقدم، خط مقدم هم یعنی قتلگاه! ‌این چطور دارد توپ بازی می‌كند؟ با اینكه می‌داند 20 دقیقه دیگر. . . چه دل آرامی! اصلاً خودم را باختم. یعنی احساس خجالت و شرمندگی كردم كه چه دل آرامی!
6- انجام تكالیف الهی، عامل آرامش دل
به یكی از علمای بزرگ گفتند اگر به شما بگویند: هفته دیگر می‌میری. . . به شما بگویند: یك هفته دیگر بیش‌تر عمر نداری، این یك هفته‌ای كه از عمرت باقی مانده است را چه می‌كنی؟ ایشان گفت: هر كاری می‌كنم، همانكاری است كه از اول تكلیف كرده‌ام. یعنی از اول تكلیف جوری كار كرده‌ام كه بتوانم قیامت، جواب بدهم. بنابراین اگر به من بگویند: هفته‌ی دیگر می‌میری، الان می‌میری هیچ برای من فرقی نمی‌كند. این امام كه فرمود من با دلی آرام می‌روم، دروغ نمی‌گفت. ده دوازده سال پیش دل آرام را نشان داد. وقتی در هواپیما نشست، كه دوازده بهمن بیاید. هواپیما. . . حكومت دست شاه بود، بختیار بود، هنوز دست آمریكایی‌ها و نمایندگانی كه آمریكا هنوز اینها را دوست دارد، بود. به او گفتند چه احساسی داری؟ یادتان هست چه گفت؟ بگویید، ‌هر كه بلد است بگوید. گفت: هیچی! یعنی هواپیما سرنگون بشود، شد كه شد! رفتیم و حكومت اسلامی تشكیل دادیم، شد كه شد! من وظیفه‌ام بوده در مقابل شاه قیام كنم، شاه بزرگ‌ترین منكر است. نهی از منكر كه فقط این نیست كه آقا غیبت نكن، دروغ نگو! بی‌حجاب نباش! نمی‌دانم. . . اینها هم نهی از منكر است اما منكر بزرگ. . . وجود طاغوت منكر است. خود وجود شاه منكر است. وجود بنی‌امیه منكر است. باید اینرا برداریم. نهی از منكر كلیدی! منكرات بزرگ كه برداشته شود، باقی خودش خوب می‌شود. «اذهب الی فرعون» ‌برو به سراغ فرعون. «انه طغی»
«ارْجِعِى إِلىَ‏ رَبِّكِ رَاضِیَةً مَّرْضِیَّةً(فجر/28) فَادْخُلىِ فىِ عِبَادِى(فجر/29) وَ ادْخُلىِ جَنَّتىِ(فجر/30)» راجع به امام حسین و اربعینش چون بینندگان عزیز شب اربعین بحث را گوش می‌دهند:
اول اینكه در بین زیارت‌ها، زیارت اربعین علامت ایمان است. چند چیز علامت ایمان است. یكی از آن‌ها زیارت اربعین است. و لذا در كربلا اربعین امام حسین از عاشورا هم جمعیتش بیش‌تر است. علامت ایمان است.
دوم اینكه هیچ كسی به اندازه سال شهادتش برایش اربعین گرفته نشده است. امام حسین 1368 سال است كه شهید شده است. 1368 اربعین برایش گرفته‌اند. برای هیچ پیغمبری و هیچ امامی، اینقدر اربعین نگرفته‌اند.
سوم اینكه تنها كسی كه هم برای زیارتش زیارت نامه آمده، هم برای اربعینش زیارت نامه آمده است، امام حسین است.
7- خون امام حسین(علیه‌السلام)، عامل هدایت مردم
حالا در زیارت اربعین كلماتی است. یكی اینكه می‌گوید خون معلم است. خون هم معلم است؟ بله! معلم كه فقط استاد دانشگاه و آیت الله نیست. خون هم معلم است. بهشتی و 72 تن در حزب جمهوری، وقتی شهید شدند، خونشان باعث شد كه مشخص شود منافقین كه هستند، بنی‌صدر كیست. یعنی گاهی وقت‌ها اگر می‌خواستی با علم و با كتاب و مقاله یكی یكی بنشینی و بحث كنی كه چه كسی و خوب و چه كسی بد است، شاید ده‌ها سال طول می‌كشید. ولی یكمرتبه یك انفجار، گاهی مرتبه یك شهادت، همه ورق‌ها بر می‌گردد و مردم می‌فهمند حق با چه كسی است. یعنی یك كسی فرار می‌كند و به فرانسه می‌رود، یكی هم در ریاست جمهوری قطعه قطعه می‌شود. مردم می‌گویند: عجب! خیلی خوب فهمیدیم حق با چه كسی است. در زیارت اربعین امام حسین داریم: حسین جان خون دادی و مردم فهمیدند «لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ حَیْرَةِ الضَّلَالَة» (التهذیب/ج6/ص113) یعنی مردم از گیجی درآمدند. خون مردم را از گیجی بیرون آورد. «وَ أَعْطَیْتَهُ مَوَارِیثَ الْأَنْبِیَاء‏» (بحارالانوار/ج98/ص177) در زیارت داریم كه خدایا! میراث انبیاء را به حسین دادی. چه طور؟ نوح كشتی داشت. «ان الحسین سفینة النجاة» كشتی نجات حسین است. همینطور كه نوح كشتی داشت، حسین هم كشتی دارد. در قرآن راجع به نوح می‌گوییم: «سَلامٌ عَلى‏ نُوحٍ فِی الْعالَمینَ» (صافات/79) سلام بر نوح در طول تاریخ. در زیارت امام حسین هم می‌گوییم: «السَّلَامُ عَلَیْكَ مِنِّی مَا بَقِیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهَار» تا شب هست، تا روز هست، سلام بر تو! یعنی عین سلامی كه به نوح می‌دهیم، به او هم می‌دهیم. درباره ابراهیم قرآن می‌گوید: «وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهیمَ رَبُّه‏» (بقره/124) خدا ابراهیم را گرفتار بلا و امتحان كرد. امام حسین هم فرمود: «نَصْبِرُ عَلَى بَلَائِه‏» ما در هر امتحانی كه خدا بكند، صبر می‌كنیم. ابراهیم گفت زن و بچه‌ام را آورده‌ام مكه «لِیُقیمُوا الصَّلاة» (ابراهیم/37) برای نماز! امام حسین هم در شب عاشورا فرمود: امشب را به من مهلت بدهید. «أنی أحب الصلاة» (اللهوف/89) من نماز را دوست دارم. به موسی خدا می‌گوید: «اذْهَبْ إِلى‏ فِرْعَوْنَ»‏ (نازعات/17) برو سراغ فرعون! امام حسین هم فرمود من به سراغ یزید می‌روم. او ریشه‌ی ظلم است. اول جنایتكار رژیم بنی‌امیه است. خدا درباره‌ی عیسی می‌گوید: «جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَة» (زخرف/63) عیسی می‌گوید: من برای تو حكمت آورده‌ام. در زیارت امام حسین هم داریم: «وَ دَعَوْتَ إِلَى سَبِیلِهِ بِالْحِكْمَة» (كافی/ج4/ص570) درباره‌ی حضرت اسماعیل، وقتی ابراهیم به اسماعیل، پدر به پسر گفت من مأمور شدم كه تو را بكشم، گفت: «قالَ یا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَر» (صافات/102) هر چه خدا گفته انجام بده! نترس. خدا به تو گفته: بكش! بكش! «یا أَبَتِ افْعَلْ. . . » امام حسین هم فرمود: «رضاً برضاك» خدایا هر چه كه تو راضی هستی. در زیارت اربعین داریم: خدایا هر چه كه به همه‌ی انبیاء دادی. . .
8- امام حسین(علیه‌السلام)، وارث همه‌ی پیامبران الهی
و لذا می‌گوییم: «السلام علیك یا وارث آدم. . . السلام علیك یا وارث نوح. . . یا وارث ابراهیم. . . یا وارث موسی. . . یا وارث عیسی» یعنی چه؟ یعنی هر كمالی كه به انبیاء داده است، خدا به امام حسین هم داده است. درباره‌ی انبیاء می‌گوید: «كُلٌّ مِنَ الصَّابِرینَ» (انبیاء/85) همه‌ی انبیاء صابر هستند. امام حسین هم فرمود: «شَتَمُوا عِرْضِی فَصَبَرْت‏» (بحارالانوار/ج44/ص313) آبروی من را ریختند، ولی صبر كردم. حضرت یعقوب می‌گوید: «یا أَسَفى‏ عَلى‏ یُوسُف‏» (یوسف/84) یعقوب گریه می‌كرد و می‌گفت: آه. . . آه. . . از فراق یوسف. امام حسین هم فرمود: «ما اوهالنی علی اسلافی اشتیاق یعقوب لیوسف» همینطور كه یعقوب مشتاق دیدن یوسف بود، من هم مشتاق دیدن جدم هستم و هیچ از شهادت نمی‌ترسم. «وَ أَعْطَیْتَهُ مَوَارِیثَ الْأَنْبِیَاء‏» اینها جملاتی است كه در زیارت اربعین است.
شب اربعین بحث را گوش می‌دهید. بیایید و یك سلام بكنیم. سلام به امام حسین! امام حسین شهید است و زنده است. زنده را كه سلام می‌كنی، «تحیوا باحسن» او هم جواب بهتر به تو می‌دهد. یعنی هر جور كه سلام به امام حسین كنی، امام حسین می‌شنود و جواب گرم‌تر به شما می‌دهد. پس همه شما با من یك سلامی بكنیم.
«السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْأَرْوَاحِ الَّتِی حَلَّتْ بِفِنَائِكَ وَ أَنَاخَتْ بِرَحْلِكَ عَلَیْكُمْ مِنِّی سَلَامُ اللَّهِ أَبَداً مَا بَقِیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ وَ لَا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِیَارَتِكُمْ السَّلَامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلَى عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ أَصْحَابِ الْحُسَیْن‏»
خدایا! بیننده‌ها بحث را شب اربعین می‌بینید. یك دعا می‌كنم، همه‌ی شما آمین بگویید. به آّبروی امام حسین، آن دل آرامی كه به اصحاب امام حسین دادی، آن دل آرام را به ما هم مرحمت بفرما! (الهی آمین) ایمانی به ما بده كه اگر مردم كره‌ی زمین گفتند زنده باد یا مرده باد، پول آمد یا فقر آمد، شهرت آمد یا گمنامی آمد، فرزند آمد یا داغ آمد، فراز آمد یا نشیب آمد، قله بود یا دره بود، ایمانی به ما بده كه هیچ حادثه‌ای، ما را از تو و راه و رضای تو جدا نكند. (الهی آمین) زیارت امام حسین را با معرفت نصیب همه‌ی ما بفرما! (الهی آمین) امنیت كامل را بر عراق و افغانستان و لبنان و همه‌ی بلاد اسلامی حاكم بفرما (الهی آمین) رهبر ما، دولت ما، امت ما، جوان‌ها ما، ناموس ما، نسل ما، دین ما، مكتب ما، دنیای ما، آبروی ما، عزت ما و هر نعمتی كه به ما داده‌ای، در پناه آقا حضرت مهدی حفظ بفرما! (الهی آمین)
والسلام علیكم و رحمة الله و بركاته