ز آن نامه ای که دادی و زان شکوه های تلخ
تا نیمه شب بیاد تو چشمم نخفته است
ای مایه امید من . ای تکیه گاه دور
هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است
شاید نبود قدرت آنم که در سکوت
احساس قلب کوچک خود را نهان کنم
بگذار تا ترانه من رازگو شود
بگذار آنچه را که نهفته عیان کنم
تا برگذشته می نگرم عشق خویش را
چو ن آفتاب گمشده می آورم به یاد
می نالم از دل که به خون غرقه گشته است
این شعر غیر رنجش یارم به من چه داد؟
این درد را چگونه توانم نهان کنم
آن دم که قلبم از تو به سختی رمیده است؟
این شعر ها که روح تو را رنج داده است
فریاد های یک دل محنت کشیده است
گفتم قفس ولی چه بگویم که پیش از این
آگاهی از دورویی مردم مرا نبود
دردا که این جهان فریبای نقش باز
با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود
اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر
بار دگر به کنج قفس رو نموده ام
بگشای در که در همه دوران عمر خویش
جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام
پای مر ادوباره به زنجیر ها ببند
تا فتنه و فریب ز جایم نیفکند
تا دست آهنین هوسهای رنگ رنگ
بندی دگر دوباره به پایم نیفکند
zibajoun
