تبیان، دستیار زندگی

بسم الله الرحمن الرحیم

ماه رمضان ماه عبادت و بندگی خداوند متعال است.ماه بازگشت به سوی خداوند و ماه آمرزش گناهان است.

همه می دانیم  که در این ماه ، آمرزش بی حد و اندازه وجود دارد شکی در آن نیست اما اینکه چگونه به این آمرزش

دست پیدا بکنیم را نمی دانیم!.

برای همین تصمیم گرفتم تا سبک زندگی تعدادی از علماء بزرگوار شیعه در این ماه عزیز را معرفی نمایم تا شاید چراغ راهی باشد برای کسب بیشتر فیوضات این ماه خدا.

امام خمینی :

·          امام در نجف اشرف ، هر روز در ماه رمضان ده جزء قرآن می خواندند ، یعنی هر سه روز یک دوره قرآن می خواندند.

·         فرزند امام می گفت : شبی در ماه رمضان ،من در پشت بام خوابیده بودم. بلند شدم دیدم که صدا می آید ،متوجه شدم آقاست(امام خمینی ) که در تاریکی در حال نماز خواندن است و دست هایش را به طرف آسمان دراز کرده و گریه  می کند .برنامه عبادی ایشان این بود که درماه رمضان تا صبح بیدار بودند و بعد از نماز صبح استراحت می کردند.

میرزای شیرازی :

·         او بیشتر آیات قرآن را حفظ بود ، همچنین دعا های ماه رمضان را و دعاهایی که در دیگر اوقات قرائت می کرد و زیارت هایی که در حرم امامان می خواند.

حاج محمد ابراهیم کرباسی:

·         شب قدر را به عبادت ادراک کرد{به عبادت گذراند}،زیرا{یعنی} برای درک کردن شب قدر یک سال شب تا صبح عبادت کرد.

حاج میرزا حسین خلیلی:

·         در همه ی سال ها ،دهه ی آخر ماه رمضان را در مسجد کوفه معتکف بود.

علامه طباطبایی:

·         شب های ماه رمضان را تاصبح بیدار بود؛ مقداری مطالعه می کرد و بقیه را به دعا و قرائت قرآن و نماز و اذکار مشغول بود.

آخوند خراسانی :

·         آخوند در دو وقت صبح و مغرب ،نماز جماعت می گذارد الا ماه مبارک رمضان که در هر سه وقت نماز را به جماعت ادا می نمود و نوافل شبانه روزی از ایشان فوت نمی شد . درسجده سوز و گداز و ناله دلخراشی داشتند که قسیّ القلبی می شنید محال بود منقلب نشود.

سید صدر الدین عاملی :

·         نویسنده کتاب مفاتیح الجنان می گوید: ایشان شبی از شب های ماه رمضان داخل حرم امیرالمومنین شد.بعد از زیارت پشت سر مقدس نشست و شروع کرد به خواندن دعای ابوحمزه ثمالی .همین که کلمه ی الهی (لاتٶدبنی بعقوبتک)[1] را بر زبان آورد ،گریه او را گرفت (گریان شد )و پیوسته این کلمه را تکرار کرد و گریه کرد تا بیهوش شد و او را از حرم مطهر بیرون بردند.

منبع: کتاب سیمای فرزانگان /نوشته رضا مختاری /صفحات 135 الی 144

غیبت آن است که انسان چیزی در مورد شخصی بگوید که مردم از آن خبر نداشته باشند و اگر آن شخصی که در مورد او سخن میگوئیم ناراحت شود گویند/وسائل الشیعه جلد 8 ص 600،604