تبیان، دستیار زندگی

خشکید

چون شوره های دریاچه ی نمک،

لبخندهایت

که روزی ملیح بود.

اگر بخواهی بنویسی و ندانی چه می خواهی بنویسی، نتیجه اش می شود همین یک خط!

از هزار برگ

یکی در بهار

افتاد،

پرنده مویه می کرد

وقتی گُل

در سوگِ برگ

پیراهن چاک می داد،

بیداد می کند

باد خزان

در بهار،

پرنده نمی خواند،

گُل

دِق کرده است.