تبیان، دستیار زندگی

اشکی از چشم دلم لغزید و رفت

                   خنده بر لبهای من لرزید و رفت

دیشب آن اندوه سالان دراز

                   آمد و حال مرا پرسید و رفت 

             سروش کیانی قلعه سردی

قاب من!  خاموش  و  حــیرانی  چرا؟                

ساکتی ، مدهوش و بی جانی چرا؟

آدمـــک  هایـــت چرا خشــکیده اند؟

زخــــم دار  روزگـــــــــارانی  چــرا؟

یــــادیـــار ســــــالهای خــــاطـــره

چـــــون نگــاهی زرد و بیماری چرا؟

داغـــدار ســـالهای بــــــی کسی

چون نگاهـــی زرد و بیمـــاری چرا؟

تو میان لحظـــه هایت مـــــانده ای

من ولــی....آیا تو می دانی  چرا؟

      (( سروش کیانی قلعه سردی))

خاك  من   اي   زادگاه  عاشقان

اي  فروغ  ديده ي  حق باوران

 

مي دمد  نامت  بسان  يك نسيم

از افق هاي  خيال   تا خاوران

 

سرخ  خونان   قيام    عاشقي

اي سيه پوش سياهي  جامگان

 

با من ازسهراب ورستم ها بگو

ا ز   بلنداي    درفش    كاويان

 

از خليج  پارس  نامم  قصه گو

شعر گو  ا  ز تارك    مازندران

 

شرح گو   از فاتحات    نادرت

از   تظلم هاي  خاكم     ايروان

 

شعر حافظ را شبي از بر بخوان

از نگاه   زرد  كوه   بي   زبان

 

تو  نمادي  از  شكوه   مشرقي

مي تپي در تارو پود  اين جهان

 

زنده   و  پويا   بماني   تا  ابد

خاك من در  گرگ و ميش  اين جهان

                          

                                    سروش كياني قلعه سردي