داریم به کجا میریم؟
امروز که همبستگی هرچه بیشتر دولت نظام صنایع و غیره لازمه ایست اجباری برای فرار از عقب ماندگی های گذشته به کجا میرویم
امروز که تشکیل حزب های گونگون از اصولگرا و اصلاح طلب و میانه رو و مردم طلب و ..... باید راهی میانبر باشد برای تشکیل یک جریان هم گرایی آن هم باز برای جبران عقب ماندگی ها ما به کجا پیش میرویم؟
امروز که این نهاد ها و تشکل های به اصطلاح حزب به جای حمایت از مردم به تخریب یک دیگر و چه بسا نظام دست می زنند چه جای شکوه می ماند!
بخندیم یا گریه کنیم؟!!
امروز که پس از کذشت 30 سال از انقلاب جمهوری اسلامی ایران همچنان داریم بر سر مسایل اساسی و چه بسا غیر اساسی آن دوران یقه یکدیگر را میگریم و بعد داد میزنیم آی دزد آی دروغ گو آی....
امروز که 30 سال از آن انقلاب میگذرد هنوز هم آموزش کشور جای هیچ نشسته است....
امروز بعد از 30 سال چرا هنوز حتی یک کاندیدا هم نم آید بگوید که یکی از اهدافم تحول آموزشی است
امروز که آموزش کشور به عنوان رکن افزایش قدرت و ثروت و پیشرفت باید از کرایش های سیاسی تندرو درور بماند چرا می آییم هی میریزیم و هی رییس و نماینده و معاون و مسول و هزار ... دیگر را عوض میکنیم
چرا که گرایش سیاسی تو مخالف ماست!
بومی سازی برای کاهش هزینه های خوابگاه و تحویل مدارس به بخش خصوصی(غیر انتفاعی) و .... بماند
چرا باید 60% نظام صنعتی و اجرایی کشور به دست کسانی باشند که ملاک انتخابشان روحانیت باشد؟
پس تعهد و تخصص چه میشود؟
امروز که ما جار میزنیم راه ما ره خمینی است پس چرا وصیت ها و سخنان ان مرد فرزانه! را فقط راه گریزی مدانیم تا به سر و کله ی هم بکوبیم و بگوییم که ما خمینی تریم تا رای بیاوریم
حالا سایر مشکلات اعم از تورم و گرانی و تحصیل و بیکاری و ... بماند
به کجا داریم پیش میرویم؟
بگرفته از سایت:mediversity
