به سر شد جواني دريغا از تو هر گز نديدم مهرباني گل من در فراغت تبه شد زندگاني
چه شبها كه تنها به يادت گريه كردم
چو ابر نو بهاري چه كنم بي قرارم فغان از بي قراري
كه هستم چه هستم اسيري دلشكسته ز هستي گريزان غريبي زار و خسته
ربودي دلم را به يغما تو اي رنگ هستي گناهي نكردم كه از من تو پيمان گسستي
دل عاشق غمي داره با غمش عالمي داره چه كند بي قراره
آه اي سرو روان اي آرام جان نگارم دلستان دمي با من بمان
ميفزا غمم را فغان از غم فغان
آه اي نازنين اي زيباترين ميفزا آه از اين
ز هجرت اين چنين مرنجان دلم را سر شكم را ببين
غم هجرت روز و شب بر جان زند تازيانه آتش عشقد كشد از تار پودم زبانه
من بي تو اي نگارم همچو شمع شام تارم
